بازگشت به عقب   باشگاه جوانان ایرانی / تالار گفتمان ایرانیان > باشگاه عمومي > دين و دنيا

نکات

پاسخ
 
ابزار گفتگو
قديمي Sunday 6 September 2015   #1
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 17,066
***23ذی القعدة الحرام روز زیارتی مخصوص امام رضا علیه السلام ***

23 ذی القعدة الحرام روز زیارتی مخصوص امام رضا علیه السلام
طوبی لزواره
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي Sunday 6 September 2015   #2
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 17,066
ج: ***23ذی القعدة الحرام روز زیارتی مخصوص امام رضا علیه السلام ***

منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1609
باب دهم در تاريخ امام ثامن ضامن زبده اصفياء و پناه غرباء مولانا ابو الحسن على بن موسى الرضا- عليه آلاف التحية و الثناء- و در آن چند فصل است:
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1611
فصل اوّل: در ولادت و اسم و كنيت و لقب و نسب آن حضرت است‏
بدان كه در تاريخ ولادت آن جناب اختلاف است، و اشهر آن است كه در يازدهم ذى القعده [1] سنه صد و چهل و هشت [2] در مدينه مشرّفه متولّد شده، و بعضى يازدهم ذى الحجّه سنه صد و پنجاه و سه [3] گفته‏اند كه بعد از وفات حضرت صادق عليه السّلام بوده به پنج سال و موافق روايت اوّل كه اشهر است ولادت آن حضرت بعد از وفات حضرت صادق عليه السّلام بوده به ايّام قليلى.
و حضرت صادق عليه السّلام آرزو داشت كه آن جناب را درك كند. چه آن كه از حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام روايت شده كه مى‏فرمود: شنيدم از پدرم جعفر بن محمّد عليه السّلام كه مكرّر به من مى‏فرمود كه عالم آل محمّد عليهم السّلام در صلب تو است، و كاشكى من او را درك مى‏كردم. پس بدرستى او همنام امير المؤمنين على عليه السّلام است. [4]
شيخ صدوق روايت كرده از يزيد بن سليط كه گفت: ملاقات كردم حضرت صادق عليه السّلام را در راه مكّه و ما جماعتى بوديم، گفتم به او پدر و مادرم فداى تو باد،
__________________________________________________
[1] روضة الواعظين، ص 381؛ بحار الأنوار، ج 49، ح 10 به نقل از آن؛ تاريخ الغفارى (الغضائرى) به نقل بحار الأنوار، ج 49، ص 10؛ المصباح كفعمى، ص 523؛ الدروس، ص 154.
[2] نك: الكافى، ج 1، ص 486؛ التهذيب، ج 6، ص 83؛ الارشاد مفيد و بحار الأنوار، ج 49، ص 10 به نقل از الارشاد.
[3] كشف الغمه، 3، ص 53.
[4] اعلام الورى، ص 315.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1612
شما امامان پاكيد و مرگ چيزى است كه هيچ كس را از آن گريزى نيست پس با من چيزى بگو تا برسانم به واپس‏ماندگان خود.
حضرت فرمود: آرى اين‏ها فرزندان منند و اين بزرگ ايشان است (و اشاره كرد به پسرش موسى عليه السّلام) و در او است علم و حلم و فهم و جود و معرفت به آنچه محتاجند مردم به آن در آنچه اختلاف مى‏كنند در امر دين خود، و در اوست خلق و حسن جوار، [1] و او درى است از درهاى خداوند تعالى، و در او صفتى است بهتر از اين‏ها.
پس گفتم: پدر و مادرم فداى تو باد آن صفت چيست؟
فرمود: بيرون مى‏آورد خداى عزّ و جلّ از او دادرس و فريادرس اين امّت را و نور و فهم و حكم اين امّت را، بهتر زاييده شده و بهتر نو رسيده، محفوظ مى‏دارد به او خداى تعالى خون‏ها را، و اصلاح مى‏كند به او ميان مردم نزاع‏ها را، و انضمام مى‏دهد به او پراكنده‏ها را، و التيام مى‏دهد به او شكسته‏ها را، و مى‏پوشاند به او برهنه را، و سير مى‏كند به او گرسنه را و ايمن مى‏سازد به او ترسان را، و فرود مى‏آورد به او باران را، و مطيع و فرمانبردار او شوند بندگان، بهترين مردم باشد در هر حال، چه در حال كهولت و ميان سالگى و چه در حال كودكى و جوانى، سيادت پيدا مى‏كند به سبب او عشيره او پيش از رسيدنش به بلوغ، سخن او حكمت است و خاموشى او علم است، بيان مى‏كند براى مردم آنچه را كه اختلاف است در آن.
الخ. [2]
علّامه مجلسى رحمه اللّه در جلاء العيون در احوال حضرت امام رضا عليه السّلام فرموده: اسم شريف آن حضرت على و كنيت آن حضرت ابو الحسن و مشهورترين القاب آن حضرت رضا است. و صابر و فاضل و رضىّ و وفىّ و قرّة اعين المؤمنين و غيظ
__________________________________________________
[1] در بعضى نسخه‏ها حسن جواب است.
[2] عيون الاخبار، ج 1، ص 23 ضمن ح 9؛ بحار الأنوار، ج 48، ص 12.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1613
الملحدين نيز مى‏گفتند. [1]
ابن بابويه به سند حسن از بزنطى روايت كرده است كه به خدمت امام محمّد تقى عليه السّلام عرض كردم كه گروهى از مخالفان شما گمان مى‏كنند كه والد بزرگوار شما را مأمون ملقّب به «رضا» گردانيد در وقتى كه آن حضرت را براى ولايت عهد خود اختيار كرد.
حضرت فرمود: به خدا سوگند كه دروغ مى‏گويند، بلكه حقّ تعالى او را به رضا مسمّى گردانيد براى آن كه پسنديده خدا بود در آسمان، و رسول خدا و ائمّه هدى عليهم السّلام در زمين از او خشنود بودند و او را براى امامت پسنديدند.
گفتم: آيا همه پدران گذشته تو پسنديده خدا و رسول و ائمه عليهم السّلام نبودند؟
گفت: بلى.
گفتم: پس به چه سبب او را در ميان ايشان به اين لقب گرامى مخصوص گردانيدند؟
گفت: براى آن كه مخالفان و دشمنان او را پسنديدند و از او راضى بودند چنانچه موافقان و دوستان از او خشنود بودند، و اتّفاق دوست و دشمن بر خشنودى از او مخصوص آن حضرت بود پس به اين سبب او را به اين اسم مخصوص گردانيدند. [2]
و ايضا به سند معتبر از سليمان بن حفص روايت كرده است كه حضرت امام موسى عليه السّلام پيوسته فرزند پسنديده خود را رضا مى‏ناميد و مى‏فرمود كه: بخوانيد فرزند مرا رضا و گفتم به فرزند خود رضا، و چون با آن حضرت خطاب مى‏كرد آن حضرت را ابو الحسن مى‏ناميد. [3]
پدر آن حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام بود و مادر آن حضرت امّ ولدى بود كه او را
__________________________________________________
[1] عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج 2، ص 279؛ مناقب ابن شهر آشوب، ج 4، ص 396؛ كشف الغمه، ج 3، ص 53.
[2] عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج 1، ص 22؛ بحار الأنوار، ج 48، ص 12.
[3] عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج 1، ص 23؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 4.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1614
تكتم [1] و نجمه [2] و اروى [3] و سكن [4] و سمانة [5]، و امّ البنين [6] مى‏ناميدند. [7] و بعضى خيزران [8]، و صقر، [9] و شقراء [10] نيز گفته‏اند.
و ابن بابويه به سند معتبر از علىّ بن ميثم روايت كرده است كه: حميده مادر امام موسى عليه السّلام كه از جمله اشراف و بزرگان عجم بود، كنيزى خريد و او را به تكتم مسمّى گردانيد، و آن جاريه سعادتمند بهترين زنان بود در عقل و دين و حيا، و خاتون خود حميده را بسيار تعظيم مى‏نمود، و از روزى كه او را خريد هرگز نزد او نمى‏نشست براى تعظيم و اجلال او پس حميده روزى با حضرت امام موسى عليه السّلام گفت: اى فرزند گرامى! تكتم جاريه‏اى است كه من از او بهتر نديده‏ام در زيركى و محاسن اخلاق، و مى‏دانم هر نسلى كه از او به وجود آيد پاكيزه و مطهّر خواهد بود، و او را به تو مى‏بخشم و از تو التماس مى‏كنم كه رعايت حرمت او بنمايى.
چون حضرت رضا عليه السّلام از او به وجود آمد او را به طاهره مسمّى گردانيد. و حضرت امام رضا عليه السّلام شير بسيار مى‏آشاميد، روزى طاهره گفت كه: مرضعه ديگر به هم رسانند كه مرا يارى كند. گفتند: مگر شير تو كمى مى‏كند؟ گفت: دروغ نمى‏توان گفت به خدا سوگند كه شير من كم نيست و لكن نوافل و اورادى كه پيشتر داشتم به آن‏ها عادت كرده بودم به سبب شير دادن كم شده است و به اين سبب معاون‏
__________________________________________________
[1] اثبات الهداة، ج 3، ص 233؛ اعلام الورى، ص 302؛ عيون الاخبار، ج 1، ص 14.
[2] إثبات الهداة، ج 3، ص 233؛ عيون الاخبار، ج 1، ص 14؛ مناقب آل ابى طالب، ج 4، ص 396.
[3] عيون الاخبار، ج 1، ص 14؛ إثبات الهداة، ج 3، ص 233؛ الفصول المهمة، ص 244؛ مناقب، ج 4، ص 397.
[4] مناقب، ج 4، ص 396؛ روضة الواعظين، ج 1، ص 235؛ اعلام الورى، ص 302.
[5] إثبات الهداة، ج 3، ص 233؛ عيون الاخبار، ج 1، ص 14.
[6] الارشاد مفيد، ج 2، ص 247؛ اصول الكافى، ج 1، ص 486؛ عيون الاخبار، ج 1، ص 14؛ روضة الواعظين، ج 1، ص 235؛ مناقب آل ابى طالب، ج 4، ص 397.
[7] عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج 1، ص 24 و 26.
[8] كشف الغمه، ج 3، ص 49؛ تذكرة الخواص، ص 315؛ روضة الواعظين، ج 1، ص 235؛ مناقب ج 4، 394.
[9] بحار الأنوار، ج 49، ص 10؛ مناقب آل ابى طالب، ج 4، ص 397؛ العوالم، ج 22، ص 24.
[10] نور الابصار، ص 168؛ الفصول المهمة، ص 244؛ روضة الواعظين، ج 1، ص 235.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1615
مى‏خواهم كه اوراد خود را ترك ننمايم. [1]
و به سند معتبر ديگر روايت كرده است كه چون حميده، نجمه مادر امام رضا عليه السّلام را خريد شبى حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را در خواب ديد و آن حضرت با او گفت كه: اى حميده! نجمه را به فرزند خود موسى تمليك نما كه از او فرزندى به هم خواهد رسيد كه بهترين اهل زمين باشد، و به اين سبب حميده، نجمه را به آن حضرت بخشيد و او باكره بود. [2]
و ايضا به سند معتبر از هشام روايت كرده است كه: گفت روزى حضرت امام موسى عليه السّلام از من پرسيد كه آيا خبر دارى كه كسى از برده‏فروشان مغرب آمده باشد؟
گفتم: نه، حضرت فرمود كه: بلكه آمده است بيا تا برويم به نزد او، پس حضرت سوار شد، و من در خدمت آن حضرت سوار شدم، چون به محلّ معهود رسيديم ديديم كه مردى از تجّار مغرب آمده است و كنيزان و غلامان بسيار آورده است، حضرت فرمود كه: كنيزان خود را بر ما عرضه كن، او نه كنيز بيرون آورد و هر يك را حضرت مى‏فرمود كه: نمى‏خواهم.
پس فرمود كه: ديگر بياور.
گفت: ديگر كنيزى ندارم.
حضرت فرمود كه: دارى و بايد كه بياورى.
گفت: به خدا سوگند كه ندارم مگر يك جاريه بيمار.
حضرت فرمود كه: او را بياور چون او مضايقه كرد حضرت مراجعت كرده روز ديگر مرا به نزد او فرستاد و فرمود كه: به هر قيمت كه بگويد آن جاريه بيمار را براى من خريدارى كن و به نزد من آور، چون رفتم و آن كنيزك را طلب كردم قيمت بسيارى براى او گفت، گفتم: من به اين قيمت خريدم.
__________________________________________________
[1] عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج 1، ص 24؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 4.
[2] عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج 1، ص 26؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 7؛ اعلام الورى، ص 302؛ إثبات الهداة، ج 3، ص 233؛ العوالم، ج 23، ص 22.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1616
گفت: من نيز فروختم، و ليكن مرا خبر ده كه آن مردكى بود كه ديروز با تو همراه بود؟
گفتم: مردى است از بنى هاشم.
گفت: از كدام سلسله بنى هاشم؟
گفتم: بيش از اين نمى‏دانم.
گفت: بدان كه من اين كنيزك را از اقصاى بلاد مغرب [1] خريدم، روزى زنى از اهل كتاب كه اين كنيزك را با من ديد پرسيد كه اين را از كجا آورده‏اى؟
گفتم: اين را براى خود خريده‏ام.
گفت: سزاوار نيست كه اين كنيز نزد مانند تو كسى باشد و مى‏بايد كه اين كنيز نزد بهترين اهل زمين باشد، و چون به تصرّف او در آيد بعد از اندك زمانى پسرى از او به وجود آيد كه اهل مشرق و مغرب او را اطاعت كنند، پس بعد از اندك وقتى حضرت امام رضا عليه السّلام از او به وجود آمد. [2]
و در درّ النّظيم و اثبات الوصيّه است كه حضرت امام موسى عليه السّلام فرمود به جماعتى از اصحابش وقتى كه تكتم را خريد: به خدا قسم كه من نخريدم اين جاريه را مگر به امر خدا و وحى خدا.
سؤال كردند از آن حضرت از آن، فرمود: در بينى كه من خواب بودم آمد به نزد من جدّم و پدرم عليهما السّلام و با ايشان بود شقّه از حرير، پس آن پارچه حرير را باز كردند پس آن پيراهنى بود، و در آن صورت اين جاريه بود، پس جدّ و پدرم با من فرمودند كه: اى موسى! هرآينه خواهد شد از براى تو از اين جاريه بهترين اهل زمين بعد از تو و امر كردند مرا كه هر وقت آن مولود مسعود به دنيا آمد او را «على» نام گذارم و
__________________________________________________
[1] احتمالا شمال آفريقا مراد است نه كشورهاى غربى.
[2] عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج 1، ص 26؛ جلاء العيون از ص 925 تا 928؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 7؛ اصول الكافى، ج 1، ص 486؛ الارشاد مفيد، ج 2، ص 254؛ الخرائج و الجرائح، ج 2، ص 654؛ روضة الواعظين، ج 1، ص 235؛ كشف الغمه، ج 3، ص 62؛ العوالم، ج 22، ص 23.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1617
گفتند: «زود است كه خداوند عالم ظاهر كند به او عدل و رأفت و رحمت را، پس خوشا به حال كسى كه او را تصديق كند و واى بر كسى كه او را دشمن دارد و انكار او نمايد». [1]
شيخ صدوق به سند معتبر از نجمه مادر آن سرور روايت كرده است كه گفت:
چون حامله شدم به فرزند بزرگوار خود به هيچ وجه ثقل و حمل در خود احساس نمى‏كردم، و چون به خواب مى‏رفتم صداى تسبيح و تهليل و تمجيد حقّ تعالى از شكم خود مى‏شنيدم، و خائف و ترسان مى‏شدم و چون بيدار مى‏شدم صدايى نمى‏شنيدم. و چون آن فرزند سعادتمند از من متولّد شد دست‏هاى خود را بر زمين گذاشت و سر مطهّر خود را به سوى آسمان بلند كرد، و لبهاى مباركش حركت مى‏كرد، و سخنى مى‏گفت كه من نمى‏فهميدم، در آن ساعت حضرت امام موسى عليه السّلام به نزد من آمد و فرمود كه: «گوارا باد تو را اى نجمه كرامت پروردگار تو».
پس آن فرزند سعادتمند را در جامه سفيدى پيچيده و به آن حضرت دادم، حضرت در گوش راستش اذان و در گوشش چپش اقامه گفت و آب فرات طلبيد و كامش را به آن آب برداشت پس به دست من داد و فرمود كه: بگير اين را كه اين بقيّه خدا است در زمين و حجّت خدا است بعد از من. [2]
و ابن بابويه به سند معتبر از محمّد بن زياد روايت كرده است كه گفت: از حضرت امام موسى عليه السّلام شنيدم در روزى كه حضرت امام رضا عليه السّلام متولّد شد مى‏فرمود كه اين فرزند من ختنه كرده و پاك و پاكيزه متولّد شد، و جميع ائمّه چنين متولّد مى‏شوند، و ليكن ما تيغى بر موضع ختنه ايشان مى‏گردانيم از براى متابعت سنّت. [3]
__________________________________________________
[1] الدر النظيم، ج 2، ص 203؛ اثبات الوصية، ص 179؛ دلائل الامامة، ص 348.
[2] عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج 1، ص 20؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 9؛ العوالم، ج 22، ص 30؛ اثبات الهداة، ج 3، ص 233.
[3] كمال الدين، ج 2، ص 433.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1618
نقش خاتم آن حضرت «ما شاء اللّه لا قوة الّا باللّه»، [1] و به روايتى ديگر:
«حسبى اللّه» [2] بوده.
(فقير گويد كه): اين دو روايت منافات با هم ندارد، زيرا كه آن حضرت را دو انگشتر بوده يكى از خودش و ديگرى از پدرش به وى رسيده بود چنانچه شيخ كلينى روايت كرده از موسى بن عبد الرّحمن كه گفت: سؤال كردم از حضرت ابو الحسن الرّضا عليه السّلام از نقش انگشترى و انگشتر پدرش، فرمود: نقش انگشتر من «ما شاء اللّه لا قوّة الّا باللّه» است و نقش انگشتر پدرم «حسبى اللّه» است، و اين انگشترى همان است كه من در انگشتم مى‏كنم.
__________________________________________________
[1] الكافى، ج 6، ص 473- 474؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 2؛ وسائل الشيعة، ج 3، ص 410.
[2] بحار الأنوار، ج 49، ص 9 و ج 48، ص 11؛ الكافى، ج 6، ص 473؛ الفصول المهمة، ص 430؛ نور الابصار، 152.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1619
فصل دوم: در مختصرى از مناقب و مفاخر و مكارم اخلاق ثامن الأئمة على بن موسى الرضا عليه السّلام است‏
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي Sunday 6 September 2015   #3
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 17,066
ج: ***23ذی القعدة الحرام روز زیارتی مخصوص امام رضا علیه السلام ***

منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1619
فصل دوم: در مختصرى از مناقب و مفاخر و مكارم اخلاق ثامن الأئمة على بن موسى الرضا عليه السّلام است‏
مكشوف باد كه فضايل و مناقب حضرت ابو الحسن علىّ بن موسى الرّضا عليه السّلام نه چندان است كه در حيّز بيان آيد و يا كس احصاء آن تواند، و فى الحقيقه فضايل آن جناب را احصاء نمودن، ستارگان آسمان شمردن است.
و لقد اجاد أبو نواس فى قوله و هو عند هارون الرّشيد كما فى المناقب او عند المأمون كما فى سائر الكتب:
قيل لى: أنت أوحد النّاس طرّا فى علوم الورى و شعر البديه‏
لك من جوهر الكلام نظام يثمر الدّرّ فى يدى مجتنيه‏
فعلى م تركت مدح ابن موسى و الخصال الّتى تجمّعن فيه‏
قلت: لا استطيع مدح امام كان جبريل خادما لأبيه [1]

__________________________________________________
[1] المناقب، ج 4، ص 342 و نيز نك: تذكرة الخواص، ص 358؛ سير أعلام النبلاء، ج 9، ص 389؛ اخبار الدول، ج 1، ص 343 (با اختلاف اندك در لفظ)؛ عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج 2، ص 143؛ روضة الواعظين، ص 236؛ بشارة المصطفى، ص 80؛ كشف الغمة، ج 2، ص 327.
ترجمه اشعار فوق:
كسى گفتا به من اى آن كه هستى يگانه عصر در شعر و سخنور
ترا باشد چنان قدرت به گفتار كه ريزى از سخن در دست گوهر


منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1620
و ما به جهت تبرّك و تيمّن به ذكر چند خبرى از فضايل آن بزرگوار كه در جنب فضايل او به منزله قطره‏اى است از بحار، اكتفا مى‏كنيم.
اوّل: در كثرت علم آن حضرت است:
شيخ طبرسى روايت كرده از ابو الصّلت هروى كه گفت: نديدم عالم‏ترى از علىّ بن موسى الرّضا عليه السّلام، و نديد او را عالمى مگر آن كه شهادت داد به مثل آنچه من شهادت داده‏ام. و به تحقيق كه جمع كرد مأمون در مجلس‏هاى متعدّده جماعتى از علما اديان و فقها و متكلّمين را تا با آن حضرت مناظره و تكلّم كنند. و آن حضرت بر تمام ايشان غلبه كرد، و همگى اقرار كردند بر فضيلت او و قصور خودشان.
و شنيدم از آن حضرت كه مى‏فرمود: من مى‏نشستم در روضه منوّره و علما در مدينه بسيار بودند. و هرگاه از مسأله‏اى عاجز مى‏شدند جميعا به من رجوع مى‏دادند و مسائل مشكله خود را براى من مى‏فرستادند و من جواب مى‏گفتم.
ابو الصّلت گفت: و حديث كرد مرا محمّد بن اسحاق بن موسى بن جعفر عليه السّلام از پدرش كه مى‏گفت: پدرم موسى بن جعفر عليه السّلام با پسران خود مى‏فرمود كه اى اولاد من! برادر شما على بن موسى عليه السّلام عالم آل محمّد است از او سؤال كنيد معالم دين خود را و حفظ كنيد فرمايشات او را، همانا من شنيدم از پدرم جعفر بن محمّد عليه السّلام كه مكرّر به من مى‏گفت كه: عالم آل محمّد عليهم السّلام در صلب تو است، و اى كاش من او را درك مى‏كردم، همانا او هم نام امير المؤمنين على عليه السّلام است. [1]
دوم:
شيخ صدوق روايت كرده از ابراهيم بن العبّاس كه گفت: هرگز نديدم كه حضرت ابو الحسن الرّضا عليه السّلام كسى را به كلام خويش جفا كند، و نديدم كه هرگز
__________________________________________________
چرا لب بسته‏اى از مدح مولا على موسى الرضا عليه السّلام پور پيمبر
بگفتم: كى توانم مدح آن كس كه بابش را بدى جبريل چاكر
بيان و شعر كوته شد ز وصفش كه هست اوصاف او از مدح برتر
نك: فضايل علمى و اخلاقى امام هشتم حضرت على بن موسى الرضا عليه السّلام از احمد خوشنويس، ص 3.
[1] اعلام الورى، ص 315؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 100.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1621
كلام كسى را قطع كند (يعنى در ميان سخن او سخنى گويد) تا فارغ شود از كلام خود.
و رد نكرد حاجت احدى را كه مقدور او بود بر آورد. و (هيچ گاهى در حضور كسى كه با او نشسته بود پا دراز نفرمود، و در مجلس مقابل جليس خود تكيه نمى‏فرمود، و هيچ وقتى نديدم او را كه به يكى از موالى و غلامان خود بد گويد و فحش دهد. و هيچ گاهى نديدم كه آب دهان خود را دور افكند نسخه). و هيچ گاهى نديدم كه در خنده خود قهقهه كند، بلكه خنده او تبسّم بود.
و چون خلوت مى‏فرمود و خوان طعام نزد او مى‏نهادند مماليك خود را تمام سر سفره مى‏طلبيد، حتّى دربان و مير آخور او و با آن‏ها طعام ميل مى‏فرمود، و عادت آن جناب آن بود كه شب‏ها كم مى‏خوابيد و بيشتر شب‏ها را از اوّل شب تا به صبح بيدار بود، و روزه بسيار مى‏گرفت و روزه سه روز از هر ماه كه پنجشنبه اوّل ماه و پنجشنبه آخر ماه و چهار شنبه ميان ماه باشد از او فوت نشد و مى‏فرمود روزه اين سه روز مقابل روزه دهر است، و آن حضرت بسيار احسان مى‏كرد و صدقه مى‏داد در پنهانى. و بيشتر صدقات او در شب‏هاى تار بود. پس اگر كسى گمان كند كه مثل آن حضرت را در فضل ديده است، پس تصديق نكنيد او را. [1]
و از محمّد بن ابى عباد منقول است كه حضرت امام رضا عليه السّلام در تابستان‏ها بر روى حصير مى‏نشستند، و در زمستان بر روى پلاس، و جامه‏هاى غليظ و درشت مى‏پوشيدند، و چون براى مردم بيرون مى‏آمدند زينت مى‏فرمودند. [2]
سيّم‏
: شيخ اجل احمد بن محمّد برقى از پدرش از معمّر بن خلّاد روايت كرده است كه: هرگاه حضرت امام رضا عليه السّلام طعام ميل مى‏كرد كاسه بزرگى نزديك سفره خود مى‏گذاشت و از هر طعامى كه در سفره بود از بهترين مواضع او مقدارى بر
__________________________________________________
[1] عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج 2، ص 184؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 90.
[2] عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج 2، ص 178؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 89؛ اعلام الورى، ص 351؛ مناقب ابن شهر آشوب، ج 4، ص 360.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1622
مى‏داشت و در آن كاسه مى‏گذاشت پس امر مى‏كرد كه بر مساكين بخش كنند آن وقت تلاوت مى‏كرد آيه فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ. [1] حاصل اين آيه شريفه و آيات بعد از آن، آن كه اصحاب ميمنه و اهل بهشت در عقبه (يعنى امر سخت و مخالفت نفس) داخل مى‏شوند، و آن عقبه آزاد كردن بنده‏اى است از رقيّت، يا طعام خورانيدن است در روز گرسنگى به يتيمى كه داراى قرابت و خويشى باشد، يا مسكينى كه از بيچارگى و فقر خاك‏نشين باشد.
پس حضرت امام رضا عليه السّلام مى‏فرمود كه: خداوند عزّ و جلّ دانا بود كه هر انسانى قدرت آزاد كردن بنده ندارد پس قرار داد براى ايشان راهى به بهشت (يعنى مقابل آزاد كردن بنده اطعام را قرار داد كه هر شخصى بتواند به سبب آن راه بهشت گيرد و به بهشت رود). [2]
چهارم‏
: شيخ صدوق در عيون روايت كرده از حاكم ابو على بيهقى از محمّد بن يحيى صولى كه گفت: حديث كرد مرا مادر پدرم و نام او غدر بود گفت كه مرا با چند كنيز از كوفه خريدند و من خانه زاد بودم در كوفه، پس ما را نزد مأمون آوردند و گويا در خانه او در بهشتى بوديم از راه اكل و شرب و طيب و زر بسيار پس مرا او به امام رضا عليه السّلام بخشيد و چون به خانه او آمدم آن‏ها را نيافتم و زنى بر ما نگهبان بود كه ما را در شب بيدار مى‏كرد و به نماز وامى‏داشت و اين از همه بر ما سخت‏تر بود، پس من آرزو مى‏كردم كه از خانه او بيرون آيم تا مرا به جدّ تو عبد اللّه بن عبّاس بخشيد و چون به خانه او آمدم گفتى كه در بهشت داخل شدم.
صولى گفت: من هيچ زنى نديدم عاقل‏تر از اين جدّه‏ام و سخى‏تر از او، و او در سنه دويست و هفتاد بمرد و تخمينا صد سال داشت و از او خبر امام رضا عليه السّلام را مى‏پرسيدند، او مى‏گفت: من از احوال او هيچ چيز ياد ندارم غير از اين كه مى‏ديدم كه به عود هندى بخور مى‏كرد و بعد از آن گلاب و مشك به كار مى‏برد و نماز صبح‏
__________________________________________________
[1] سوره بلد، آيه 11.
[2] المحاسن برقى، ص 392؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 97؛ الكافى ج 4، ص 52.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1623
كه مى‏كرد در اوّل وقت مى‏كرد پس به سجده مى‏رفت و سر بر مى‏داشت تا آفتاب بلند مى‏شد پس برمى‏خاست براى كارهاى مردم مى‏نشست يا سوار مى‏شد، و كسى نمى‏توانست آواز بلند كند در خانه او هر كه بود و با مردم كم سخن مى‏گفت.
و جدّ من عبد اللّه تبرّك مى‏جست به اين جدّه من و روزى كه امام او را به وى بخشيد او را مدبّره ساخت (يعنى قرار داد كه بعد از مرگ او آزاد باشد) وقتى خالوى او عبّاس بن احنف شاعر بر او داخل شد از اين كنيز او را خوش آمد با جدّ من گفت: اين را به من ببخش.
گفت: اين مدبّره است، عباس بخواند:
يا غدر زيّن باسمك الغدر و أساء و لم يحسن بك الدّهر [1]
نام كنيز غالبا غدر است (به غين با نقطه و دال بى‏نقطه) يعنى بى‏وفايى و عرب امثال اين نام‏ها نام مى‏كنند مثل غادره كه هم از نام‏هاى كنيزان ايشان است. يعنى اى مسمّى به بى‏وفايى زينت گرفت به نام تو بى‏وفايى، و بد كرد و خوب نكرد با تو روزگار كه نام تو را بى‏وفايى نهاد.
پنجم‏
: و نيز به سند سابق از ابو ذكوان از ابراهيم بن عبّاس روايت كرده كه گفت:
نديدم هرگز حضرت امام رضا عليه السّلام را كه از او چيزى بپرسند و نداند، و نديدم از او داناتر به احوالى كه در زمان پيش تا زمان او گذشته است، و مأمون او را امتحان مى‏نمود به هر سؤالى و او جواب مى‏گفت: و همه سخن او و جواب او و مثال‏ها كه مى‏آورد همه از قرآن منتزع بود، و او در هر سه روز قرآن را ختم مى‏كرد و مى‏گفت:
اگر خواهم در كمتر از سه روز ختم مى‏كنم امّا هرگز به آيه‏اى نمى‏گذرم مگر آن كه فكر مى‏كنم در آن و تفكّر مى‏كنم كه در چه چيز فرود آمده و در كدام وقت نازل شده از اين روى به هر سه روز ختم مى‏كنم. [2]
ششم‏
: و نيز در كتاب مذكور از ابراهيم حسنى روايت كرده كه مأمون براى‏
__________________________________________________
[1] عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج 2، ص 179؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 89 به نقل از آن.
[2] عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج 2، ص 180؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 90 به نقل از آن.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1624
حضرت رضا عليه السّلام جاريه‏اى فرستاد، چون او را نزد آن حضرت آوردند كنيزك اثر پيرى و موى سفيد در آن حضرت عليه السّلام بديد گرفته شد و برميد، چون حضرت آن بديد او را به مأمون بازگردانيد و اين ابيات را به او نگاشت.
نعى نفسى الى نفسى المشيب و عند الشّيب يتّعظ اللّبيب‏
فقد ولّى الشّباب الى مداه فلست أرى مواضعه يئوب‏
سأبكيه و أندبه طويلا و أدعوه الىّ عسى يجيب‏
و هيهات الّذى قد فات منه تمنّينى به النّفس الكذوب‏
و راع الغانيات بياض رأسى و من مدّ البقاء له يشيب‏
أرى البيض الحسان يحدن عنّى و فى هجرانهنّ لنا نصيب‏
فان يكن الشّباب مضى حبيبا فانّ الشّيب أيضا لى حبيب‏
سأصحبه بتقوى اللّه حتّى يفرّق بيننا الأجل القريب [1]
يعنى: پيرى و موى سفيد خبر مرگ مرا به من داد و نزد پيرى پند مى‏گيرد عاقل.
به تحقيق جوانى پشت كرد به سوى نهايت خود پس نمى‏بينم كه او بازگردد به موضع خود.
زود باشد كه بگريم بر جوانى و نوحه كنم بر او زمانى دراز و بخوانمش سوى خود شايد اجابت كند.
و هيهات جوانى كه رفت از دست بازنيايد نفس دروغ‏انديش مرا در آرزوى او مى‏افكند.
و بترسانيد و برمانيد زنان با جمال را سفيدى سر من، و هر كه دير بماند و بقاء او امتداد يابد پير گردد.
مى‏بينم كه زنان سفيد نيكو كناره مى‏كنند از، من و در هجران ايشان مرا نصيب و بهره است.
پس اگر جوانى رفت در حالتى كه دوست بود پيرى هم دوست من است. زود
__________________________________________________
[1] عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج 2، ص 178؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 164؛ اعلام الورى، ج 2، ص 79.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1625
باشد با او همراهى كنم به تقواى خدا تا جدا كند ميان ما اجل نزديك.
(مؤلّف گويد كه): شيخ نظامى در اين معنى چند شعرى گفته كه بى‏مناسبت نيست ذكرش در اينجا، فرموده:
جوانى گفت پيرى را چه تدبير كه يار از من گريزد چون شوم پير
جوابش داد پير نغز گفتار كه در پيرى تو هم بگريزى از يار
بر آن سر كاسمان سيماب ريزد چو سيماب از همه شادى گريزد

هفتم‏
: شيخ كلينى روايت كرده از اليسع بن حمزه قمى كه گفت: من در مجلس حضرت امام رضا عليه السّلام بودم سخن مى‏گفتم با آن جناب و جمع شده بود در نزد آن جناب خلق بسيار و سؤال مى‏كردند از حلال و حرام كه ناگاه داخل شد مردى بلند قامت گندم‏گون، پس گفت: السّلام عليك يا بن رسول اللّه! صلّى اللّه عليه و آله و سلّم، من مردى مى‏باشم از دوستان تو و دوستان پدران و اجداد تو عليهم السّلام، از حجّ برگشته‏ام و گم كرده‏ام نفقه‏ام را و نيست با من چيزى كه به سبب آن يك منزل خود را برسانم، پس اگر فكرى مى‏كرديد كه مرا راه مى‏انداختيد به سوى شهرم، و خداوند بر من نعمت داده (يعنى من در شهرم غنى و مالدارم) پس وقتى كه برسم به شهر خود تصدّق مى‏دهم از جانب شما به آن چيزى كه عطاء مى‏فرمايى به من، چون كه من فقير و مستحق صدقه نيستم.
حضرت به او فرمود: بنشين خدا تو را رحمت كند، و رو كرد به مردم و براى ايشان سخن مى‏گفت تا آن كه پراكنده شدند، و باقى ماند آن خراسانى و سليمان جعفرى و خثيمه و من، پس فرمود: آيا رخصت مى‏دهيد مرا در (دخول يعنى رفتن به حرم).
پس سليمان گفت: خداوند كار تو را پيش آورد. پس برخاست و داخل حجره شد و ساعتى ماند پس بيرون آمد و در را بست، و بيرون آورد دست مبارك را از بالاى در و فرمود: كجا است خراسانى؟
عرض كرد: حاضرم در اينجا.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1626
پس فرمود: بگير اين دويست اشرفى را و استعانت جوى به او براى مخارج و كلفت‏هاى خود و متبرّك شو به او و صدقه مده آن را از جانب من، و بيرون رو كه من تو را نبينم. و تو مرا نبينى!، پس بيرون آمد.
سليمان گفت: فداى تو شوم عطاى وافر دادى و رحم فرمودى، پس چرا روى مبارك را از او پوشانيدى؟
فرمود: از ترس آن كه ببينم ذلّت سؤال را در روى او به جهت حاجتش، آيا نشنيدى حديث رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را كه پنهان كننده نيكى معادل است با هفتاد حجّ (يعنى عملش)؟ و افشاء كننده بدى مخذول است و پوشاننده آن آمرزيده شده است، آيا نشنيدى كلام اوّل را؟
متى آته يوما أطالب [1] حاجة رجعت إلى أهلى و وجهى بمائه [2]
حاصل مضمون آن است كه. ممدوح من كسى است كه اگر روزى به جهت حاجتى نزد او روم بر مى‏گردم به سوى اهل خود، و آبروى من به جاى خود باقى است، نحوى رفتار مى‏كند كه به مذلّت سؤال گرفتار نمى‏شوم.
(مؤلّف گويد كه): ابن شهر آشوب در مناقب اين روايت را نقل كرده پس از آن فرموده كه: آن حضرت عليه السّلام در خراسان در يك روز عرفه تمام مال خود را بخش كرد، فضل بن سهل گفت كه: اين غرامت است. فرمود: بلكه غنيمت است، پس فرمود: غرامت نشمرد البتّه چيزى را كه به آن طلب مى‏كنى اجر و كرامت را، (انتهى). [3]
و بدان كه توسّل جستن به حضرت امام رضا عليه السّلام براى سلامتى در سفر برّ و بحر و رسيدن به وطن و خلاصى از اندوه و غم و غربت نافع است، و گذشت در كلام حضرت صادق عليه السّلام كه تعبير فرموده از آن حضرت به دادرس و فرياد رس امّت، و در
__________________________________________________
[1] لا طالب. (خ. ل)
[2] الكافى، ج 4، ص 23؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 101 به نقل از الكافى.
[3] المناقب، ج 4، ص 361.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1627
زيارت آن حضرت است:
السّلام على غوث اللّهفان، و من صارت به أرض خراسان، خراسان.
سلام بر فرياد درس بيچارگان و كسى كه گرديد به سبب او زمين خراسان محل خورشيد.
اين معنى را حموى در معجم از خراسان نموده. [1]
هشتم‏
: ابن شهر آشوب روايت كرده از موسى بن سيّار كه گفت: من با حضرت امام رضا عليه السّلام بودم و نزديك شده بود آن حضرت به ديوارهاى طوس كه شنيدم صداى شيون و فغانى، پس پى بى‏آن صدا رفتم ناگاه برخورديم به جنازه‏اى، چون نگاهم به جنازه افتاد ديدم سيّدم پا از ركاب خالى كرد و از اسب پياده شد و نزديك جنازه رفت و او را بلند كرد، پس خود را به آن جنازه چسبانيد چنان كه برّه نوزاد خود را به مادر چسباند. پس رو كرد به من و فرمود: اى موسى بن سيّار! هر كه مشايعت كند جنازه دوستى از دوستان ما را از گناهان خود بيرون شود مانند روزى كه از مادر متولّد شده كه هيچ گناهى بر او نيست، و چون جنازه را نزديك قبر بر زمين نهادند، ديدم سيّد خود امام رضا عليه السّلام را به طرف ميّت رفت و مردم را كنار كرد تا خود را به جنازه رسانيد پس دست خود را به سينه او نهاد و فرمود: اى فلان بن فلان! بشارت باد تو را به بهشت، بعد از اين ساعت ديگر وحشت و ترسى براى تو نيست.
من عرض كردم: فداى تو شوم، آيا مى‏شناسى اين شخص ميّت را و حال آن كه به خدا سوگند كه اين بقعه زمين را تا به حال نديده و نيامده بوديد؟
فرمود: اى موسى! آيا دانستى كه بر ما گروه ائمّه عرضه مى‏شود اعمال شيعيان ما در هر صبح و شام، پس اگر تقصيرى در اعمال ايشان ديديم از خدا مى‏خواهيم كه عفو كند از او، و اگر كار خوب از او ديديم از خدا مسألت مى‏نماييم شكر، (يعنى پاداش از براى او). [2]
__________________________________________________
[1] معجم البلدان، ج 2، ص 320، «خراسان».
[2] المناقب، ج 4، ص 341؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 98.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1628
نهم‏
: شيخ كلينى از سليمان جعفرى روايت كرده كه گفت: من با حضرت امام رضا عليه السّلام بودم در شغلى، پس چون خواستم بروم به منزلم فرمود: برگرد با من و امشب نزد من بمان. پس رفتم با آن حضرت، پس داخل شد آن حضرت به خانه وقت غروب آفتاب، پس نظر كرد به غلامان خود ديد مشغول گل كارى مى‏باشند براى ساختن اخيه براى ستوران يا غير آن، ناگاه ديد سياهى را با ايشان كه از ايشان نيست، فرمود: چيست كار اين مرد با شما؟
گفتند: كمك مى‏كند ما را و ما چيزى به او مى‏دهيم.
فرمود: مزدش را گفتگو كرده‏ايد؟
گفتند: نه، اين مرد راضى مى‏شود از ما به هر چه به او مى‏دهيم.
پس حضرت رو آورد و زد ايشان را به تازيانه و غضب كرد براى اين كار غضب سختى.
من گفتم: فداى تو شوم، براى چه اذيّت بر خودتان وارد مى‏آوريد؟
فرمود: من مكرّر ايشان را نهى كردم از مثل اين كار و اين كه كسى با ايشان كار بكند مگر مقاطعه كنند با او در اجرتش، و بدان كه نيست احدى كه كار بكند براى تو بدون مقاطعه پس تو زياد كنى براى آن كارش سه مقابل اجرتش را مگر آن كه گمان مى‏كند كه تو كم دادى مزدش را، و اگر مقاطعه كردى با او پس بدهى به او مزدش را ستايش مى‏كند تو را به آن كه وفا كردى، و اگر زياد كردى بر مزدش يك حبّه [1] مى‏داند آن را و منظور دارد آن زيادتى را. [2]
دهم‏

__________________
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي Sunday 6 September 2015   #4
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 17,066
ج: ***23ذی القعدة الحرام روز زیارتی مخصوص امام رضا علیه السلام ***

دهم‏
: روايت شده از ياسر خادم كه گفت: چون حضرت امام رضا عليه السّلام خلوت مى‏كرد، جمع مى‏كرد تمام خشم خود را از كوچك و بزرگ نزد خود و با ايشان سخن مى‏گفت و انس مى‏گرفت با ايشان و انس مى‏داد ايشان را، و آن حضرت چنان بود كه هرگاه مى‏نشست بر خوان طعام نمى‏گذاشت كوچك و بزرگى تا
__________________________________________________
[1] حبه: واحد وزن بر دانه جو يا نخود، خردل، گندم اطلاق مى‏شود.
[2] الكافى، ج 5، ص 288؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 106.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1629
مير آخور و حجّام را مگر آن كه مى‏نشاند او را با خودش سر سفره‏اش. [1]
و ياسر گفت كه: فرمود حضرت به ما اگر ايستادم بالاى سر شما و شما غذاى مى‏خوريد برنخيزيد تا فارغ شويد. و بسا مى‏شد كه آن حضرت بعضى از ماها را مى‏خواند، عرض مى‏كردند كه ايشان مشغول غذا خوردنند، مى‏فرمود بگذاريد ايشان را تا فارغ شوند. [2]
يازدهم‏
: شيخ كلينى روايت كرده از مردى از اهل بلخ كه گفت: بودم با حضرت امام رضا عليه السّلام در مسافرتش به خراسان، پس روزى طلبيد خوان طعام خود را و جمع كرد بر آن موالى خود را از سياهان و غير ايشان، پس گفتم: فدايت شوم كاش خوان طعام آن‏ها را سوا مى‏كردى.
فرمود: ساكت باش همانا پروردگار ما تبارك و تعالى يك است، و مادر و پدر ما يك است، و جزاء به اعمال است. [3]
(مؤلّف گويد كه): اين بود حال آن حضرت با فقرا و رعايا، لكن وقتى فضل بن سهل ذو الرّئاستين بر آن حضرت وارد شد، يك ساعت ايستاد تا آن كه حضرت سر به جانب او بلند كرد و فرمود: چه حاجت دارى؟
عرض كرد كه: اى آقاى من! اين نوشته‏اى است كه امير المؤمنين (يعنى مأمون) براى من نوشته، و اشاره كرد به كتاب حبوه كه مأمون به او عطا كرده بود و در آن بود آنچه او خواسته بود از مال و املاك و سلطنت، و عرض كرد به آن حضرت كه شما اولى مى‏باشيد از مأمون به عطا كردن به مثل آنچه او عطا كرده زيرا كه شما وليعهد مسلمين مى‏باشيد.
حضرت فرمود: بخوان آن را، و آن كتابى بود در جلد بزرگى، پس پيوسته ايستاده بود و مى‏خواند آن را، پس چون فارغ شد از خواندن، آن حضرت فرمود: يا
__________________________________________________
[1] عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج 2، ص 159؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 164.
[2] الكافى، ج 6، ص 298؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 102.
[3] الكافى، ج 8، ص 230؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 101.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1630
فضل، لك علينا هذا ما اتّقيت اللّه عزّ و جلّ. [1]
يعنى: اى فضل! از براى تو است بر ما اين نوشته مادامى‏كه بپرهيزى از مخالفت خداوند عزّ و جلّ، و حضرت به اين يك كلمه محكم كارى او را به هم شكست و تاب آن را باز كرد، غرض آن است كه حضرت اجازه نشستن به فضل نداد تا آن كه بيرون رفت.
[دوازدهم سيره امام رضا عليه السّلام‏]
( [سيره امام رضا عليه السّلام:]) (دوازدهم): شيخ صدوق از جابر [2] بن ابى الضّحاك روايت كرده است كه گفت:
مأمون مرا فرستاد تا حضرت رضا عليه السّلام را از مدينه به مرو آورم و امر كرد مرا كه آن جناب را از راه بصره و اهواز و فارس حركت دهم و از طريق قم نبرم او را، و نيز امر كرد كه آن جناب را در شب و روز حفظ كنم تا به او برسانم. پس من در خدمت آن حضرت بودم از مدينه تا به مرو و به خدا سوگند كه نديدم مردى را مثل آن حضرت در تقوى و كثرت ذكر خدا در جميع اوقات خود و شدّت خوف از حقّ تعالى.
و عادت آن جناب چنان بود كه چون صبح مى‏شد نماز صبح را ادا مى‏كرد و بعد از سلام نماز در مصلاى خود مى‏نشست و پيوسته تسبيح و تحميد و تكبير و تهليل مى‏گفت و صلوات بر حضرت رسول و آل او مى‏فرستاد تا آفتاب طلوع مى‏كرد پس از آن به سجده مى‏رفت و سجده را چندان طول مى‏داد تا روز بلند مى‏شد، پس سر از سجده برمى‏داشت و با مردم حديث مى‏كرد و ايشان را موعظه مى‏فرمود تا نزديك زوال آفتاب، پس از آن وضوى خود را تجديد مى‏نمود و به مصلّاى خود عود مى‏كرد، و چون زوال مى‏شد برمى‏خاست و شش ركعت نافله ظهر مى‏گذاشت و قرائت مى‏كرد در ركعت اوّل بعد از حمد سوره قل يا ايّها الكافرون، و در ركعت دوّم و چهار ركعت ديگر بعد از حمد قل هو اللّه احد مى‏خواند و در هر دو ركعتى‏
__________________________________________________
[1] عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج 2، ص 162؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 168.
[2] رجاء: نك: بحار الأنوار، ج 49، ص 91.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1631
سلام مى‏داد و پيش از ركوع ركعت دوّم بعد از قرائت، قنوت مى‏خواند و چون از اين شش ركعت فارغ مى‏شد برمى‏خاست و اذان نماز مى‏گفت و دو ركعت ديگر نافله بعد از اذان به جا مى‏آورد و پس از آن اقامه نماز مى‏گفت و شروع به نماز ظهر مى‏كرد، و چون سلام نماز مى‏داد تسبيح و تحميد و تكبير و تهليل مى‏گفت خدا را آنچه خواسته باشد، پس سجده شكر به جا مى‏آورد و در سجده صد مرتبه مى‏گفت: شكرا للّه، پس سر برمى‏داشت و برمى‏خاست براى نافله عصر، پس شش ركعت نماز نافله به جا مى‏آورد و در هر دو ركعت بعد از حمد سوره قل هو اللّه احد مى‏خواند و در هر ركعتى قنوت مى‏خواند و سلام مى‏گفت و چون فارغ مى‏شد از اين شش ركعت، اذان نماز عصر مى‏گفت، پس دو ركعت ديگر نافله عصر را با قنوت به جا مى‏آورد، پس اقامه مى‏گفت و شروع مى‏كرد به نماز عصر و چون سلام مى‏داد تسبيح و تحميد و تكبير و تهليل مى‏گفت خدا را آنچه خواسته باشد پس به سجده مى‏رفت و صد مرتبه مى‏گفت: حمدا للّه.
و چون روز به پايان مى‏رسيد و آفتاب غروب مى‏كرد وضو مى‏گرفت و اذان و اقامه مى‏گفت و سه ركعت نماز مغرب را ادا مى‏كرد و در ركعت دوّم پيش از ركوع و بعد از قرائت، قنوت مى‏خواند و چون سلام نماز مى‏داد از مصلاى خود حركت نمى‏كرد و تسبيح و تحميد و تكبير و تهليل مى‏گفت آنچه خدا خواسته باشد، پس سجده شكر به جا مى‏آورد، پس سر از سجده بر مى‏داشت و با كسى تكلّم نمى‏كرد تا برخيزد و چهار ركعت نماز نافله به دو سلام با قنوت به جا آورد و در ركعت اوّل از اين چهار ركعت حمد و قل يا ايّها الكافرون و در ركعت دوّم حمد و توحيد مى‏خواند، و چون از اين چهار ركعت فارغ مى‏شد مى‏نشست و تعقيب مى‏خواند آنچه خدا خواسته باشد.
پس افطار مى‏كرد، پس مكث مى‏فرمود تا قريب ثلث شب، پس برمى‏خاست و چهار ركعت عشاء را به جا مى‏آورد با قنوت در ركعت دوّم و بعد از سلام در مصلاى خود مى‏نشست و ذكر خدا به جا مى‏آورد آنچه خدا خواسته باشد تسبيح و تحميد
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1632
و تهليل مى‏گفت و بعد از تعقيب سجده شكر به جا مى‏آورد.
پس به رختخواب مى‏رفت و چون ثلث آخر شب مى‏شد از فراش خواب برمى‏خاست در حالى كه مشغول بود به تسبيح و تحميد و تكبير و تهليل و استغفار، پس مسواك مى‏كرد و وضو مى‏گرفت و مشغول هشت ركعت نماز نافله شب مى‏شد، بدين طريق كه بعد از هر دو ركعتى سلام مى‏داد و در ركعت اوّل در هر ركعت آن يك مرتبه حمد و سى مرتبه قل هو اللّه احد مى‏خواند و بعد از اين دو ركعت، چهار ركعت نماز جعفر به جا مى‏آورد و از نماز شب حساب مى‏كرد، و چون از اين شش ركعت فارغ مى‏شد دو ركعت ديگر را به جا مى‏آورد در ركعت اوّل حمد و سوره تبارك الملك و در ركعت دوّم حمد و سوره هل اتى على الانسان مى‏خواند، و چون سلام نماز مى‏داد برمى‏خاست و دو ركعت نماز شفع به جا مى‏آورد در هر ركعت بعد از حمد سه مرتبه قل هو اللّه احد مى‏خواند و در ركعت دوّم قنوت مى‏خواند، و چون از نماز شفع فارغ مى‏شد برمى‏خاست و يك ركعت نماز وتر را به جا مى‏آورد و در اين ركعت بعد از حمد سه مرتبه قل هو اللّه احد و يك مرتبه قل اعوذ بربّ الفلق و يك مرتبه قل اعوذ برب النّاس مى‏خواند، پس شروع مى‏كرد به خواندن قنوت، و در قنوت مى‏خواند:
اللّهمّ صلّ على محمّد و آل محمّد، اللّهمّ اهدنا فيمن هديت، و عافنا فيمن عافيت، و تولّنا فيمن تولّيت، و بارك لنا فيما اعطيت، و قنا شرّ ما قضيت، فانّك تقضى و لا يقضى عليك انّه لا يذلّ من واليت، و لا يعزّ من عاديت، تباركت ربّنا و تعاليت.
پس هفتاد مرتبه مى‏گفت: استغفر اللّه و اسأله التّوبة. و چون سلام نماز مى‏داد مى‏نشست به جهت خواندن تعقيب و چون فجر نزديك مى‏شد برمى‏خاست براى دو ركعت نافله فجر و در ركعت اوّل حمد و قل يا ايّها الكافرون و در ركعت دوّم حمد و توحيد مى‏خواند، و چون فجر طلوع مى‏كرد اذان و اقامه مى‏گفت و دو ركعت فريضه صبح را به جا مى‏آورد، و چون سلام نماز مى‏گفت، تعقيب مى‏خواند تا طلوع آفتاب پس دو سجده شكر به جا مى‏آورد و چندان طول مى‏داد تا روز بالا
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1633
آيد و عادت آن جناب آن بود كه در جميع نمازهاى واجبه يوميّه در ركعت اوّل حمد و سوره انّا انزلناه و در ركعت دوّم حمد و سوره قل هو اللّه احد مى‏خواند مگر در نماز صبح جمعه و ظهر و عصر آن روز كه در ركعت اوّل حمد و سوره جمعه، و در ركعت دوّم حمد و سوره منافقين مى‏خواند و و در نماز عشاء شب جمعه در ركعت اوّل حمد و جمعه، و در ركعت دوّم حمد و سبّح اسم ربّك الا على مى‏خواند، و در نماز صبح دوشنبه و پنج شنبه در ركعت اوّل حمد و هل اتى على الانسان و در دوّم حمد و هل أتاك حديث الغاشية مى‏خواند، و به جهر و آشكارا مى‏خواند قرائت نمازهاى مغرب و عشاء و نماز شب و شفع و وتر و صبح را، و آهسته قرائت مى‏كرد نمازهاى ظهر و عصر را و در نمازهاى چهار ركعتى در دو ركعت آخر سه مرتبه مى‏خواند سبحان اللّه و الحمد للّه و لا اله الّا اللّه و اللّه اكبر، و در قنوت جميع نمازهايش اين دعا را مى‏خواند:
ربّ اغفر و ارحم و تجاوز عمّا تعلم انّك انت الا عزّ الاجلّ الاكرم.
و در هر بلدى كه ده روز قصد اقامت مى‏كرد روزها روزه مى‏گرفت. و چون شب داخل مى‏شد ابتدا مى‏كرد به نماز پيش از افطار و در بين راه كه مقيم نبود نمازهاى واجبى را دو ركعت دو ركعت به جا مى‏آورد مگر مغرب را كه همان سه ركعت را به جا مى‏آورد و ترك نمى‏كرد نافله مغرب و نماز شب و شفع و وتر و دو ركعت فجر را نه در سفر و نه در حضر. امّا نوافل نهاريّه را در سفر ترك مى‏كرد. و بعد از هر نماز مقصوره كه نماز ظهر و عصر و عشاء باشد سى مرتبه مى‏گفت: سبحان اللّه و الحمد للّه و لا اله الّا اللّه و اللّه اكبر و مى‏فرمود: اين به جهت تمامى نماز است.
و ما رايته صلّى صلاة الضّحى فى سفر و لا حضر و نديدم كه آن حضرت نماز ضحى گزارد در سفر و نه در حضر، و در سفر هيچ روزه نمى‏گرفت. و عادت آن جناب آن بود كه در دعا كردن ابتدا مى‏كرد به ذكر صلوات بر رسول و آل او عليهم السّلام و بسيار مى‏كرد اين كار را در نماز و غير نماز و شبها كه در فراش خوابيده بود تلاوت قرآن بسيار مى‏نمود.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1634
و هرگاه مى‏گذشت به آيه كه در او ذكر بهشت يا آتش شده گريه مى‏كرد و از حقّ تعالى سؤال بهشت مى‏كرد و پناه مى‏جست به خدا از آتش.
و در جميع نمازهاى شبانه روز خود بسم اللّه را بلند مى‏گفت، و چون قُلْ هُوَ اللَّهُ احد تلاوت مى‏كرد، آهسته بعد از اين آيه مى‏گفت: اللّه احد و چون از آن سوره فارغ مى‏شد سه مرتبه مى‏گفت: كذلك اللّه ربّنا و چون مى‏خواند قُلْ يا أَيُّهَا الْكافِرُونَ، آهسته در دل مى‏گفت: يا ايّها الكافرون، و چون از آن سوره فارغ مى‏شد سه مرتبه مى‏گفت: ربّي اللّه دينى الاسلام، و چون سوره و التّين و الزّيتون تلاوت مى‏كرد، بعد از فراغ مى‏گفت: بلى و انا على ذلك من الشّاهدين، و چون سوره لا اقسم بيوم القيامة مى‏خواند، بعد از فراغ مى‏گفت: سبحانك اللّهمّ بلى، و چون سوره جمعه قرائت مى‏كرد بعد از قُلْ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ مِنَ اللَّهْوِ وَ مِنَ التِّجارَةِ مى‏گفت: للّذين اتّقوا پس مى‏گفت: وَ اللَّهُ خَيْرُ الرَّازِقِينَ، [1] و چون از سوره فاتحه فارغ مى‏شد مى‏گفت الحمد للّه ربّ العالمين، و چون مى‏خواند سبّح اسم ربّك الاعلى، آهسته مى‏گفت: سبحان ربّى الاعلى، و چون در قرآن يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا* قرائت مى‏كرد آهسته مى‏گفت لبّيك اللّهمّ لبّيك.
و در هيچ بلدى وارد نمى‏شد مگر اين كه مردم قصد خدمتش مى‏نمودند و چون خدمتش شرفياب مى‏شدند از معالم دين خود مى‏پرسيدند، حضرت ايشان را جواب مى‏فرمود، و حديث مى‏كرد ايشان را احاديث بسيار مروىّ از پدرش از پدرانش از علىّ عليه السّلام از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم.
پس چون آن حضرت را به نزد مأمون بردم از من خبر حال آن حضرت را در بين راه پرسيد، من خبر دادم او را به آنچه از آن جناب مشاهده كرده بودم در اوقات شب و روز و در اوقات حركت و اقامت آن حضرت.
پس مأمون گفت: بلى يا بن ابى الضّحّاك! علىّ بن موسى بهترين اهل زمين و اعلم و اعبد ايشان است، پس خبر مده مردم را به آنچه از آن جناب ديده‏اى به‏
__________________________________________________
[1] سوره جمعه، آيه 11.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1635
جهت آن كه مى‏خواهم ظاهر نشود فضل آن جناب مگر بر زبان من و به خدا استعانت مى‏جويم بر اين نيّت كه دارم كه او را بلند كنم و قدر او را رفيع سازم. تمام شد حديث شريف. [1]
و علامه مجلسى رحمه اللّه در بحار نقل فرموده كه: اين دعاى حضرت امام رضا عليه السّلام است در وقتى كه غضب كرده بود مأمون بر آن حضرت و بعد از خواندن اين دعا غضبش ساكن شد.
باللّه استفتح، و باللّه استنجح، و بمحمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم اتوجّه، اللّهمّ سهّل لى حزونة أمرى كلّه، يسّر لي صعوبته انّك تمحو ما تشاء و تثبت و عندك امّ الكتاب.
و نقل فرموده از حضرت امير المؤمنين على عليه السّلام كه هيچ گاهى مهموم نشدم براى امرى و تنگ نشد بر من معاشم و مقابل نشدم با حريف شجاعى و اين دعا خواندم مگر آن كه خداوند همّ و غمّ مرا بر طرف كرد و روزى فرمود مرا نصرت بر دشمنانم. [2]
و بدان كه تسبيح آن حضرت در روز دهم و يازدهم ماه است و تسبيح آن حضرت اين است:
سبحان خالق النّور، سبحان خالق الظّلمة، سبحان خالق المياه، سبحان خالق السّماوات، سبحان خالق الأرضين، سبحان خالق الرّياح و النّبات، سبحان خالق الحياة و الموت، سبحان خالق الثّرى [3] و الفلوات، سبحان اللّه و بحمده. [4]
(فقير گويد كه): در فصل بعد از اين نيز ذكر شود بسيارى از مناقب و مكارم اخلاق حضرت امام رضا- عليه آلاف التّحيّة و التسليم- و لا قوّة الّا باللّه العلىّ العظيم.
__________________________________________________
[1] عيون اخبار الرضا عليه السّلام، ج 2، ص 180؛ بحار الأنوار، ج 49، ص 91.
[2] بحار الأنوار، ج 94، ص 315.
[3] البرارى. (خ. ل).
[4] بحار الأنوار، ج 94، ص 207 به نقل از مهج الدعوات، ص 93.
منتهى الآمال فى تواريخ النبى و الآل عليهم السلام(فارسى)، ج‏3، ص: 1636
فصل سوم: در دلايل و معجزات حضرت امام رضا عليه السّلام است‏

__________________
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي Sunday 6 September 2015   #5
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 17,066
ج: ***23ذی القعدة الحرام روز زیارتی مخصوص امام رضا علیه السلام ***

اللهّمَ صَلّ عَلي عَلي بنْ موسَي الرّضا المرتَضي الامامِ التّقي النّقي و حُجَّّتكَ عَلي مَنْ فَوقَ الارْضَ و مَن تَحتَ الثري الصّدّيق الشَّهيد صَلَوةَ كثيرَةً تامَةً زاكيَةً مُتَواصِلةً مُتَواتِرَةً مُتَرادِفَه كافْضَلِ ما صَلّيَتَ عَلي اَحَدٍ مِنْ اوْليائِكَ.
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي Sunday 6 September 2015   #6
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 17,066
ج: ***23ذی القعدة الحرام روز زیارتی مخصوص امام رضا علیه السلام ***



__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي Sunday 6 September 2015   #7
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 17,066
ج: ***23ذی القعدة الحرام روز زیارتی مخصوص امام رضا علیه السلام ***


دوشنبه 23 ذیقعده روز زیارتی حضرت امام علی بن موسی الرضا علیه السلام از نزدیک و دور


✅ مرحوم سیّد بن طاووس در کتاب اقبال الاعمال می نویسد:
«در بعضی از کتب اصحاب عجم ما که رضوان الهی بر ایشان باد، دیدم: زیارت مولای ما، حضرت رضا علیه السلام در روز بیست و سوم ماه ذی القعده از نزدیک و دور، با متنی از زیارات معروف آن حضرت یا هر متنی که زیارت بر آن صدق کند، مستحبّ است».(اقبال الاعمال، ص616/بحارالأنوار، ج101،ص44 به نقل از اقبال الاعمال)

✅ مرحوم علامه مجلسی در زادالمعاد می نویسد:
«بعضی از علما گفته اند که در روز بیست و سوم ماه ذی القعده زیارت حضرت امام رضا علیه السلام از نزدیک و دور سنّت است».(زادالمعاد، ص235)


کیفیت سلام دادن و صلوات فرستادن بر حضرت رضا علیه السلام در روز 23 ذی القعده

✅ کیفیت سلام بر حضرت رضا علیه السلام:
مرحوم علامه مجلسی زیارت شریفی را به نقل از مرحوم سید بن طاووس برای حضرت رضا علیه السلام نقل می کند که خواندن این زیارت به نیابت از مولایمان حضرت مهدی علیه السلام در روز 23 ذی القعده توصیه می شود:

«السَّلَامُ عَلَى الرِّضَا الْمُرْتَضَى، سَمِيِّ سَيِّدِ الْوَصِيِّينَ، وَ إِمَامِ الْمُتَّقِينَ، خَلِيفَةِ الرَّحْمَنِ، وَ إِمَامِ أَهْلِ الْقُرْآنِ، وَ صَاحِبِ التَّأْوِيلِ، وَ مَعْدِنِ الْفُرْقَانِ، وَ حَامِلِ التَّوْرَاةِ وَ الْإِنْجِيلِ، وَ إِفْنَاءِ الْخَبِيثَاتِ وَ الْأَبَاطِيلِ، وَ الْقَائِلِ الْفَاعِلِ، وَ الْحَاكِمِ‏ الْعَادِلِ، وَ الصَّادِقِ الْبَرِّ، وَ الْحَائِزِ الْفَخْرِ، جَدُّهُ سَيِّدُ النَّبِيِّينَ، وَ أَبُوهُ سَيِّدُ الْوَصِيِّينَ، وَ إِلَيْهِ مَآبُ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ.
السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أَبَا الْحَسَنِ عَلِيَّ بْنَ مُوسَى الرِّضَا وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ.
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ عَلَى آلِ مُحَمَّدٍ، وَ كَمَا أَكْرَمْتَهُ بِمُحَمَّدٍ رَسُولِكَ، وَ جَعَلْتَهُ فِي الْحَقِّ دَلِيلَكَ، فَدَعَا إِلَى سَبِيلِكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ، فَأََكْمِلْ لَهُ الْعَهْدَ، وَ تَمِّمْ لَهُ الْوَعْدَ، وَ أَيِّدْهُ وَ ذُرِّيَّتَهُ وَ أَوْلِيَاءَهُ بِالنَّصْرِ وَ الْجُنْدِ، لِيُخَلِّصَ الدِّينَ بِالْجِدِّ، فَيَعْمَلَ فِي ذَلِكَ بِالْجَهْدِ، وَ يُصَيِّرَ لَكَ الدِّينَ خَالِصاً وَ الْحَمْدَ تَامّاً.
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَيْهِ حَيّاً وَ مَيِّتاً، وَ عَجِّلْ فَرَجَنَا بِهِ وَ بِالْوَصِيِّ مِنْ بَعْدِهِ، وَ انْصُرْهُ عَلَى أَهْلِ طَاعَةِ الشَّيْطَانِ، وَ أَعْزِزْ بِهِ الْإِيمَانَ، وَ أَذْلِلْ بِهِ الشَّيْطَانَ»

(بحارالأنوار، ج102، ص225-226به نقل از فلاح السائل )

✅ کیفیت صلوات بر حضرت رضا علیه السّلام
ابومحمّد عبدالله بن محمّد در سال 255 هجری در مسیر سامرا از حضرت عسکری علیه السلام درخواست می کند که حضرتش ، صلوات بر رسول خدا صلّی الله علیه وآله و اوصیاء ایشان علیهم السلام را بر وی املا نمایند و حضرت صلواتی را برای چهارده معصوم علیهم السلام بر وی املا کرده و عبدالله بن محمد می نویسد. در این مکتوبه، حضرت عسکری علیه السلام بدینگونه بر حضرت رضا علیه السلام صلوات می فرستند:

«اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى عَلِيِّ بْنِ مُوسَى الرِّضَا، الَّذِي ارْتَضَيْتَهُ وَ رَضِيتَ بِهِ مَنْ شِئْتَ مِنْ خَلْقِكَ، اللَّهُمَّ وَ كَمَا جَعَلْتَهُ حُجَّةً عَلَى خَلْقِكَ، وَ قَائِماً بِأَمْرِكَ، وَ نَاصِراً لِدِينِكَ، وَ شَاهِداً عَلَى عِبَادِكَ، وَ كَمَا نَصَحَ لَهُمْ فِي السِّرِّ وَ الْعَلَانِيَةِ، وَ دَعَا إِلَى سَبِيلِكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ، فَصَلِّ عَلَيْهِ أَفْضَلَ مَا صَلَّيْتَ عَلَى أَحَدٍ مِنْ أَوْلِيَائِكَ وَ خِيَرَتِكَ مِنْ خَلْقِكَ، إِنَّكَ جَوَادٌ كَرِيمٌ»

(بحارالأنوار ،ج94،ص76 به نقل از جمال الاسبوع)
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي Tuesday 8 September 2015   #8
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 17,066
ج: ***23ذی القعدة الحرام روز زیارتی مخصوص امام رضا علیه السلام ***

__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي Sunday 13 August 2017   #9
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 17,066
ج: ***23ذی القعدة الحرام روز زیارتی مخصوص امام رضا علیه السلام ***

اللهّمَ صَلّ عَلي عَلي بنْ موسَي الرّضا المرتَضي الامامِ التّقي النّقي و حُجَّّتكَ عَلي مَنْ فَوقَ الارْضَ و مَن تَحتَ الثري الصّدّيق الشَّهيد صَلَوةَ كثيرَةً تامَةً زاكيَةً مُتَواصِلةً مُتَواتِرَةً مُتَرادِفَه كافْضَلِ ما صَلّيَتَ عَلي اَحَدٍ مِنْ اوْليائِكَ.
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي Friday 3 August 2018   #10
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 17,066
ج: ***23ذی القعدة الحرام روز زیارتی مخصوص امام رضا علیه السلام ***

23 ذی القعدة الحرام روز زیارتی مخصوص امام رضا علیه السلام

طوبی لزواره

یا علی بن موسی الرضا
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
پاسخ

Bookmarks


كاربراني كه در حال مشاهده اين گفتگو هستند : 1 (0 عضو 1 ميهمان)
 
ابزار گفتگو

قوانين ارسال نوشته
شما نمی توانید سرنگار جدید ارسال نمائید.
شما نمی توانید پاسخ ارسال کنید.
شما نمی توانید ضمیمه ارسال کنید
شما نمی توانید نوشته های خود را ویرایش نمائید

کدتالار روشن هست
شكلكهاروشن هستند
[IMG]کد روشن هست
كد HTML خاموش هست

پرش به تالار مورد نظر


كليه زمانها +3.5 نسبت به گرينويچ . هم اكنون ساعت 02:09AM مي‌باشد.


© کليه حقوق براي باشگاه جوانان ايراني محفوظ است .
قوانين باشگاه
Powered by: vBulletin Version 3.8.10
Copyright ©2000 - 2018, Jelsoft Enterprises Ltd.
Theme & Persian translation by Iranclubs technical support team
اين وبگاه صرفا خدمات گفتمان فارسي بر روي اينترنت ارائه مي‌نمايد .
نظرات نوشته شده در تالارها بعهده نويسندگان آنهاست و لزوما نظر باشگاه را منعكس نمي‌كند
no new posts