بازگشت به عقب   باشگاه جوانان ایرانی / تالار گفتمان ایرانیان > باشگاه عمومي > دين و دنيا

نکات

پاسخ
 
ابزار گفتگو
قديمي Saturday 11 May 2019   #16
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 18,557
ج: کتاب فضل قران کریم کافی شریف

جلسه 2
سؤالات قبل از درس:
سؤال درباره روایت شریف زیر و دلیل حزن حضرت فاطمه که آیا از اینکه بخواهد حد خدا بر ایشان جاری شود محزون شدند؟:
بحارالأنوار 43 43 باب 3- مناقبها و فضائلها و بعض أحوا
صَحِيحُ الدَّارَقُطْنِيِّ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ أَمَرَ بِقَطْعِ لِصٍّ فَقَالَ اللِّصُّ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدَّمْتُهُ فِي الْإِسْلَامِ وَ تَأْمُرُهُ بِالْقَطْعِ فَقَالَ لَوْ كَانَتِ ابْنَتِي فَاطِمَةُ فَسَمِعَتْ فَاطِمَةُ فَحَزِنَتْ فَنَزَلَ جَبْرَئِيلُ بِقَوْلِهِ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ فَحَزِنَ رَسُولُ اللَّهِ ص فَنَزَلَ لَوْ كانَ فِيهِما آلِهَةٌ إِلَّا اللَّهُ لَفَسَدَتا فَتَعَجَّبَ النَّبِيُّ مِنْ ذَلِكَ فَنَزَلَ جَبْرَئِيلُ وَ قَالَ كَانَتْ حَزِنَتْ مِنْ قَوْلِكَ فَهَذِهِ الْآيَاتُ لِمُوَافَقَتِهَا لِتَرْضَى
بيان لعل المعنى أن هذه الآيات نزلت لتعلم فاطمة أن مثل هذا الكلام المشروط لا ينافي جلالة المخاطب و المسند إليه و براءته لوقوع ذلك بالنسبة إلى الرسول ص من الله عز و جل أو لبيان أن قطع يد فاطمة بمنزلة الشرك أو أن هذا النوع من الخطاب المراد به الأمة إنما صدر لصدور هذا النوع من الكلام بالنسبة إلى فاطمة فكان خلافا للأولى و الأول أصوب و أوفق بالأصول
اینطور نیست که]] حزنش از این باشد که می‌خواهد استثناء بکنند، می‌خواهد که حکم خدا برای او استثناء بردار باشد. که جوابش را بدهند که: حکم خدا یکی است استثناء بردار نیست. حزن آنها [[علی فرض وقوع]] برای این نبود. ما می‌دانیم و از اعتقادات واضح شیعه است که حالات معصومین جمع الجمعی است. یعنی در اینجا، اگر حزنی پیش می¬آید روی حساب همان ارتکاز فطرت سلیمشان است. یعنی محزون نمی‌شوند که چرا من را سارق دانستند، بلکه محزون شدن فطری جمع الجمعی از این که اصلاً اسم من نزدیک بشود به مسئله‌ی سرقت و قطع ید. این را می‌گوییم حزن جمع الجمعی که یک چیزی است فطری که اصلاً ترک اولی هم در آن نیست که مرحوم مجلسی در احتمال دوم هم گفتند که ترک اولی برای پیامبر هم اصلاً نیازی نیست. یک چیز خیلی واضح است.«فحزنت فاطمة » حزنت که چی؟ یک چیزی که اگر اینجور نباشند فطرت سلیم انسانی ندارند. بالاترین فطرت را خدا به آن‌ها داده است. کسی که کنار یک سارقه‌ای اسمش ذکر بشود محزون می‌شود روی حساب جمع الجمعی که من در کنار او قرار گرفته¬ام به عنوان یک حزن طبیعی نه اینکه حکم خدا برای من اجرا نشود یا مثلاً من مستثنی باشم. بعد چی شد؟ خوب علی ای حال پیامبر فرموده بودند و این حزن هم برای حضرت صدیقه آمد. خدا می‌خواهد این حزن جمع الجمعی را حل کند برای حضرت صدیقه که روایت هم دارد: «لموافقتها». چون حضرت محزون شدند خدای متعال برای دلداری از حضرت صدیقه و برای جبران این حزن جمع الجمعی، برای پیامبرش می¬گوید: «لإن أشرکت لیحبطن عملک» اگر جزء مشرکین بشوی، همه اعمالت به باد می‌رود. خوب با این اوصاف حضرت صدیقه خوشحال می‌شوند که پدر من هم در قضیه‌ی شرطیه کنار مشرکین قرار بگیرد. طوری است که خطاب الهی است و تعبیر بزرگی است. خوب عین همان حالت جمع الجمعی که برای حضرت صدیقه بود برای پیامبر پیش آمد: «فحزن رسول الله» چرا؟ چون یک چیز طبیعی است. مثلاً اگر یک عالم بزرگی به شما بگوید که اگر فلان جا پول بی‌جا بگیری، فلکت می‌کنم، ولو اگر گفته، اما ناراحت می‌شوید، ناراحت شدن فطرت سلیم انسانی. لذا عین همان حالتی که برای صدیقه پیش آمده بود از نزول این آیه برای پیامبر پیش آمد: «فحزن رسول الله » خوب تا اینجا خیلی قشنگ رفته است جلو، حالا «فأنزل الله لو کان فیهما آلهة الّا الله لفسدتا فتجعب النبی». این هم با این بیان خیلی زیبا می¬شود: خدا می‌خواهد پیامبرش را هم دلداری بدهد همان طوری که برای رفع حزن فاطمه بود پیامبر هم محزون شدند. این خطابی است مهم و خدا می‌خواهد دلداریشان بدهد: می‌خواهد بگوید که یا رسول الله همانطوری که برای دختر شما که قضیه‌ی شرطیه بود به جایی برنمی‌خورد برای شما هم قضیه‌ی شرطیه است. خوب، اگر شرطیه قرار است که بد باشد، من برای خودم هم می‌آورم: «لو کان فیهما ‌آلهة الّا الله لفسدتا» اگر من شریک داشتم (شریک بدترین چیز است برای خدا) آسمان و زمین به هم می‌ریخت. آیا باید خدا بدش بیاید؟ یعنی این تسلی به این است که قضیه‌ی شرطیه حتی برای خودم هم (یعنی خدا) آوردم. «لو کان» یعنی این که همان شرطیه‌ای که برای شما آوردم برای خودم هم که خدای واجب الوجود هستم ‌آوردم و به جایی برنمی‌خورد. این یک معنایی که به نظر می‌رسد خیلی صاف است. آن چیزهای دیگر که بعدش مرحوم مجلسی فرمودند سر نمی‌رسد و البته خودشان هم فرمودند. راجع‌ به «لو کان» هم اصلاً توضیحی ندادند ایشان. آن چیزی که فصل الخطاب است این است که این روایت به نقل شیعی نیامده است. یعنی یک سنی¬ای که خودش هم متساهل در نقل است نقل کرده است و سندش را هم که در مناقب حذف کرده‌اند. او که صحیح آورده است سند دارد ولی ما در این کتاب-های سنی¬ها که ممکن بود گشتیم پیدا نکردیم که این روایت سندش نزد خودشان چطور است. باید بیشتر فحص شود که سندی که دارقطنی آورده چه بوده است و سند باید مورد بحث قرار گیرد. علی فرض اینکه این روایت سنی درست باشد تأویل و توجیهش هم بیان شد که مفادش به نظر می¬رسد واضح و روشن است که همه¬اش شرطیه است و تا خود خدا هم می‌رسد: «لو کان فیهما آلهة الّا الله لفسدتا». «فتعجب النبی» هم در اینجا خیلی جالب می‌شود که یعنی آن حزن و این حزن که همه¬اش هم جمع الجمعی بود [[... توضیح ناتمام رها شد]]. حزن جمع الجمعی هم تسلی می‌خواهد، چون تسلی خودش یکی از ممرها و مراحل طبیعی تسبیب اسباب الهی است . همانطور که حالات اولیاء خدا در مشی ظاهری بر اساس بالاترین و سلیم‌ترین فطرت پیش می‌رود، واکنش¬های آن و چیزهایی هم که برای ترمیم و تسلی او است به صورت طبیعی است و مانعی هم ندارد. (7د 35ث)
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي Saturday 11 May 2019   #17
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 18,557
ج: کتاب فضل قران کریم کافی شریف

ادامه درس: مروری بر برخی روایات مشابه:
مرحوم آشیخ محمد حسین اصفهانی صاحب تفسیر اولین روایت کتاب مبارکشان را همین روایت دوم کتاب فضل القرآن اصول کافی قرار داده بودند. که از روی کتاب ایشان یک مقداری خوانده شد و حالا هم از روی عبارت کتاب کافی می‌خوانیم. عبارت این بود که امام صادق از پدرانشان تا امیر المؤمنین نقل کردند که پیامبر خدا فرمودند: ... الروایة. و جلسه قبل هم گفته شد که این روایت از طریق امام کاظم (غیر از سکونی که از امام صادق نقل کرده است)، خود امام کاظم به پسرشان اسماعیل بن موسی، او به پسرش محمد بن اسماعیل تا محمد بن اشعث کوفی صاحب اشعثیات معروف، که او هم همین¬ها را نقل کرده است فقط یک کمی اختلاف نسخه هست. از سنی‌ها هم ظاهراً در این کتاب معروف کنز العمال (آنطور که دیدم) همین روایت مختصرش آمده است، که عن علی . آن‌ها هم از امیر المؤمنین نقل کرده‌اند و همین که «أیها الناس إنکم فی دار هدنة» آن‌ها هم در کتابشان اینجوری آمده است. آن نقل اشعثیات هم در خود اشعثیات نبود (اشعثیات کتاب مستقلی است که همراه قرب الاسناد چاپ شده است. قرب الاسناد را اگر ببینید دو بخش دارد که یکی بخش اشعثیاتش است. [من دو تا نسخه که زمان آقای بروجردی و بعداً هم آقای خویی چاپ کردند دارم و یکی هم تازه دوباره آقای صادقی اردستانی چاپ جدید کردند وتعلیقات وآن‌ را هم خودشان به من دادند] اشعثیات مفصل است نوادر راوندی زیاد مفصل نیست و بعضی از روایاتش را آورده است) و در کتاب نوادر مرحوم رواندی بود (دو تا راوندی داریم که نوادر، کتاب تفسیر و فقه و خرائج مال همان قطب الدین راوندی است که در صحن مدفون هستند و سنگ قبرشان معلوم است):
النوادرللراوندي 21 نوادر الراوندي ..... ص : 1
قال علي ع خطبنا رسول الله ص فقال أيها الناس إنكم في زمان هدنة و أنتم على ظهر سفر و السير بكم سريع فقد رأيتم الليل و النهار و الشمس و القمر يبلين كل جديد و يقربن كل بعيد و يأتين بكل موعد و وعيد فأعدوا الجهاز لبعد المفاز فقام المقداد بن الأسود الكندي رضي الله عنه فقال يا رسول الله فما تأمرنا نعمل فقال إنها دار بلاء و ابتلاء و انقطاع و فناء فإذا التبست عليكم الأمور كقطع الليل المظلم فعليكم بالقرآن فإنه شافع مشفع و ماحل مصدق من جعله أمامه قاده إلى الجنة و من جعله خلفه ساقه إلى النار و هو الدليل يدل على السبيل و هو كتاب تفصيل و بيان و تحصيل هو الفصل ليس بالهزل و له ظهر و بطن فظاهره حكم الله و باطنه علم الله تعالى فظاهره وثيق و باطنه له تخوم و على تخومه تخوم لا تحصى عجائبه و لا تبلى غرائبه فيه مصابيح الهدى و منار الحكمة و دليل على المعرفة لمن عرف النصفة فليرع رجل بصره و ليبلغ النصفة نظره ينجو من عطب و يتخلص من نشب فإن التفكر حياة قلب البصير كما يمشي المستنير و النور يحسن التخلص و يقل التربص
(10د 40ث) خود این که این روایت که در کافی آمده است اعتبار بالایی است برای روایت و قابل تأمل و فکر است چه عباراتی هم دارد. اینکه به عنوان مقدمه‌ی مباحثه‌ی تفسیر خوانده شد برای این است که دو سه تا جمله‌اش را هر روز تکرار کنیم و به هر آیه‌ای که رسیدیم و وجوه و محتملاتی در ذهنمان آمد عبارات پبامبر خدا در این روایت شریفه‌ی کافی یادمان باشد.
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي Saturday 11 May 2019   #18
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 18,557
ج: کتاب فضل قران کریم کافی شریف

ادامه توضیح در مورد تعبیر دار الهدنة:
داشتیم دار الهدنه را معنی می‌کردیم. دار الهدنه در لسان معصومین زیاد به کار رفته است عباراتی مثل «الناس الیوم فی دار الهدنة» «و الیوم یوم التقیة» [[عباراتی مشابه در روایات زیر پیدا می¬شود:
من‏لايحضره‏الفقيه 3 472 باب النوادر ..... ص : 467

4646- وَ سَأَلَ الْعَلَاءُ بْنُ رَزِينٍ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع عَنْ جُمْهُورِ النَّاسِ فَقَالَ هُمُ الْيَوْمَ أَهْلُ هُدْنَةٍ تُرَدُّ ضَالَّتُهُمْ وَ تُؤَدَّى أَمَانَتُهُمْ وَ تُحْقَنُ دِمَاؤُهُمْ وَ تَجُوزُ مُنَاكَحَتُهُمْ وَ مُوَارَثَتُهُمْ فِي هَذَا الْحَالِ
الخصال 2 608 خصال من شرائع الدين ..... ص : 603
... و الدار اليوم دار تقية و هي دار إسلام لا دار كفر و لا دار إيمان‏ ...
عيون‏أخبارالرضا 2 125 35- باب ما كتبه الرضا ع للمأمون في
... و إن الدار اليوم دار تقية و هي دار الإسلام لا دار كفر و لا دار إيمان‏ ...
الكافي 5 112 باب بيع السلاح منهم ..... ص : 112
1- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ سَيْفِ بْنِ عَمِيرَةَ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الْحَضْرَمِيِّ قَالَ دَخَلْنَا عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع فَقَالَ لَهُ حَكَمٌ السَّرَّاجُ مَا تَرَى فِيمَنْ يَحْمِلُ السُّرُوجَ إِلَى الشَّامِ وَ أَدَاتَهَا فَقَالَ لَا بَأْسَ أَنْتُمُ الْيَوْمَ بِمَنْزِلَةِ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ ص إِنَّكُمْ فِي هُدْنَةٍ فَإِذَا كَانَتِ الْمُبَايَنَةُ حَرُمَ عَلَيْكُمْ أَنْ تَحْمِلُوا إِلَيْهِمُ السُّرُوجَ وَ السِّلَاحَ
تهذيب‏الأحكام 6 354 93- باب المكاسب ..... ص : 321
126- أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ سَيْفِ بْنِ عَمِيرَةَ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الْحَضْرَمِيِّ قَالَ دَخَلْنَا عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع فَقَالَ لَهُ حَكَمٌ السَّرَّاجُ مَا تَرَى فِيمَا يُحْمَلُ إِلَى الشَّامِ مِنَ السُّرُوجِ وَ أَدَاتِهَا فَقَالَ لَا بَأْسَ أَنْتُمُ الْيَوْمَ بِمَنْزِلَةِ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ ص إِنَّكُمْ فِي هُدْنَةٍ فَإِذَا كَانَتِ الْمُبَايَنَةُ حَرُمَ عَلَيْكُمْ أَنْ تَحْمِلُوا إِلَيْهِمُ السِّلَاحَ وَ السُّرُوجَ
الكافي 5 466 باب النوادر ..... ص : 465
6- عَلِيٌّ عَنْ أَبِيهِ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ قَالَ قُلْتُ لِأَبِي الْحَسَنِ مُوسَى ع رَجُلٌ تَزَوَّجَ امْرَأَةً مُتْعَةً ثُمَّ وَثَبَ عَلَيْهَا أَهْلُهَا فَزَوَّجُوهَا بِغَيْرِ إِذْنِهَا عَلَانِيَةً وَ الْمَرْأَةُ امْرَأَةُ صِدْقٍ كَيْفَ الْحِيلَةُ قَالَ لَا تُمَكِّنْ زَوْجَهَا مِنْ نَفْسِهَا حَتَّى يَنْقَضِيَ شَرْطُهَا وَ عِدَّتُهَا قُلْتُ إِنَّ شَرْطَهَا سَنَةٌ وَ لَا يَصْبِرُ لَهَا زَوْجُهَا وَ لَا أَهْلُهَا سَنَةً قَالَ فَلْيَتَّقِ اللَّهَ زَوْجُهَا الْأَوَّلُ وَ لْيَتَصَدَّقْ عَلَيْهَا بِالْأَيَّامِ فَإِنَّهَا قَدِ ابْتُلِيَتْ وَ الدَّارُ دَارُ هُدْنَةٍ وَ الْمُؤْمِنُونَ فِي تَقِيَّةٍ قُلْتُ فَإِنَّهُ تَصَدَّقَ عَلَيْهَا بِأَيَّامِهَا وَ انْقَضَتْ عِدَّتُهَا كَيْفَ تَصْنَعُ قَالَ إِذَا خَلَا الرَّجُلُ فَلْتَقُلْ هِيَ يَا هَذَا إِنَّ أَهْلِي وَثَبُوا عَلَيَّ فَزَوَّجُونِي مِنْكَ بِغَيْرِ أَمْرِي وَ لَمْ يَسْتَأْمِرُونِي وَ إِنِّي الْآنَ قَدْ رَضِيتُ فَاسْتَأْنِفْ أَنْتَ الْآنَ فَتَزَوَّجْنِي تَزْوِيجاً صَحِيحاً فِيمَا بَيْنِي وَ بَيْنَكَ
الكافي 1 333 باب نادر في حال الغيبة ..... ص : 3
2- الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْأَشْعَرِيُّ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ مِرْدَاسٍ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ يَحْيَى وَ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ عَمَّارٍ السَّابَاطِيِّ قَالَ قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع أَيُّمَا أَفْضَلُ الْعِبَادَةُ فِي السِّرِّ مَعَ الْإِمَامِ مِنْكُمُ الْمُسْتَتِرِ فِي دَوْلَةِ الْبَاطِلِ أَوِ الْعِبَادَةُ فِي ظُهُورِ الْحَقِّ وَ دَوْلَتِهِ مَعَ الْإِمَامِ مِنْكُمُ الظَّاهِرِ فَقَالَ يَا عَمَّارُ الصَّدَقَةُ فِي السِّرِّ وَ اللَّهِ أَفْضَلُ مِنَ الصَّدَقَةِ فِي الْعَلَانِيَةِ وَ كَذَلِكَ وَ اللَّهِ عِبَادَتُكُمْ فِي السِّرِّ مَعَ إِمَامِكُمُ الْمُسْتَتِرِ فِي دَوْلَةِ الْبَاطِلِ وَ تَخَوُّفُكُمْ مِنْ عَدُوِّكُمْ فِي دَوْلَةِ الْبَاطِلِ وَ حَالِ الْهُدْنَةِ أَفْضَلُ مِمَّنْ يَعْبُدُ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ ذِكْرُهُ فِي ظُهُورِ الْحَقِّ مَعَ إِمَامِ الْحَقِّ الظَّاهِرِ فِي دَوْلَةِ الْحَقِّ و ...
تهذيب‏الأحكام 6 154 70- باب سيرة الإمام ..... ص : 154
1- مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ الصَّفَّارُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَيْنِ بْنِ أَبِي الْخَطَّابِ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ بَشِيرٍ وَ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ هِلَالٍ عَنِ الْعَلَاءِ بْنِ رَزِينٍ الْقَلَّاءِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا جَعْفَرٍ ع عَنِ الْقَائِمِ عَجَّلَ اللَّهُ فَرَجَهُ إِذَا قَامَ بِأَيِّ سِيرَةٍ يَسِيرُ فِي النَّاسِ فَقَالَ بِسِيرَةِ مَا سَارَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ ص حَتَّى يُظْهِرَ الْإِسْلَامَ قُلْتُ وَ مَا كَانَتْ سِيرَةُ رَسُولِ اللَّهِ ص قَالَ أَبْطَلَ مَا كَانَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ وَ اسْتَقْبَلَ النَّاسَ بِالْعَدْلِ وَ كَذَلِكَ الْقَائِمُ ع إِذَا قَامَ يُبْطِلُ مَا كَانَ فِي الْهُدْنَةِ مِمَّا كَانَ فِي أَيْدِي النَّاسِ وَ يَسْتَقْبِلُ بِهِمُ الْعَدْلَ ]]
هدنه را همین زمان تقیه حساب کرده‌اند. دار هدنه یعنی دست روی دست گذاشته¬ایم و فعلاً دیگر حرفی نداریم. این معنایی که شد کاملاً در این استعمالات واضح است که مهادنه یعنی آتش بس،به این معنی که فعلاً آتش زمینه‌اش هست و درگیری هست اما فعلاً صلاح نیست و زمینه‌ی کار این نیست که ادامه‌ی نزاع باشد. ولی آتش زیر خاکستر موجود است. مهادنه اینجوری است. اما مثلاً برای زوجین «و الصلح خیر» در آیه شریفه آمده:
النساء ، الجزء 5، الصفحة: 99، الآية: 128
وَ إِنِ امْرَأَةٌ خَافَتْ مِنْ بَعْلِهَا نُشُوزاً أَوْ إِعْرَاضاً فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِمَا أَنْ يُصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحاً وَ الصُّلْحُ خَيْرٌ وَ أُحْضِرَتِ الْأَنْفُسُ الشُّحَّ وَ إِنْ تُحْسِنُوا وَ تَتَّقُوا فَإِنَّ اللَّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيراً ﴿128﴾
آنجا صلح خیلی قشنگ است یعنی زوجین باید با هم دیگر صلح بکنند یعنی کلاً باطناً هم مطلب تمام بشود. اما نمی‌گویند زوجه با همدیگر مهادنه کنند، مهادنه یک نحو صلحی است که ریشه اختلاف باقی می¬ماند، این آنجا معنا و مناسبت ندارد اما برای مسلمین و کفار مهادنه معنا دارد. از چیزهایی جالبی هم که در فقه هست و علما اشاره کرده¬اند و در جواهر و غیر آن هم بود اینکه در مهادنه مقدار زمانش را امام تعیین می‌کنند و فوقش هم یک سال است. یعنی حتی مقدارش هم اینقدر کم است در آن هدنه‌ی زمان جنگ و جهاد. هدنه‌ای هم که معصومین فرموند که فعلاً حالا زمانی است که زمان تقیه است و زمان گذر تا وقتی که اذن الهی بیاید برای ولی خودش فعلاً اینجا ما مأموری نیستیم به اینکه آن چیزی که امام قرار است دستور بدهند آن کار را انجام بدهیم و فعلاً در دار الهدنه هستیم. اما اینجور تعبیری هیچ جا نیست و کأنه اختصاصی همین روایت است که دار هدنه به دنیا گفته شود. خوب حالا یعنی چه؟ مرحوم آشیخ محمد حسین و دیگران در لغت گفتند: «هدن أی سکن، هدّنه: سکّنه» هدنه را به معنی سکون گرفتند. صلح و هدنه و ... را هم گفتند «سکن الحرب» حرب ساکن شد و آرام گرفت. اینجا «هدن» را به معنای سکون گرفتند، و جلسه پیش نظایرش در اشتقاق کبیر هم مثل دهن، وهن، هون مطرح شد که در همه‌ي این‌ها یک حالت سستی، آرام گرفتن و خمودی هست. این مال اصل دار الهدنهة بعداً هم توضیحی داده شد برای اینکه چه جوری شده است که هدنه گفته شده است.
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي Saturday 11 May 2019   #19
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 18,557
ج: کتاب فضل قران کریم کافی شریف

فقط یک سؤالی مطرح شد که اگر هدنه به معنای سکونی است که در باطنش هنوز اضطراب و تحرک و ... هست، البته مناسبت دارد با عبارت بعدی که حضرت فرمودند، «ایها الناس انکم فی دار هدنة» شما الآن در یک خانه‌ای هستید که ظاهرش آرام است، اما در باطنش حرکت، سیلان، سفر و سیر است. و حتی تأکید فرمودند «و انتم علی ظهر سفر و السیر بکم سریع» که این جور هدنه‌ای است. این مانعی نداشت و با معنای لغویش هم مناسبت داشت. آنچه که سؤال ما بود این بود که جناب مقداد عرض کرد: «یا رسول الله ما دار الهدنة»: دار الهدنة که فرمودید چیست؟ بیانی که حضرت برای توضیح فرمایش خودشان فرمودند این بود که: «دار بلاغ و انقطاع»: دار رسیدن و جدا شدن. این جا بود که این سؤال برای ما مطرح شد که اگر هدنه اصل معنایش به معنای سکون است اما سکونی که در باطنش حرکت است، وقتی که مقداد مي‌پرسد دار هدنه چیست؟ حضرت چرا فقط می‌روند سراغ آن باطن کار؟ باید دار هدنه بودن را که دار دنیا معنون به عنوان هدنه است بیان کنند. اینجا دار الهدنة است یعنی داری است که ظاهرش سکون و آرامش است، اما باطنش سکون نیست. وقتی که مقداد سؤال می‌کند دار هدنه چیست؟ حضرت نبایست باطن را فقط توضیح بدهند و بگویند: «دار بلاغ و انقطاع»: داری که سراپا تصرم است و همین که می‌رسی تمام شده، گذشته‌ و منقطع شده است. چرا نبایستی؟ چون دنیا را معنون کردند به هدنه و آن چیزی که ابتدا از هدنه به ذهن می‌زند آن سکونش است ولو اینکه سکونش در باطنش حرکت و اضطراب است. خوب وقتی هم که باید توضیح بدهند باید این تعنون به عنوان هدنه را ابتدا توضیح بدهند و مثلاً بفرمایند دار هدنه جایی است که مثلاً خیالتان می‌رسد که خیلی آرام است و نشسته‌اید و قرار نیست که بگذرد اما می‌گذرد: دار طمأنینة صوریة مثلاً. اما فرمودند بلاغ و انقطاع. چرا حضرت آن عنوان اصلی هدنه را که سکون بود توضیح ندادند و دار بلاغ و انقطاع فرمودند؟ خوب البته این می‌شود جوابش را داد و توجیه هم دارد که خود شما هم با آن چیزی که دیروز مطرح شد سریعاً به ذهنتان می‌آید. «دار بلاغ و انقطاع» هم معنای لطیف و خوبی بود که به معنای رسیدن و تصرم بود.
استعمال لفظ در اکثر از معنا:
اما می‌خواهیم این را بهانه کنیم برای اینکه یک وجه دیگری هم در روایت مطرح شود. همانطوری که آقایانی که تشریف داشته¬اند در سایر مباحاثات، یکی از مبانی ما این است که استعمال لفظ در اکثر معنا جایز است. مبانی اصولی آن را متأخرین از محققین و علما صاف کرده¬اند ولو در یک برهه‌ای محققین اصولیین نظر شریفشان بر این بود که استعمال لفظ در اکثر از معنا جایز نیست و حتی صاحب کفایه هم آنگونه که به خاطر دارم وقتی به کفایه رسیدیم، تعجب بود که ایشان می‌گویند استعمال لفظ در اکثر معنا محال است، بعد می‌گویند که إن قلت که چطور پس وارد شده است که « للقرآن بطن الی سبعة ابطن یا سبعین بطناً»؟ روایت که می¬گوید قرآن هفتاد تا بطن دارد پس چطور استعمال لفظ در اکثر معنا جایز نیست؟ جواب خیلی عجیبی دادند. (18د 35ث) فرمودند: استعمال که در دو معنا یا بیشتر محال است، استعمال لفظ مثلاً قرآن کریم استعمال در یک معنا است. پس آن بطون چیست؟ یک قصد مستقلی موازی با این استعمال است: استعمال در یک معنا شده است و خدای متعال با علومی که دارد قصود مستقله‌ای موازی با این قصد استعمالیه آیه‌ی شریفه را هم قصد فرموده است که آنها می‌شود بطون. خیلی معنای عجیبی است و خاطرم هست که وقتی اینجا رسیدیم تعجب بود که بطن قران یعنی این؟ یعنی لفظ که یک معنا بیشتر ندارد و یک معنا مراد است اما همراهش بصورت موازی یک قصدهای دیگری هم شده است؟
كفايةالأصول 38 وهم و دفع ..... ص : 38
لعلك تتوهم أن الأخبار الدالة على أن للقرآن بطونا سبعة أو سبعين تدل على وقوع استعمال اللفظ في أكثر من معنى واحد فضلا عن جوازه و لكنك غفلت عن أنه لا دلالة لها أصلا على أن إرادتها كان من باب إرادة المعنى من اللفظ فلعله كان بإرادتها في أنفسها حال الاستعمال في المعنى لا من اللفظ كما إذا استعمل فيها أو كان المراد من البطون لوازم معناه المستعمل فيه اللفظ و إن كان أفهامنا قاصرة عن إدراكها.
ارتکاز عرف از کلمه‌ی بطن این نیست و بطن یعنی اینکه همین عبارت دل دارد و مربوط به این عبارت است، نه اینکه خدای متعال یک قصد مستقیم دارد. حالا الحمدالله زمان ما خوب است و نوع علمایی که روی این مباحث تحقیق کرده¬اند این یک قول خیلی حسابی و جاگرفته‌ای پیششان است و خیلی هو نمی‌کنند یک کسی قائل شود به این که استعمال لفظ در اکثر معنا جایز است. مرحوم آشیخ محمد رضا اصفهانی که شاگرد خود صاحب کفایه بودند ولی در ادبیات بسیار قوی بودند ظاهراً در وقایة الاذهان به میدان مقابله با استادشان رفته بودند و از کسانی بودند که این سد را شکستند وخیلی حق دارند گردن این مسئله. ایشان بزرگ بودند هم در علمیت اصولی و هم در علمیت ادبی در رده‌ی بالا به این میدان آمدند و با شواهد عدیده گفتند استعمال لفظ در اکثر از معنا جایز است و این خیلی خوب است. و حقی دارند گردن طلبه‌هایی که می‌خواهند بحث کنند در این زمینه. علی ای حال الآن ما دیگر مشکل و دغدغه‌ی خیلی بزرگی نداریم در اینکه استعمال لفظ در اکثر از معنا جایز است. حالا که جایز است همه‌ی حرف‌ها برمی‌گردد به اینکه ما ضعیفیم و نمی‌توانیم که استعمال کنیم. خوب ما ضعیف هستیم، خدا که ضعیف نیست، اولیاء خدا که ضعیف نیستند. این را همیشه تکرار کرده¬ایم که هر روایتی که کلام اولیاء خداست و آیاتی که کلام الهی است هر وجوهی که بتواند دو خصوصیت داشته باشد: اولاً فی حد نفسه وجه صحیح و معنای درستی باشد. دوم اینکه معنایی باشد که با ریخت این عبارت و کلام ما هم تناسب منطقی داشته باشد و یمکن أن یرید متکلمٌ ما من هذه العبارة هذا المعنی. یعنی همینطوری ماست و دروازه نباشد بلکه یمکن‌ ولو نسبت به آن کسی که ذهن عالی دارد و یا علم بالا دارد یک ارتباطی بین این کلام با آن معنا برقرار باشد فی نفس الأمر. با این دو تا خصوصیت دیگر نمی‌گوییم که شاید مراد باشد بلکه می‌گوییم که حتماً مراد است. ما نمی‌دانیم که صحیح است یا نه و ما نمی‌گوییم که حتماً مراد است ما داریم کلی¬اش را می‌گوییم که حتماً مراد است. دقت کنید که مقصود ما این نیست که اگر ما یک چیزی فهمیدیم یا مشکلی نداشت و به عبارت هم می‌خورد می‌گوییم که حتماً خدای متعال و یا ائمه اراده کرده¬اند. بلکه مقصود ما این است که فی نفس الأمر اگر معنای صحیحی است نزد امام، نه نزد ما، و این کلام هم تاب اراده‌ی این معنا را دارد، حتماً امام و یا خدای متعال اراده کرده‌اند. و این چیزی نیست جز علم آن‌ها به اینکه، همه‌ی مطالب حقه را می‌دانند. این لفظ هم از آنجا که می‌تواند آن‌ها را نشان بدهد و خدا و ائمه آن‌ها را می‌دانند چرا اراده نکنند؟ بخل در اراده که ندارند. یعنی از طرفی علمشان حاضر است و همه‌ی وجوه صحیحه را می‌دانند و در عین حال دارند می‌بینند که این کلام می‌تواند همه‌ی آن‌ها را نشان بدهد. خوب وقتی که دارند می‌بینند پس اراده هم می‌کنند. (23د) یک تعبیری داشتند در کتب معقول می‌گفتند‌: فاعل بالعنایة که علم همان و تحقق معلوم همان و مثال می‌زدند به افتادن که البته مثال خیلی مناسبی نبود. مثال می‌زدند به این‌که کسی که روی دیوار است تصور سقوط همان و سقوط همان. نزد اولیاء خدا، حقایق مکشوف است و قابلیت هر کلامی برای اینکه ده تا، بیست تا، پنجاه تا یا سیصد معنا را ارائه کند هم مکشوف است. کسی هم که آن حقایق برایش مکشوف است و قابلیت این کلام هم برای اینکه سیصد تا معنا را بدهد مکشوف است، خوب او قصد می‌کند. چه رادع و مانعی است که بگویند نه، من نمی‌خواهم قصد بکنم. ولذا است که غیر از قرآن، می‌بینید در اول معانی الاخبار روایت است که ائمه فرمودند که کلام ما هم بطون دارد:
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي Saturday 11 May 2019   #20
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 18,557
ج: کتاب فضل قران کریم کافی شریف

معاني‏الأخبار 2 الباب الذي من أجله سمينا هذا الكتاب‏
3- حدثنا جعفر بن محمد بن مسرور رضي الله عنه قال حدثنا الحسين بن محمد بن عامر عن عمه عبد الله بن عامر عن محمد بن أبي عمير عن إبراهيم الكرخي عن أبي عبد الله ع أنه قال حديث تدريه خير من ألف حديث ترويه و لا يكون الرجل منكم فقيها حتى يعرف معاريض كلامنا و إن الكلمة من كلامنا لتنصرف على سبعين وجها لنا من جميعها المخرج
«سبعین مخرج» یعنی ما یک حرف می‌زنیم هفتاد تا محمل دارد. هفتاد تا محمل صحیح که همه‌ی آن‌ها نزدشان حاضر است و قصد می‌کنند. با این چیزی که الان مطرح شد وقتی که با روایات داریم بحث طلبگی می‌کنیم، الان از نظر مبانی علمی، دستمان باز است یعنی مجال برای فکر هست: اولاً استعمال لفظ در اکثر از معنا جایز است. ثانیاً ما وقتی یک وجوهی را در فرمایش معصومین می‌بینیم، این وجوه را در دو چیزش به اندازه‌ی خودمان زحمت می‌کشیم: اول این که این وجه فی حد نفسه صحیح است یا غلط. اگر وجهی شد که فی حد نفسه غلطی برایش پیدا نکردیم و صحیح بود بعد باید ببینیم که با عبارت جور در می¬آید یا نه، ولو به نحو تأویل. (اینجا جای استظهار نیست و در این مورد بعداً صحبت خواهد شد. چون ظهور یک حرف دیگری است و این بابش اوسع است شواهدی هم از روایات داریم). بعد آخر کار وقتی که این دو تا استیعاب شد می‌گوییم که پس محتمل است که مراد امام این باشد. برای ما می‌شود محتمل و ما بیش از احتمال نمی‌گوییم چون نمی‌‌دانیم و چه بسا این معنا غلط است و ما به نظرمان درست آمده است ولی امام اراده نکرده‌اند. یا اینکه چه بسا این کلام تابش را ندارد. ولی ما از نظر بحث طلبگی خیلی در وسعتیم که این احتمال را بدهیم.

دو معنای دیگر برای دار هدنه:
3
لذا است که روی این حساب می‌خواهیم بگوییم که این دار هدنه یکی از وجوهی که صحیحه است و می‌تواند در کنار ان معنای دیروز مراد باشد این وجه است: لسان العرب را اگر نگاه کنید غیر از هدنه به معنای سکن و ... معانی متعدد دیگری گفته است. یکی از معانیش که الان مقصود ما است این است: هدنه و هادنه أی خدعه خادعه.
لسان العرب؛ ج‌13، ص: 435
شَمِرٌ: هَدَّنْتُ الرجلَ سَكَّنته و خَدَعْتُه كما يُهْدَن الصبي ... و هادَنَ القومَ: وادَعهم. و هَدَنَهم يَهْدِنُهم هَدْناً رَبَّثَهم بكلام و أَعطاهم عهداً لا ينوي أَن يَفِيَ به
فریب ، خداع،‌ غرور: این‌ها معنای هدن است. این یک معنایی است که اصلاً‌ لغت قرآنی دارد. اگر اینجور باشد با بعدش خیلی تناسب دارد. حضرت که فرمودند: «أیها الناس انکم فی دار هدنة» یعنی: أیها الناس انکم فی دار الغرور. همان‌آیه‌ی قرآن:
آل‏عمران‏ ، الجزء 4، الصفحة: 74، الآية: 185 و الحديد ، الجزء 27، الصفحة: 540، الآية: 20
... وَ مَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلاَّ مَتَاعُ الْغُرُورِ
الجاثية ، الجزء 25، الصفحة: 502، الآية: 35
ذٰلِكُمْ بِأَنَّكُمُ اتَّخَذْتُمْ آيَاتِ اللَّهِ هُزُواً وَ غَرَّتْكُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فَالْيَوْمَ لاَ يُخْرَجُونَ مِنْهَا وَ لاَ هُمْ يُسْتَعْتَبُونَ ﴿35﴾
الحديد ، الجزء 27، الصفحة: 539، الآية: 14
يُنَادُونَهُمْ أَ لَمْ نَكُنْ مَعَكُمْ قَالُوا بَلَى وَ لٰكِنَّكُمْ فَتَنْتُمْ أَنْفُسَكُمْ وَ تَرَبَّصْتُمْ وَ ارْتَبْتُمْ وَ غَرَّتْكُمُ الْأَمَانِيُّ حَتَّى جَاءَ أَمْرُ اللَّهِ وَ غَرَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ ﴿14﴾
الأنعام‏ ، الجزء 7، الصفحة: 136، الآية: 70
وَ ذَرِ الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَعِباً وَ لَهْواً وَ غَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَ ذَكِّرْ بِهِ أَنْ تُبْسَلَ نَفْسٌ بِمَا كَسَبَتْ لَيْسَ لَهَا مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيٌّ وَ لاَ شَفِيعٌ وَ إِنْ تَعْدِلْ كُلَّ عَدْلٍ لاَ يُؤْخَذْ مِنْهَا أُولٰئِكَ الَّذِينَ أُبْسِلُوا بِمَا كَسَبُوا لَهُمْ شَرَابٌ مِنْ حَمِيمٍ وَ عَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُوا يَكْفُرُونَ ﴿70﴾
الأنعام‏ ، الجزء 8، الصفحة: 144، الآية: 130
يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ أَ لَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آيَاتِي وَ يُنْذِرُونَكُمْ لِقَاءَ يَوْمِكُمْ هٰذَا قَالُوا شَهِدْنَا عَلَى أَنْفُسِنَا وَ غَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَ شَهِدُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ ﴿130﴾
الأعراف‏ ، الجزء 8، الصفحة: 156، الآية: 51
الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَهْواً وَ لَعِباً وَ غَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فَالْيَوْمَ نَنْسَاهُمْ كَمَا نَسُوا لِقَاءَ يَوْمِهِمْ هٰذَا وَ مَا كَانُوا بِآيَاتِنَا يَجْحَدُونَ ﴿51﴾
(27د 50ث) غرور در آیات شریفه زیاد به کار رفته است که غرور یعنی فریب و خداع. یعنی به نحوی خودش را نشان می‌دهد که آنطور نیست. لذا به مهادنه و صلح هم که می‌گویند مهادنه یعنی ولو الآن دارند آتش بس می‌کنند اما کأنه که در فکر خدعه نسبت به همدیگرند. آن یکی چون اسلحه‌اش در راه است می‌گوید دو روز آتش بس تا اسلحه¬اش برسد. خوب این یک نحو خودش خداع جنگ در حرب است. پس مهادنه یعنی صورت ظاهر امر یک جوری است که باطن آنجوری نیست. فریب هم همین است. خوب اگر اینجور باشد ببینیم با آن تفسیری که بعد حضرت برای کلام خودشان کردند تناسب دارد یانه؟ بله، خیلی خوب تناسب دارد. دار هدنه یعنی دار الغرور. غرور وفریب یعنی چه؟ یعنی کسانی که این دنیا دنبال یک چیزهایی هستند دنبال این می‌روند که بهش برسند. آیا می¬خواهند برسند که ول کنند بروند؟ برسند که نه مستقر باشد و پیشش بماند، ثابت باشد. پس دنیا، دار هدنه است یعنی از دور برای اهل دنیا می‌گوید بیا که خیلی چیزها پیش من داری: چه لذائذی، از املاک و ...:
آل‏عمران‏ ، الجزء 3، الصفحة: 51، الآية: 14
زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَاتِ مِنَ النِّسَاءِ وَ الْبَنِينَ وَ الْقَنَاطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَ الْفِضَّةِ وَ الْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَ الْأَنْعَامِ وَ الْحَرْثِ ذٰلِكَ مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ ﴿14﴾
می¬گوید بیا. بیا برای چه؟ برای اینکه ول بکنی و بروی؟ نه هستی بابا اصلاً اسم مردن نبر. مردن برای دیگران است. اما حضرت می‌گوید که مواظب این هدنه و این فریب باشید: «انتم علی ظهر سفر» مبادا گول این فریب و این هدنه را بخورید. شما مسافر راهید. همه ی چیزها از بین می‌رود: «یقربان کل بعید»، «یبلیان کل جدید». آن عبارات بعدی برای واضح کردن این فریب است. بعد که مقداد سؤال می‌کند حضرت کاملا‌ً توضیح داده‌اند این هدنه بودن را و تطابق کامل دارد. به چه نحو؟ عرض کرد: «و ما دار الهدنة». فرمودند: «دار بلاغ و انقطاع»: به یک چیزی می‌رسی و می‌رسی برای اینکه پیشت بماند اما «و انقطاع»: باید ول کنی و بروی. پس فریب دنیا به این است که می‌گوید که بیا پیش من همیشه با من هستی:
طه‏ ، الجزء 16، الصفحة: 320، الآية: 120
فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطَانُ قَالَ يَا آدَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلَى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَ مُلْكٍ لاَ يَبْلَى ﴿120﴾
دنیا برای همه همین را می‌گوید، خوب برای ابونا آدم که برای بهشت گفته، دنیا برای همه همین را می‌گوید. پس فریبش به این است که خیالش می‌رسد که همیشه باقی است.
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي Sunday 12 May 2019   #21
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 18,557
ج: کتاب فضل قران کریم کافی شریف

حکایت پند آموز: دنیا دار فریب است
استاد ما برایمان شرح لمعه می‌فرمود، خود ایشان می‌گفتند که: یکی از اقوام ما در یزد (با یک حال خاصی هم ایشان می‌گفت) آدم خوبی است و مشغول کار کسب و بازار. می‌گفت خودش می‌گوید که خسته از کار بیرون آمدم خانه می‌بینم در خانه مثلاً تابستان است و کولر روشن و هوای خنک، یک سفره‌ی خیلی زیبا هم انداخته¬اند، و خانواده و همه بچه‌ها جمع شده¬اند و دارند می¬روند دستها را بشویند و بیایند بنشینند سر سفره غذا بخورند. بعد با همه خوشحالی حالا که از سر کار برگشته¬ایم می‌نشینیم پای غذای لذیذ. خیلی جالب است، استاد ما می‌گفت که آن‌ آقا می¬گفته که بین غذا خوردن با این حالت لذت یک دفعه یادم می‌آید که خلاصه باید بمیرم. دیگر این غذا برایم زهر می‌شود. به خیالش وقتی غذا می‌خورد این شادی (دنیا) که می‌آید همیشه این شادی دنیا هست (و پایدار است)، حالا این بنده‌ی خدا یک دفعه به فکر این هم می‌افتاده که این شادی‌ها همه گذرا است و باید بمیرم، دیگر این شادی هم برایم زهر می‌شود. حالا من همیشه که این را که من یادم می‌آمد عرض می‌کردم که من این را شک ندارم، که همین آقایی که برای استاد ما این را نقل کرده است که می‌گوید که وقتی یادم می‌آید باید بمیرم این غذا برایم زهر می‌شود اگر همین را ملکه‌ی خودش کند و برنامه بگذارد که عمداً هر روز لله و قربتاً الی الله بین سفره این را یادش بیاید و بگوید حالا که دارم غذا می‌خورم (یادم باشد که) دنیا دار مردن است . شاید بشود قسم خورد که مثلاً دو سال نمی‌کشد که ببیند که سر سفره که نشسته است، همین فکر را می‌کند و نه تنها غذا برایش زهر نمی‌شود بلکه شیرین‌تر می‌شود، مثل عسل. امتحانش مجانی است. (32د 35ث) چون کم است این یادآوری و در آن حال غفلت است، وقتی که یادش می‌آید می‌گوید که برایم زهر می‌شود. ادامه که بدهد این زهر را، آنوقت ببین که بعد می‌نشینی و بسم الله می‌گویی همان که یادت است که این دست روزی خا ک می‌شود، این دهان خاک می‌شود، اما الآن نعمت خداست ومن هم بنده‌ی خدا و آمده¬ام اینجا و آورده است مرا لغرض، این غذا را برمی‌دارم در دهنم می‌گذارم. هر روز اگر یادش این باشد، آن وقت می‌بیند که دارد عسل می‌خورد. در بحار دارد که از سیره‌ی انبیاء این است که غذا که می‌خورند با دست بخورند، بعد هم انگشتانشان را بلیسند: (33د و 15ث) لحس (لطع یا مص) الاسابع. چطور می‌شود وجهش و چرا انبیاء اینجوری هستند که انگشتان را میل دارند که بلیسند. اینطور به ذهن می‌آید که آدم وقتی که دستش را در ظرف عسل می‌زند دستش که عسلی شد آیا می‌رود می‌مالد به دیوار؟ چه کار می‌‌کند؟ می‌گذارد در دهانش. انگشتی که عسلی است می‌لیسند. انبیاء هم عسل خورده¬اند و این غذایی که می¬خوردند همان عسل بوده است و دلش نمی‌آید آن را نلیسد.
(33د 45ث) حضرت می‌فرماید: «دار بلاغ و انقطاع» فریب این هدنه و فریب این دنیا این است که به آن می‌رسی به خیالی که این همیشه برایت ماندگار است. اما بلاغ و انقطاع: بلاغش آن حالش است که می‌گوید بیا، و انقطاعش آن فریبش است که وقتی که رسیدی باید بروی. به خیالش آمده است که مثلاً یک حلیله‌ی عقد دائم همیشگی گرفته است حالا همین یک نگاه می‌اندازد می‌گویند که دیگر بس است و شما بیا برو. می‌گوید که آقا من یک نگاه بیشتر نیانداختم، چطور؟ می‌گوید همین است دیگر. این فریب نیست؟ زوجه دائمه می‌خواسته ولی می‌گویند که یک نگاه انداخته¬ای بیا و برو. واقعش همین است و تا می‌آید در این دنیا بفهمد چه خبر است می‌گوید بیا برو. همه این را شنیده¬ایم در مورد حضرت نوح نهصد و پنجاه سال که مال دعوت مذکور در قرآن است و دو هزار و پانصد سال در امالی صدوق (شاید) آمده و همه شنیده¬ایم که وقتی که برای قبض روح آمد گفتند که صبر کن از در خانه‌ای که ایستاده بودند بروند در خانه دراز بکشند برای وفات. گفت چقدر این دنیا برای شما طول کشید؟ گفتند که این 2500 سال، همین اندازه که الآن دم خانه کوچکی که بودیم آمدم داخل و دراز کشیدم، همین اندازه برایم گذشت. دار بلاغ و انقطاع و برای آن¬ها که کمتر است دیگر جای خود دارد. حالا این معنا در ذهن ما آمده است و جستجو هم که شد پیدا نشد و به نظر بد نیست و در لغت هم دارد: هَدَّنْتُ الرجلَ سَكَّنته و خَدَعْتُه كما يُهْدَن الصبي باز یک مخادعه¬ای با صبی، وقتی می‌گوییم هادن الصبی جایی است که مثلاً یک چیزی می‌دهند بازی کند و صرفاً سرگرم شود. یک خداعی که تناسب با حال خود بچه دارد. هادَنَ القومَ: وادَعهم. و هَدَنَهم يَهْدِنُهم هَدْناً رَبَّثَهم بكلام و أَعطاهم عهداً لا ينوي أَن يَفِيَ به که در این هم یک نوع خداع است. وادعهم هم از معانیی است که برای اینجا خوب است. دار هدنه یعنی دار خداحافظی است. انتم فی دار هدنة یعنی در خانه‌ای که ماندنی نیستید و باید بروید
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي 4 هفته پيش   #22
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 18,557
ج: کتاب فضل قران کریم کافی شریف

(36د 35ث) یکی از آقایان می‌گفت که حج مشرف شده بودیم و دوهفته در هتلی در مدینه بودیم. می‌خواستیم راه بیفتیم برویم مشرف بشویم از مکه مثلاً . می‌گفت که خیلی راحت داشتیم وسائل را جمع می‌کردیم. یکی از آقایانی که مدرس اخلاق بود گفت که الآن ما همه داریم می‌رویم از اینجا، رمز اینکه ناراحت نیستیم چیست؟ چون از اول که آمده بودیم می‌دانستیم که می‌خواهیم سر هفته برویم و نیامده‌ایم که همیشه بمانیم. خیلی نکته قابل تأملی است. ایشان هم خوشش آمده بود و برای ما می‌گفت. چون می‌دانستیم که قرار است برویم به راحتی هم داریم می‌رویم. فی دار هدنة (موادعة) اصلاً در خانه‌ای وارد شده‌اید که خانه‌ی خداحافظی است. خوب وقتی که آمدید در جای خداحافظی است خوب پس دیگر نه رفتنش مشکلی دارد ونه چیزی، خانه خانه‌ی خداحافظی است. پس معنای موادعه هم بد نیست.
(37د 58ث) اشکال: شاید این موادعه‌ی در اینجا غیر از‌آن، خداحافظی باشد. چون در معانی هدنه، معانیی که قبل و بعدش آورده¬اند دیگر آن وادی نیست. آن وقت این موادعه را در ذیل خو د «ودع» در کتاب العین یکی از معانی موادعه گفته است شبه المصالحه:
كتاب العين؛ ج‌2، ص: 224
و المُوَادَعَة: شبه المصالحة، و كذلك التَّوَادُع.
البته اول همان معنای معروف را برای الوداع و التودیع آورده است که همان خداحافظی است ولی پایین‌تر می‌گوید شبه المصالحة و لذا ممکن است که آنجا هم وادعهم هم به همین معنا باشد. جواب: بله این ممکنی است که خیلی احتمالش قوی است. اگر اینجور باشد و وادَعَهُ به معنای موداعه (وداع) که هست به معنای مصالحه هم باشد ظاهرش همین احتمال قوی می‌شود که آن وادَعَهُ که در باب هَدَنَهُ است به معنای همان صالَحَهُ است. چون یک دفعه موادعه کأنه یک معنای ناجوری است بین معانی. البته در لسان العرب یادم نیست که در بین آن چند معنا هیچ کدامش بود که با سکون جور در نیاید یا نه؟
(39د 38ث) پس تا حالا شد سه تا معنی. دار هدنه‌ي اول یعنی داری که ظاهرش آرام است (مثل همان ساعتی که دیروز عرض کردم) اما باطنش سراپا حرکت است. این یک هدنه بود و با معنای لغوی کمال مناسبت را داشت. معنای دوم دار هدنه یعنی دار الغرور که خَدَعَهُ دارد. و معنای سوم: دارالموادعة اگر آن احتمال (در معنای موادعه که شبه المصالحة باشد) نبود که حالا آن احتمال چون قوی است اینکه دار الهدنة به معنای دار المموادعة یک مقدار ضعیف‌تر می‌شود. بنابراین ما در مباحثه طلبگی این دو تا احتمال به ذهنمان آمده است. اما اینکه پیامبر خدا که فرمودند چند تا چیز مد نظر بوده دیگر به جای خودش و بعد می‌بینید که به یک جاهایی می‌رسد که عجایب می‌شود. ولی فعلاً این دو احتمال در مباحثه‌ی ما هست که مجالی برای فکر در اطرافش و پیدا کردن شواهد و قرائن برایش باز می‌شود. (40د 44ث)
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي 4 هفته پيش   #23
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 18,557
ج: کتاب فضل قران کریم کافی شریف



سؤال: آیا بلاغ در تعابیر خودمان که بکار می¬بریم یک مفهوم مثبت ندارد؟ چون این چیزی که الآن مطرح شد در راستای همان فریب می‌شود و رسیدنی که در واقع رسیدنی نیست و بلافاصله بعدش جدا شدن است. جواب: آیا واقعاً این تمتعات دنیا هیچ است؟ همان اندازه‌ای که هست بالاخره رسیدن است. اینکه در قرآن می¬فرماید:
القصص‏ ، الجزء 20، الصفحة: 393، الآية: 60
وَ مَا أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَمَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَ زِينَتُهَا وَ مَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقَى أَ فَلاَ تَعْقِلُونَ ﴿60﴾
این نه اینکه بد است. نه یعنی که اصلاً بلاغ نیست. بلکه «و ما عند الله خیر و ابقی».
(41د 45ث) در مورد تعبیر دار بلاغ نسخه‌ها متعدد است و ما فعلاً روی نسخه‌ی کافی داریم حرف می‌زنیم. البته در خود کافی هم نسخه‌ی بلاء دارد، در نسخه‌های دیگر کتاب. به نظر می¬رسد با این توضیحی که الان داده شد مبنی بر اینکه هدنه به معنای فریب باشد، اگر هدنه به معنای غرور است، دقیقاً کلمه‌ی بلاء خیلی مناسب است. ولی شاید چون هدنه به معنای دیگری در ذهن مثلاً آن مستنسخین می‌آمده است، احتمال دارد که بلاء تصحیح قیاسی در نسخه‌ها باشد. گفته¬اند یعنی چه دار بلاغ، پس دار بلاء بوده است: دار بالبلاء محفوفة. بلاء برای دنیا مأنوس اذهان بوده است و حال آنکه حضرت چون می‌خواهند که هدنه بودن یعنی غرور بودن را توضیح بدهند، حتماً آن هدنه به معنای غرور مناسب با بلاغ است نه با بلاء، بلاء که یک نحو تناسب منطقی و مفهومی با فریب ندارد. می‌گویند از اول دارد شما را مبتلا می‌کند و دار بلاء است. دار بلاء است، یعنی چه که دار فریب است؟ بر عکسش: وقتی که می‌خواهیم بگوییم که دار فریب است، باید بگوییم که دار بلاغ است نه دار بلاء است. لذا احتمالی که من در ذهنم است، نسخه‌ی درست همین نسخه¬ای است که مرحوم کلینی در نسخه‌های‌ ما آورده است: بلاغ. بلاء یک کمی تصحیح قیاسی شده است. با این معنایی هم که من از هدنه عرض کردم خیلی مناسبت دارد حالا باز هم ببینید که کدام نسخه بهتر است. فعلاً اولیت با بلاغ است در ذهن من. (43د 45ث)
سؤال: روایتی هست در کافی آمده است که :
الكافي 2 130 باب ذم الدنيا و الزهد فيها ..... ص‏
وَ الدُّنْيَا دُنْيَاءَانِ دُنْيَا بَلَاغٍ وَ دُنْيَا مَلْعُونَةٍ
آنجا کأنه در سیاق همان متاع الحیوة الدنیا است. یعنی یک چیزی است که حرام نیست، ممنوع نیست اما طبیعتش این است که باید ول کنی و بروی. حالا با این نگاه، بلاغ را در دار بلاغ و انقطاع، نمی¬شود اینطور معنا کرد که داری است که خلاصه شما را به سرمنزل می‌تواند برساند ولی بعد، خودش تمام می‌شود؟ همانی که مثلاً در آن تعابیری که می‌گوید دنیا، مثلاً محل عبور است و یا مسجد اولیاء الله است، مهبط ملائکة الله است؟ جواب: بله، اگر اینجوری معنا کنیم، یکی از توجیهات می‌شود برای آن معنای جلسه قبل، که آن وقت دیگر هدنه را نبایست به معنای غرور بگیریم، هدنه را باید بگیریم یعنی دنیا یک داری است که ظاهرش آرام، اما باطنش پر از سیر و حرکت و سیلان است. بعد آن وقت یعنی چه؟ دار بلاغ و انقطاع، داری است که شما را می‌رساند و وارد عالمی می‌کند که این سیلان تمام می‌شود و آنجا می‌شود ثابت. آنگونه که در تعبیرات نهج البلاغه آمده: انما الدنیا دار مجاز: مجاز، جواز و عبور کردن است و الآخرة دار قرار: آنجا دیگر عبور نیست. در نهج البلاغه هست که میوه‌‌هایش نمی‌پوسد: سیب اینجا پیر می‌شود و می‌پوسد، میوه‌های اینجا فاسد می‌شود. ولی میوه‌ی آنجا اصلاً فاسد شدنی نیست و ماده‌ی اینجا را ندارد. ماده‌اش ماده‌ی قیامتی است، ماده‌ی بهشتی است. ماده‌ی بهشتی: لا یتغیر نعیمها، أنهار من لبن لم یتغیر طعمه. شیره اینجا وقتی که می‌ماند فاسد می‌شود، چون مرتباً در باطنش حرکت است و این حرکت او را (در این عالم کون وفساد) به سوی فساد می‌برد: یتغیر طعمه. اما شیره آنجا لم یتغیر طعمه. سنخ آن عالم دار قرار است، فعلیت تامه است و نمی‌شود که تغییر کند. بله، اگر بلاغ را به آن معنا بگیریم، دیگر نمی‌توانیم هدنه را به معنای غرور بگیریم. من می‌خواهم بر اساس فرضی که هدنه را (هر لغتی باید در یک کادری مناسب خودش معنا بشود) به معنای غرور بگیریم معنا کنیم. اگر هدنه به معنای غرور باشد بلاغش یعنی تمتع از این بهره¬ها و انقطاعش هم یعنی باید ول بکنی و بروي. (46 د 14ث) اما اگر هدنه به معنای سکونی باشد که در باطن خودش تحرک و جنب و جوش دارد:
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي 4 هفته پيش   #24
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 18,557
ج: کتاب فضل قران کریم کافی شریف

در مورد این که گفته شد یک چیزی آرام ولی در بطونش تکاپو و ... است: شاید بیست سال پیش از یکی از رفقا بلا واسطه شنیدم (یعنی من با دو واسطه این رفیق ما برای من گفت، و آن شخصی که خودش این را دیده بود برای رفیق ما گفته بود) که قضیه¬ای را درمورد مرحوم آمیرزا علی اکبر مرندی (رحمة الله علیه) می‌گفت که از بزرگواران علما بودند و در مرند ساکن بودند و سنشان بالا بود. ایشان از شاگردان رده‌ی اول (سال‌های اول) مرحوم آقای قاضی بودند. یک آقایی گفته بود که من در مرند پیش آقای مرندی بودم و از حرکت جوهریه صحبت شد، گفتم که این چه جور می‌شود، آیا هست یا نیست؟ می‌گفت ایشان اشاره‌ای کردند که هست، می‌توانید ببینید مثلاً حتی آن جنب و جوش باطنی چیزها را. خیلی قضیه‌ی عجیبی است. گفته بود که هیچی من نفهمیدم، آقای مرندی گفتند و من رفتم خانه. اتفاقاً وارد که شدم کسی در خانه نبود. آن اتاقی که مال خودم بود در را باز کردم رفتم تو، به محض ورود دیدم که از این پارچ‌های آب‌ پلاستیکی دسته دار در طاقچه بود. گفت من وارد شدم و همین که نگاهم افتاد به این پارچ ناگهان دیدم که این پارچ بدون اینکه من نزدیکش بروم به خودش یک تکانی داد و این تکان به تدریج زیاد شد. آن قدر سرعت این زیاد شد که فقط من یک پارچ نور در طاقچه می‌دیدم، می‌دیدم که اینجا هم پارچ بود اما همینطور سراپا حرکت، گردش، تکاپو و یک پارچه نور شده بود. من همینطور زل زده بودم و نگاه می‌کردم و بعد کم کم برگشت و برگشت مثل یک فرفره‌ای که کوکش می‌کنیم و بعد از قدری می‌ایستد، کم کم آمد این حرکتش تمام شد، دیدم این همان پارچ پلاستیکی است به همان دید قبلی ما (دید ننه¬گی) در طاقچه است و همه چیز تمام شد. (48د و 50ث) واقعاً عالم اینجوری است و الآن هم با این پیشرفتی که علوم امروزه کرده‌اند، برای کسانی که فیزیک و ... می‌خوانند مثل دو دو تا چهار تا است که کتاب و ... که اینجا گذاشته شده است در باطنش در یک میلیونیم ثانیه (به حساب ما) چه خبرها می‌شود (ساعت اتمی که حالا در آورده¬اند ثانیه‌ای (...) آن نمی‌دانم با گردش یک دور اتم به نظرم سزیم است. ها یکی از این‌ها ساعت اتمی درست کردند با آن خصوصیات).
(49د 30ث) سؤال: بر مبنایی که فرمودید که استعمال در چند معنا جایز است، در همین مورد ما این دو تا فضا، دو فضای معنوی کاملاً متفاوت با هم هستند. آیا حتی این را هم می‌شود ملتزم شد که هم این صحیح است و هم آن؟ جواب: فی حد نفسه اگر مطلب باطلی است ردش کنید. کار ما بصورت گام به گام این بود، می¬توانید بگویید اینجای این مطلب اشکال دارد و متشمل بر تناقض است یا با فلان محکمات اعتقادی در تضاد است. تتمیم سؤال: جمع این دو تا چه می-شود؟ چون دو فضای کاملاً متفاوت است. جواب: آن حرف دیگری است که اشاره شد که ما منظورمان استظهار نیست. ما بعداً در تفسیر هم اگر زنده بودیم با این مواجه خواهیم شد که خیلی چیزهای جالبی است. معانیی که درست ضد هم هست در فرمایشات معصومین هست در همین روایاتی که در کتاب‌های ما است. آیاتی که به نظر ما خیلی خیلی بد است و می‌گوییم وای! دیگر خدا نکند که کسی مصداق این آیه باشد، بعد می‌بینیم که امام معصوم همین آیه را معنی کردند برای امیر المؤمنین. پس حالا باید چه بگوییم؟ آن باب دیگری است و اگر دو معنی درست بود، و کلام تناسب نفسی فقط با آن معنا داشت، کافی است. از جمله چیزهایی که الآن یادم می¬آید آیه‌ی شریفه:
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي 4 هفته پيش   #25
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 18,557
ج: کتاب فضل قران کریم کافی شریف

عبس‏ ، الجزء 30، الصفحة: 585، الآية: 17
قُتِلَ الْإِنْسَانُ مَا أَكْفَرَهُ ﴿17﴾
است که شما ترجمه‌ها را ببینید که آیا این تعریف انسان است بدگویی از اوست؟ چه معنا می‌کنید؟ می¬گوید یعنی مرده باد این انسان، کشته باد این انسان، چه قدر کافر است! «مِنْ أَيِّ شَيْ‌ءٍ خَلَقَهُ ﴿18﴾ مِنْ نُطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ ﴿19﴾» چه قدر کافر است با اینکه می‌بیند خدا خلقش کرده است. همه آن را حالتی ترجمه می‌کنند که در آن ذم است. اما وقتی می‌روید تفسیر برهان را باز می‌کنید:
البرهان في تفسير القرآن، ج‏5، ص: 583
علي بن إبراهيم: قُتِلَ الْإِنْسانُ ما أَكْفَرَهُ، قال: [هو] أمير المؤمنين (عليه السلام)، [قال‏]: ما أَكْفَرَهُ أي ماذا فعل و أذنب حتى قتلوه؟
می‌بینید که منسوب به امام معصوم است که فرمودند که: انسان یعنی امیر المؤمنین و قُتِلَ یعنی استُشهد. «قتل الانسان»: انسان واقعی که همه امیرالمؤمنین هستند شهید شدند. «ما اکفره»: چه کار کرده بود که باعث کفر او بشود که شما بروید بکشید؟ خوارج کافر می‌کردند که می‌کشتند. و دنباله روایت را خودتان مراجعه کنید. پس صرف اینکه این دو تا خودشان با هم توافق ندارند رادع نیست. و البته خیلی نظیر دارد.
(51د 56ث) سؤال: آنچه که به ذهن می¬آید با توجه به مطالب گفته شده اینکه هدنه به همان معنای سکون باشد و در مورد دار بلاغ و انقطاع هم یک روایتی است که قبلاً سؤال کرده¬ایم در مورد آن که مضمونش این است که کأنه آدمیزاد در هر حال هم هم زنده می‌شود و هم می‌میرد که شما در جواب آن روایت جاثلیق را فرمودید. این می‌شود که اگر این حال، حال دائمی کسی بشود، این حالت خودش باعث سکونش می‌شود، یعنی در عین حال که دار الهدنة معنای سکون دارد، بلاغ و انقطاع هم یعنی همان زنده شدن ومردن هر آنی. جواب: روایت جاثلیق را که شما می‌گویید، جمله‌ی خیلی غریبی است و خودش یک فصل جدایی دارد ولی بخواهیم اشاره گذرایی داشته باشیم، این است که وقتی که جاثلیق راجع به موت سؤال کرد، حضرت بعد از اینکه موت را توضیح دادند، در پایانش یک جمله‌ی کوتاه دارند: «و لو علم الانسان ما هو فیه لمات خوفاً من الموت»:
إرشادالقلوب 2 309 في فضائله من طريق أهل البيت ع .....
قال أخبرني عن الجنة هل في الدنيا هي أم في الآخرة و أين الآخرة من الدنيا قال ع الدنيا في الآخرة و الآخرة محيطة بالدنيا إذ كانت النقلة من الحياة إلى الموت ظاهرة و كانت الآخرة هي دار الحيوان لو كانوا يعلمون و ذلك أن الدنيا نقلة و الآخرة حياة و مقام مثل ذلك كالنائم و ذلك أن الجسم ينام و الروح لا تنام و البدن يموت و الروح لا يموت قال الله عز و جل وَ إِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ و الدنيا رسم الآخرة و الآخرة رسم الدنيا و ليس الدنيا الآخرة و لا الآخرة الدنيا إذا فارق الروح الجسم يرجع كل واحد منهما إلى ما منه بدأ و ما منه خلق و كذلك الجنة و النار في الدنيا موجودة و في الآخرة لأن العبد إذا مات صار في دار من الأرض إما روضة من رياض الجنة و إما بقعة من بقاع النار و روحه إلى أحد دارين إما في دار نعيم مقيم لا يموت فيها و إما في دار عذاب أليم لا يموت فيها و الرسم لمن عقل موجود واضح و قد قال الله عز و جل كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ ثُمَّ لَتَرَوُنَّها عَيْنَ الْيَقِينِ ثُمَّ لَتُسْئَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ و عن الكافرين فقال إنهم كانوا في شغل عن ذكري وَ كانُوا لا يَسْتَطِيعُونَ سَمْعاً و لو علم الإنسان ما هو فيه مات خوفا من الموت و من نجا فبفضل اليقين‏
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي 4 هفته پيش   #26
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 18,557
ج: کتاب فضل قران کریم کافی شریف

و چه جمله‌ای است (جاثلیق از‌آن بفهم‌ها بود). حضرت فرمودند اگر ما خودمان الآن بفهمیم کجا هستیم، از ترس می‌میریم. این خیلی مهم است: «ولو علم الانسان ما هو فیه لمات خوفاً من الموت» یعنی ما لحظه به لحظه در حال مردن هستیم. و کلی توضیح هم حضرت قبلش دادند‌ و آن روایت خیلی جالب و مفصل است. اگر بفهمیم که الآن چه جوری دارد جلو می‌رود، چه جوری داریم می‌میریم و چه جوری حیات ... تعبیرهایی بود که صدها بار حاج آقا (بهجت) می‌فرمودند: می‌فرمودند که یک نفتی دارد می‌آید. اگر آن نفت نیاید نیستیم. ما به خیالمان هستیم و باید هم باشیم. می‌فرمودند: آن‌هایی که می‌بینند چشمشان می‌بیند که لحظه به لحظه دارد از یک جایی دیگر نفت می‌آید و آن نفت که دارد می‌آید ما زنده هستیم. آنجا آن نفت را می‌بندند بعد می¬گوییم که مثلاً کذا شد. آن نفت و آن چیزی که می‌آید، برای خودش یک چیزی است، ارتباطش و خصوصیاتش هم حرف‌هایی برایش زده شده است. (54د 12ث). اشکال دیگر: و السیر بکم سریع را چگونه با این معنا جمع کنیم؟ جواب: منافاتی ندارد. یعنی سیر سریع است اما وقتی که با این سیر سریع انس بگیرید، شما یک نحو معادل و همراه با آنِ سیال می‌شوید و اگر شما توانستید با آنِ سیال همراه شوید آن وقت ثابت هستید. چون آنِ سیال در عین حال که محض سیلان است از ثبات هم برخوردار است و این از چیزهای خیلی جالب آنِ سیال است. آنِ سیال آن محور نقطه‌ای زمان است که دارد به صورت لغزنده پیش می‌رود، آنِ قبلش را می‌گوید گذشت و آنِ بعدش را می گوید که هنوز نیامده است. یک وقتی عبارت مرحوم مجلسی را در بحار نقل کردم که این آنِ سیال را مسخره می‌کنند و می‌گویند که نمی‌شود. به هر حال فرمایش ایشان بود ولی در کلمات خیلی¬ها هست و شاید هم نشود زود ردش کرد. آنِ سیال علی ای حال یک مفهوم خوبی می‌تواند داشته باشد و غور بیشتر در مورد آن به عهد‌ی خودتان، ولی من این اندازه به نظرم می‌رسد که مفهوم خوبی در بر دارد. علی ای حال انس گرفتن با این آنِ سیال، ثبات می‌آورد و اگر بخواهیم تشبیه کنیم مثل این است که می‌گویند متحرک دائماً در سیلان است پس‌ فی سیلانه ثابت است: چیزی که دائماً سیال است به نحو ثابت، سیال است. اصلاً شما اگر یک معنای صحیح یافتید و خواستید یک آیه‌ی شریفه را طبق آن معنا بکنید بعضی وقت‌ها اصلاً تجزیه و ترکیبتان هم عوض می‌شود و هیچ مانعی هم ندارد و استعمال لفظ در اکثر از معنا مصحح این‌ها هست. فقط باید آدم مواردش را ببیند و مأنوس بشود. عین همان کاری که مرحوم آشیخ محمد رضا اصفهانی مقابل استادش صاحب کفایه شواهد روشن از ادبیات آوردند که ببینید که استعمال لفظ در اکثر از معنا شده است. یا آن چیزی که نقل از مرحوم آقای قاضی شده بود که گفته بودند که با خودش برد.
(57د 15ث) جلسه قبل قرار شد روی دو سه تا عبارت فکر شود. حالا برای اینکه جلسه بعد هم ذهن‌های شریف‌های شما کمک¬کار ما باشد از خود آیات و روایات معصومین برای این‌ها شاهد پیدا بکنیم. یعنی اگر حضرت می‌گویند که «قرآن فیه تفصیل و بیان و تحصیل» از آیات و روایات شاهد پیدا کنیم. اگر حضرت می‌فرمایند: «ظاهره حکم و باطنه علم» شاهد برایش پیدا کنیم. اگر اینگونه شد و در صدد بودید که یک شواهدی که در ذهن شریفتان آمد یادداشت بکنید و برای ما هم بفرمایید.
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي 4 هفته پيش   #27
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 18,557
ج: کتاب فضل قران کریم کافی شریف

سؤال بعد از درس:
سؤال: در مورد روایت که حضرت می¬فرماید که هر کس دختر من فاطمه را دوست داشته باشد در صد موطن به کارش می¬آید که ایسر آنها موت و قبر و ... است، چرا می¬فرماید ایسر تلک المواطن؟
بحارالأنوار 27 116 باب 4- ثواب حبهم و نصرهم و ولايتهم
94- وَ عَنْ سَلْمَانَ الْفَارِسِيِّ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص يَا سَلْمَانُ مَنْ أَحَبَّ فَاطِمَةَ ابْنَتِي فَهُوَ فِي الْجَنَّةِ مَعِي وَ مَنْ أَبْغَضَهَا فَهُوَ فِي النَّارِ يَا سَلْمَانُ حُبُّ فَاطِمَةَ يَنْفَعُ فِي مِائَةِ مَوْطِنٍ أَيْسَرُ تِلْكَ الْمَوَاطِنِ الْمَوْتُ وَ الْقَبْرُ وَ الْمِيزَانُ وَ الْمَحْشَرُ وَ الصِّرَاطُ وَ الْمُحَاسَبَةُ فَمَنْ رَضِيَتْ عَنْهُ ابْنَتِي فَاطِمَةُ رَضِيتُ عَنْهُ وَ مَنْ رَضِيتُ عَنْهُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَ مَنْ غَضِبَتْ عَلَيْهِ فَاطِمَةُ غَضِبْتُ عَلَيْهِ وَ مَنْ غَضِبْتُ عَلَيْهِ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ يَا سَلْمَانُ وَيْلٌ لِمَنْ يَظْلِمُهَا وَ يَظْلِمُ ذُرِّيَّتَهَا وَ شِيعَتَهَا
جواب: روایت دارد که وقتی جبرئیل می¬آید برای حضرت سکرات مرگ را توضیح می¬دهد حضرت می¬گوید که اینها خیلی عظیم است. جبرئیل می¬گوید انما بعد الموت اطم و شاید دوباره تکرار می¬کند.
بحارالأنوار 18 322 باب 3- إثبات المعراج و معناه و كيفي
... فَقَالَ مَلَكُ الْمَوْتِ مَا الدُّنْيَا كُلُّهَا عِنْدِي فِيمَا سَخَّرَهَا اللَّهُ لِي وَ مَكَّنَنِي عَلَيْهَا إِلَّا كَالدِّرْهَمِ فِي كَفِّ الرَّجُلِ يُقَلِّبُهُ كَيْفَ يَشَاءُ وَ مَا مِنْ دَارٍ إِلَّا وَ أَنَا أَتَصَفَّحُهُ كُلَّ يَوْمٍ خَمْسَ مَرَّاتٍ وَ أَقُولُ إِذَا بَكَى أَهْلُ الْمَيِّتِ عَلَى مَيِّتِهِمْ لَا تَبْكُوا عَلَيْهِ فَإِنَّ لِي فِيكُمْ عَوْدَةً وَ عَوْدَةً حَتَّى لَا يَبْقَى مِنْكُمْ أَحَدٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص كَفَى بِالْمَوْتِ طَامَّةً يَا جَبْرَئِيلُ فَقَالَ جَبْرَئِيلُ إِنَّ مَا بَعْدَ الْمَوْتِ أَطَمُّ وَ أَطَمُّ مِنَ الْمَوْت‏ ...
بچه وقتی می¬خواهد دنیا بیاید سخت است و در فشار است و سختی می¬کشد اما نمی¬داند وقتی که مثلاً چکش برگردد یعنی چه یا قرار است غصه¬هایی سرش بیاید که خیلی بالاتر از این سختی¬ای است که الان که می¬خواهد به دنیا بیاید تحمل می¬کند. این به عنوان مثال قابل توجه است. می¬گویند مردن و احتضار و قبر و ... خیلی سخت است ولی ما نمی-دانیم آن مواقف خمسه¬ای که می¬آید (صراط و ...) چه چیزهایی درش هست و بالاتر: بعد مؤمنین به جایی می¬رسند که می¬خواهد درجات بهشت بالا برود که بعد از مواقف اولیه قیامت است و وقتی می¬خواهد هر کسی وارد بهشت شود می-خواهد که به درجات بالای بهشت برود، آنجا خیلی کار سخت است و به این زودی¬ها نمره نمی¬دهند و یک صدم معدل را هم حساب می¬کنند تا بگویند که مثلاً امتیاز فلان جا را داری یا نداری. آنجاست که می¬بیند همه قبلی¬ها ساده و آسان بود ولی آن وقتی که درجات می¬خواهد تقسیم شود تازه سخت¬ترین جایی است که یک صدم معدل هم به کار می¬آید و به همان اندازه کم داشته باشید می¬گویند که شما مال اینجا نیستید. اینجاست که آن محبت به کار می¬آید برای اینکه ترفیع درجات در جایی بدهد که دیگر کیلو کیلویی نیست و بلکه گِرَمی است. (1س 2د 7ث) تتمیم سؤال: آیا آن سکرات موت آن طور که در روایات آمده، آن سختی¬ها که نقل است بعضی از بزرگان را در خواب دیدند که گفتند اگر ما را با قیچی ببرند برایمان راحت¬تر است، اینها تازه راحتش است؟ جواب: پناه می¬بریم به خدا. خیلی تعبیر مهمی است. ایسر همیشه به معنای تحمل سختی نیست بلکه گاهی به معنای علوّ رد شدن است یعنی می¬گوید از اینجا که سخت است رد می¬شوید ولی اینها نسبت به آن مقاماتی که گرمی گرمی حساب می¬کنند تا به شما بدهند، ایسر است و این محبت آنجا به کارتان می¬آید. مثل اینکه می¬گویند وقتی بچه می¬خواهد وارد دبستان شود باید مدارک و ... بیاورد و به هر حال یک چیزهایی نیاز دارد اما این کجا و آن وقتی که می¬خواهد مثلاً برای دانشگاه برود و امتیاز بورسیه¬ای را بگیرد که آن خیلی سخت¬تر است که مثلاً باید چقدر ماشین سوار شود و چقدر راه برود. منافاتی ندارد که برای ورود در دبستان این همه سختی فیزیکی هست اما اینکه می¬گوییم ایسر است یعنی آن یک سختیی دارد ورای سختی¬های سیری و عبوری و تحمل شدائد. این چیزی نیست که مبهم باشد. تتمیم سؤال: گویا این روایت لنگه¬اش هیچ کجا نیست و داریم در روایت نزدیک به این مضمون که جابر جعفی آمد پیش امام صادق و آقا فرمودند 30 هزار روایت را اصلاً به مردم نگو یا در چاه بگو، شاید لنگه¬هایش در آن روایات باشد. جواب: گاهی بچه را که می¬خواهند ببرند آمپول بزنند نمی¬گویند می¬خواهیم به تو آمپول بزنیم، یک صورت ظاهرتری نشانش می¬دهند که حاضر شود برود، وقتی که رفت می¬بیند که پدر و مادر در اثر لطفشان مخفی می¬کردند چون چاره¬ای نبود از اینکه آمپول بزنند. حالا خدا نکند که اینجور باشد که تازه اینهایی که برای ما گفته¬اند از آن چیزهایی که در پیش داریم مثل همان آمپولی باشد که مخفی می¬کنند و می¬گویند که چیزی نیست و بیا برویم ببین که راحت است و ... لذا است که این تعبیر ایسرها خیلی دل را می¬لرزاند
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي 3 هفته پيش   #28
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 18,557
ج: کتاب فضل قران کریم کافی شریف

3/3/1390 جلسه سوم

ادامه توضیح روایت: فإذا التبست ...
(1د 15ث) روایت شریفه به اینجا رسید که: فَإِذَا الْتَبَسَتْ عَلَيْكُمُ الْفِتَنُ كَقِطَعِ اللَّيْلِ الْمُظْلِمِ فَعَلَيْكُمْ بِالْقُرْآنِ این فاء تفریع در اینجا [در فإذا التبست] مهم است: فرمودند که بدانید ای مردم شما در دار هدنه هستید، حالا دار هدنه یا یعنی دار غرور یا دار هدنه یعنی داری که ظاهرش آرام است ولی باطنش اضطراب و شتاب و تحرک و ... است و لذا فرمودند که شبانه-روز دارد مرتب جریانات را پیش می¬آورد فَأَعِدُّوا الْجَهَازَ فکر توشه راه باشید لِبُعْدِ الْمَجَازِ بخاطر سفر طولانی که در پیش دارید، بعد مقداد سؤال کرد که دار الهدنة چیست و حضرت فرمودند دَارُ بَلَاغٍ وَ انْقِطَاعٍ که مرحوم [ملاصالح] مازندرانی شارح کافی بِلاغ (مصدر باب مفاعله: بالغ یبالغ مبالغةً و بِلاغاً) را هم احتمال دادند: دار مبالغة یعنی بیش از آنکه وزن چیزی است به آن چیز دادن. ولی کمی دور از ذهن به نظر می¬رسد.
البته روایت هست که سماعه اعظم من عیانه ظاهراً با این احتمال ایشان سازگاری دارد:
نهج‏البلاغة 169 114- و من خطبة له ع و فيها مواعظ لل
... وَ كُلُّ شَيْ‏ءٍ مِنَ الدُّنْيَا سَمَاعُهُ أَعْظَمُ مِنْ عِيَانِهِ وَ كُلُّ شَيْ‏ءٍ مِنَ الْآخِرَةِ عِيَانُهُ أَعْظَمُ مِنْ سَمَاعِهِ فَلْيَكْفِكُمْ مِنَ الْعِيَانِ السَّمَاعُ وَ مِنَ الْغَيْبِ الْخَبَر ...
این فاء تفریع برای چیست؟ آیا برای جوابی است که حضرت به مقداد دادند یا برای کل مقصودشان است؟ به نظر می-رسد که برای کل مقصود است. این سؤال و جواب بین راه آمد، اما این فإذا بر کل مطلب، از ابتدا که حضرت شروع فرموده بودند، متفرع می¬شود: حالا که دار غرور است، دار حرکت است و دار ابتلاء است، دار بالا و پایین رفتن است و لتغربلن غربلة و ... فإذا التبست. ریخت اینچنین سیری فتنه می¬آورد و فتنه را پیش می¬آورد و فتنه¬ها برای آدم التبست: راه را مبهم و دشوار و تاریک می¬کند. حضرت می¬فرمایند این دنیایی که اینطور است و ریختش با فتنه جوش خورده و آغشته به فتن است وقتی که مشتبه شد بر شما و التباس پیدا کرد بر شما فتنه¬ها کقطع اللیل المظلم: مثل پاره¬های شب تاریک فعلیکم بالقرآن. اصل فتنه هم باز در نهج البلاغه هست که از خدا نخواهید که فتنه برایتان پیش نیاورد چون نشدنی است بلکه بخواهید که شما را از مضلات الفتن: آن فتنه¬هایی که به گمراهی می¬کشاند، حفظ کند:
نهج‏البلاغة 483 93- ..... ص : 483
93- وَ قَالَ ع لَا يَقُولَنَّ أَحَدُكُمْ اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْفِتْنَةِ لِأَنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ إِلَّا وَ هُوَ مُشْتَمِلٌ عَلَى فِتْنَةٍ وَ لَكِنْ مَنِ اسْتَعَاذَ فَلْيَسْتَعِذْ مِنْ مُضِلَّاتِ الْفِتَن‏ ...
فعلیکم بالقرآن ...
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي 3 هفته پيش   #29
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 18,557
ج: کتاب فضل قران کریم کافی شریف

بعد می¬فرماید فعلیکم بالقرآن. اینجا فعلیکم بالقرآن دارد روایت دیگری دارد که حاج آقای بهجت تأکید می-کردند روی آن که اینجا حضرت فرمودند اذا التبست علیکم بالفتن فعلیکم بهذا و اشاره کردند به امیرالمؤمنین و جمعش هم روشن است که در جلسات قبل برای بعضی اشکال پیش آمده بود که چرا در اینجا حضرت فرموده¬اند علیکم بالقرآن، می¬بینید که روایت دیگر دارد که فعلیکم بهذا و البته من در همان جلسه هم یادم هست (که حدود 30 سال پیش بود) که وقتی حاج آقای بهجت گفتند طلبه¬ای گفت که روایت دارد علیکم بالقرآن و حاج آقا جوابی ندادند و باز هم تکرار می¬کرد که یعنی چرا دارید می¬گویید علیکم بهذا، شاید بار سوم که گفت یک کمی به او تند شدند و گفتند آن روایتی که دارید می¬گویید غیر از این روایتی است که من می¬گویم: الان من دارم می¬گویم که در این روایت حضرت فرمودند علیکم بهذا. مانعی ندارد: یک جا می¬گویند علیکم بالقرآن و یکی هم علیکم بهذا و این دو ثقلین هستند و ارجاع به هر کدام ارجاع به دیگری است و منافاتی هم ندارد.
(5د 43ث) در اینجا حضرت فرمودند فَعَلَيْكُمْ بِالْقُرْآنِ فَإِنَّهُ شَافِعٌ مُشَفَّعٌ قرآن کسانی را که سراغ او بروند شفاعت می¬کند و مُشفَّع است یعنی تُقبَل شَفاعَتُه چون خیلی¬ها شفاعت می¬کنند ولی شفاعتشان فایده¬ای ندارد. قرآن شافع مشفع است: شفاعت می¬کند و شفاعتش هم قبول می¬شود. کلمه شَفع هم اولین بار در لمعه دیده بودم که مرحوم شهید می¬فرمایند از شَفع به معنای جفت است و شافع یعنی کأنه یک جوری جفت می¬شود با کسی که شفاعت می¬شود. خیلی تعبیر عجیبی است اختلط القرآن بلحمه و دمه: اینجور شفاعت می¬کند که در تار و پود وجودش می¬رود و این وجود می¬شود قرآن. (6د 36ث)
وَ مَاحِلٌ مُصَدَّقٌ: اگر اجازه دهید این را معنی نکنیم و رد شویم. خیلی تعبیر عجیبی است. ماحل را اگر بخواهیم مثال ساده¬ای برایش بزنیم: بچه در خانه کارهایی که نباید انجام دهد انجام می¬دهد و بدی می¬کند. مادرش می¬گوید پدرت که آمد به او می¬گویم که چکار کرده¬ای و گوش به حرف من نداده¬ای. ماحل یعنی این: خبر بد یک کسی را به کس دیگر دادن. پیامبر می¬فرمایند قرآن کریم ماحل است: اخبار ما را پیش خدا سعایت می¬کند. می¬رود آنجا و شکایت می¬کند. حالا یک کسی می¬آید می¬گوید که اینها بد کردند و عمل نکردند و ... و می¬گویند حالا صبر کنید ببینید. نه. ماحل مصدق: قرآن تا از شما پیش خدا سعایت کند مورد تصدیق است، نمی¬گویند قرآن دارد بی¬خود می¬گوید. خیلی تعبیر عجیب است، یعنی همان طور که شفاعت می¬کند سعایت هم می¬کند و پیش خدا می¬گوید که اینها به من عمل نکردند.
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
قديمي 2 هفته پيش   #30
عبدالعلی69
عضو ثابت
 
نشان عبدالعلی69
 
تاريخ ثبت نام: Dec 2013
مكان: نعیم
پاسخ‌ها: 18,557
ج: کتاب فضل قران کریم کافی شریف

اشکال: آیا این نمی¬تواند بدین معنا باشد که هم اخبار پیشینیان را برای ما می¬آورد ولو خبرهای ناراستی¬هایشان را و مصدق هم هست و آیا این با قبل بیشتر سازگاری ندارد که می¬فرماید به آن رجوع کنید. آیا می¬فرماید رجوع کنید که بعد خبرتان را پیش خدا می¬برد؟ این به نظر تطبیق ندارد. جواب: باید قبل و بعدش را در نظر گرفت. حضرت می¬فرمایند وقتی که فتنه¬ها پیش آمد شما یک مستمسک و یک عروه می¬خواهید این قرآن می¬گوید فلانی¬ها در فتنه سراغ من آمدند پس شافع آنها هستم و فلان افراد نیامدند پس ماحل آنها هستم. وقتی چیزی را می¬گویند در فتنه سراغش بروید دو تا کار انجام می¬دهد: وقتی که سراغش رفتیم، می¬گوید این سراغ من آمد و وقتی هم که نرفتیم ماحل است. إِذَا الْتَبَسَتْ عَلَيْكُمُ الْفِتَنُ ... فَعَلَيْكُمْ بِالْقُرْآنِ علیکمی که اگر رفتی سراغش شافع و اگر نرفتی ماحل است. آن چیزی که در لغت آمده این است که: محل به: اذا سعی به الی السلطان: می¬رود حرف او را پیش پادشاه می¬گوید
معجم مقائيس اللغة؛ ج‌5، ص: 302
محل
الميم و الحاء و اللام أصلٌ صحيح له معنيانِ: أحدهما قِلّة الخير، و الآخَر الوِشاية و السِّعاية.
فالمَحْل: انقطاع المطر و يُبْس الأرضِ من الكلأ. يقال: أرضٌ مُحُول، على فُعول بالجمع. قال الخليل: يحمل ذلك على المواضع. و أمْحَلَت فهي مُمْحِل. و أمْحَل القوم. و زمانٌ ماحِل.
و المعنى الآخَر مَحَل به، إذا سعَى به. و‌ في الدعاء: «لا تجعل القرآنَ بنا ماحلا»، أي لا تجعله يَشهد عندك علينا بتركنا اتِّباعَه، أي اجعَلْنا ممّن يتبع القرآن و يَعمَل به.
الصحاح - تاج اللغة و صحاح العربية؛ ج‌5، ص: 1817
يقال: مَحَلَ به، إذا سعى به إلى السلطان، فهو ماحلٌ و مَحُولٌ. و‌ فى الدُعاءِ «و لا تجْعَلْه مَاحِلًا مُصَدّقاً
بحارالأنوار 87 338 باب 9- أعمال الأسبوع و أدعيتها و صل
... وَ لَا تَجْعَلِ الْقُرْآنَ بِنَا مَاحِلا ...
لسان العرب؛ ج‌11، ص: 618
و مَحِلَ [مَحَلَ به يَمْحَلُ مَحْلًا: كاده بسِعاية إِلى السلطان. قال ابن الأَنباري: سمعت أَحمد بن يحيى يقول: المِحال مأْخوذ من قول العرب مَحَلَ فلان بفلان أَي سَعَى به إِلى السلطان و عَرَّضه لأَمر يُهْلِكه، فهو مَاحِل و مَحُول، و المَاحِلُ: الساعي؛ يقال: مَحَلْت بفلان أَمْحَلَ إِذا سعيت به إِلى ذي سلطان حتى تُوقِعه في وَرْطة و وَشَيْتَ به.
لسان العرب؛ ج‌11، ص: 619
و‌ في الحديث عن ابن مسعود: إِن هذا القرآن شافِعٌ مُشَفَّع و مَاحِلٌ مُصدَّق؛ قال أَبو عبيد: جعله يَمْحَلُ بصاحبه إِذا لم يتَّبع ما فيه أَو إِذا هو ضيَّعه؛ قال ابن الأَثير: أَي خَصْم مُجادل مُصدَّق، و قيل: ساعٍ مُصدَّق، من قولهم مَحَلَ بفلان إِذا سعى به إِلى السلطان، يعني أَن من اتَّبعه و عَمِل بما فيه فإِنه شافع له مقبول الشفاعة و مُصدَّق عليه فيما يَرْفع من مَساوِيه إِذا تَرك العملَ به. و‌ في حديث الدعاء: لا يُنْقَض عهدُهم عن شِيَةِ مَاحِلٍ أَي عن وَشْي واشٍ و سِعاية ساعٍ، و‌ يروى: سنَّة مَاحِل، بالنون و السين المهملة. و قال ابن الأَعرابي: مَحَلَ به كادَه، و لم يُعَيِّن أَ عِنْد السلطان كاده أَم عند غيره
__________________
اللهم صل علی محمد وآ ل محمد وعجل فرجهم والعن من عاداهم
اللهم صل علی فاطمة وابیها وبعلها وبنیها والسر المستودع فیها ان تصلی علی محمد وآل محمد
قال رسول الله صلی الله علیه وآله وسلم :عنوان صحیفة المؤمن حب علی بن ابی طالب علیه السلام
یا مرتضی علی مددی" وهوالعلی العظیم "1001 ,اللهم عجل لولیک الفرج
اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد وآل محمد وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا بعدد ما احاط به علمک وبعدد فضائل امیرالمومنین علی بن ابی طالب علیه السلام وبعدد رذائل اعدائه
اللهم العن قاتلی فاطمة الزهراء
عبدالعلی69 حاضر نيست   پاسخ بهمراه نقل قول
پاسخ

Bookmarks

کلیدواژه ها
فضل قران کریم


كاربراني كه در حال مشاهده اين گفتگو هستند : 1 (0 عضو 1 ميهمان)
 
ابزار گفتگو

قوانين ارسال نوشته
شما نمی توانید سرنگار جدید ارسال نمائید.
شما نمی توانید پاسخ ارسال کنید.
شما نمی توانید ضمیمه ارسال کنید
شما نمی توانید نوشته های خود را ویرایش نمائید

کدتالار روشن هست
شكلكهاروشن هستند
[IMG]کد روشن هست
كد HTML خاموش هست

پرش به تالار مورد نظر


كليه زمانها +3.5 نسبت به گرينويچ . هم اكنون ساعت 02:22PM مي‌باشد.


© کليه حقوق براي باشگاه جوانان ايراني محفوظ است .
قوانين باشگاه
Powered by: vBulletin Version 3.8.10
Copyright ©2000 - 2019, Jelsoft Enterprises Ltd.
Theme & Persian translation by Iranclubs technical support team
اين وبگاه صرفا خدمات گفتمان فارسي بر روي اينترنت ارائه مي‌نمايد .
نظرات نوشته شده در تالارها بعهده نويسندگان آنهاست و لزوما نظر باشگاه را منعكس نمي‌كند
no new posts