بازگشت به عقب   باشگاه جوانان ایرانی / تالار گفتمان ایرانیان

نکات

چی تو فکرته؟

[140]

جریان زندۀ تالارها
صبح به سرنگار دادگاه ناعادلانه و نمایشی مهندس رحیم مشائی به دستور ملکه انگلیس انجام شد + فیلم پاسخ داد.
"
نقل قول:
در اصل توسط hooshdaran3 نوشته شده است نمايش نوشته
من دارم حرف سال ۹۲ رو میزنم حاجی. پایان همون دوران پرافتخار آقای دکتر احمدی‌نژاد که مملکت کمپلت دست دوستان شما بود.....که هر سال هنوز هم که هتوزه جشن می گیرید.
نخیر! ظاهرا علاقه‌ای به شمردن ندارید!

و در مورد 92 حرف بزنید که دوستان (ایران برای همۀ ایرانیان) شما نامه نوشتند به آمریکای اشغالگر و استعمارگر برای شکستن رقیب داخلی قدرت که تحریم‌ها را تشدیدکن تا دولت ایران ضعیف بشود. و آمریکا وقتی به خودش آمد که دولت مورد نظر شما روی کار آمده بود "

13 ساعت پيش

عبدالعلی69 به سرنگار کربلا پاسخ داد.
"
من کربلا را میان #در و #دیوار دیدم

مادر!
مرا از عاشورا مترسان.
مرا به کربلا دلداری مده.
عاشورا اینجاست!
کربلا اینجاست!

اگر کسی جرات کرد در تب و تاب مرگ پیامبر، خانه‌ی دخترش را #آتش بزند، فرزندان او جرات می‌کنند، خیمه‌های ذراری پیغمبر را آتش بزنند.
من بچه نیستم مادر!
شمشیرهایی که در کربلا به روی برادرم کشیده می‌شود، ساخته‌ی کارگاه #سقیفه است.
"نطفه‌ی اردوگاه ابن‌سعد در مشیمه‌ی سقیفه منعقد می‌شود."
اگر #علی اینجا تنها نماند که #حسین در کربلا تنها نمی‌ماند.
حسین در کربلا می‌خواهد با دلیل و آیه اثبات کند که فرزند پیامبر است. پیامبری که تو در خانه‌ی او و در حریم او مورد تعدی قرار گرفتی.
تعدی به حریم فرزند پیامبر سنگین‌تر است یا نوه‌ی پیامبر؟
مادر! در کربلا هیچ زنی میان در و دیوار قرار نمی‌گیرد.
خودت گفته‌ای ما حداکثر تازیانه می‌خوریم، اما "میخ آهنین" بدنهایمان را سوراخ نمی‌کند.
مادر! وقتی تو را از پشت در بیرون کشیدند، من میخ‌های خونین را دیدم.
نگو گریه نکن مادر! باید مُرد در این #مصیبت، باید هزار بار جان داد و #خاکستر شد.
ما سخت جانی کرده‌ایم که تاکنون زنده مانده‌ایم....

در عاشورا کودك شش ماهه به شهادت می‌رسد، اما تو کودك نیامده‌ات- #محسن‌ات- به شهادت رسید.
من دیدم که خودت را در آغوش فضه انداختی و شنیدم که به او گفتی: مرا بگیر #فضه که محسن‌ام را کشتند. پیش از این اگر کسی صدایش را در خانه پیامبر بالا می‌برد، وحی نازل می‌شد که «پایین بیاورید صدایتان را» اگر کسی پیامبر را به نام صدا می‌کرد وحی می‌آمد که «نام پیامبر را با احترام بیاورید.» هنوز آب تغسیل پیامبر خشک نشده، خانه‌اش را آتش زدند.
آن آتش که عصر عاشورا به خیمه‌ها می‌گیرد، مبداش اینجاست.
دختر اگر درد مادرش را نفهمد که دختر نیست.

"من کربلا را میان در و دیوار دیدم" وقتی که ناله‌ی تو به آسمان بلند شد. بعد از این هیچ کربلایی نمی‌تواند مرا این‌قدر بسوزاند.
سید مهدی شجاعی

یا حسین
"

13 ساعت پيش

عبدالعلی69 به سرنگار کربلا پاسخ داد.
"
شعائر_مقدسه_ی_حسینیه


لطمه زدن بر سر و صورت زدن در عزای حضرت سیدالشهداء علیه السلام



طبق نوشته های موجود در کتب تاریخی،
در عرب رسم بوده که هنگام عزاداری بر سر و سینه و صورت خود می‌زدند.

این سنت به قبل از شهادت امام حسین (علیه السلام) باز می گردد.

ابن هشام می نویسد:

زمانی که پیامبر خدا از دنیا رفت، من به همراه زنان پیامبر به سینه می‌زدیم و من به صورتم می‌زدم.

عبدالملک بن هشام، السیره النبویه:ج6، ص75

واژه ی * لطم * در لغت عرب به معنای زدن به صورت و بدن به پهنای دست است.


حال به روایاتی اشاره می کنیم که بیانگر آنست این عمل در میان اهل بیت علیهم‌السلام و
فرزندانشان نیز رایج بوده:

از امام صادق علیه السلام نقل شده است:

.و هر آیینه زنان فاطمی در شهادت حسین بن علی گریبان ها را دریدند و بر صورت ها زدند و بر مانند حسین علیه السلام باید به صورت ها زده شود و گریبان ها چاک داده شود.



فاطمیات لطمن الخدود

وسائل الشیعه
جواهر
جامع الاحادیث : ج3، ص492

حضرت سکینه سلام الله علیها در رویا مادر بزرگوار خود حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها را به این صورت دید:

حضرت زهرا در عزای امام حسین ( علیه السلام ) بر صورت خویش #لطمه زد و صدای ناله اش به وای پسرم بلند بود.

لهوف، ص198

شیخ مفید نقل می کند:

حضرت زینب سلام علیها بر صورت زدند و گریبان دریدند و در حالیکه غش کرده بودند، افتادند.

الارشاد؛ ج2،ص93

صاحب ریاض قدس، در ج2 ص323 در ذکر شهادت حضرت رقیه سلام الله علیها،
یاقوت سرخ دمشق مینویسد:

پس سر بريده حسين را در طشتی براي رقيه آوردند در حالیکه پارچه ای روی انداخته بودند
پس رقیه گفت: اين چیست من که غذا نمیخواهم
گفتند: سر پدرت حسين است
پس خود روی سر انداخت، و سر پدر را میبوسید،
و بر سر و صورت خود میزد ؛
تا اینکه دهانش پر از خون شد

و با گريه های شدید و سوزناك خود خطاب به سر چنين گفت:
پدر چه كسی تو را به خونت غسل داده؟
چه كسی رگ های گردنت را بريده؟
ای كاش بيش از اين نابينا می‌شدم و تو را اينگونه نمی‌ديدم
ای كاش پيش از اين در خاك مدفون بودم و محاسنت را آغشته به خون نمی‌ديدم
سپس لب ها خونی را بر لب های خونی پدرش نهاد
و چنان به شدت آه و ناله و گریه کرد همان لحظه بيهوش شد
و وقتی او را حركت دادند دريافتند كه از دنيا رفته است.

وقتی حضرت فاطمه زهرای صدیقه شهیده سلام الله علیها سرور زنان بهشت و دختر گرامی شان عقیله بنی هاشم حضرت زینب کبری سلام الله علیها و بانوان فاطمی به صورت می زدند و صورت میخراشیدند و
از هوش میرفتند
تکلیف ما چیست؟

یا حسین

"

13 ساعت پيش

عبدالعلی69 به سرنگار کربلا پاسخ داد.
"
به سوی ما شتاب کن

در آن روز نخستین کسی که از فرزندان ابوطالب به شهادت رسید، علی اکبر فرزند حسین بن علی بود. هنگامی که به میدان می‌رفت، حسین علیه السلام چشمانش را به زمین دوخت؛ گریست و گفت: خدایا تو شاهد باش، جوانی به جنگ آنان رفت که شبیه ترین مردم به رسول خدا بود. علی، به سوی دشمنان تاخت و کرّ و فرّی نمود؛ سپس نزد پدر بازگشت و گفت: پدرجان! تشنگی ... حسین فرمود: دلبندم! صبر کن، روز را به پایان نخواهی برد مگر آن که رسول خدا از جامش تو را سیراب کند. پس به میدان بازگشت و پیوسته بر دشمن هجوم می‌برد‌ و می‌خواند:
أنا عَلِيّ بن حُسَيْن بن علي
نحن و رب البيت أولى بالنبي
تالله لا يحكم فينا ابن الدعي
(منم علی پسر حسین فرزند علی، به خدای کعبه سوگند ما به رسول خدا نزدیکتریم؛ به خدا قسم که فرزند [زیاد] زنازاده هرگز بر ما حکم نخواهد کرد)
مرة بن منقذ بن النُّعْمَانِ العبدي او را دید و گفت: همه گناهان عرب بر گردن من، اگر از پیش من بگذرد و پدرش را به عزایش ننشانم. این بار چون علی هجوم آورد، مرة بن منقذ بر سر راهش قرار گرفت و او را زخم زد؛ بر زمین افتاد؛ مردم‌ گرد او جمع شدند و با شمشیر پاره‌پاره‌اش کرد. و نیز گفته‌اند: تیری بر زرهش نشست و او را از پای درآورد. در لحظات آخر در حالی که در خون خود می‌تپید، فریاد زد: پدرجان سلام بر تو باد؛ این پدربزرگم رسول خدا است که تو را سلام می‌رساند و می‌گوید: در آمدن به سوی ما شتاب کن. پس نعره‌ای زد و از دنیا رفت. حسین گفت: پسرم! خدا بکشد مردمی را که تو را کشتند! چقدر در برابر خدا جسور و بر دریدن حرمت رسول خدا گستاخ‌اند. خاک بر سر این دنیا بعد از تو. زینب از خیمه‌گاه بیرون دوید و در حالی که فریاد می‌زد: "ای وای برادرم! ای وای پسر برادرم!" آمد و خود را بر پیکر علی اکبر انداخت. حسین دست او را گرفت و به خیمه برگرداند. سپس خود برگشت و به جوانان بنی‌هاشم گفت: نعش برادرتان را ببرید. پیکر پاکش را برداشتند و بر در خیمه‌ای که مقابل آن می‌جنگیدند‌، گذاشتند ...

۱. قَالَ أَبُو مخنف: حَدَّثَنِي زهير بن عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ زهير الخثعمي، قَالَ: كَانَ آخر من بقي مع الْحُسَيْن من أَصْحَابه سويد بن عَمْرو بن أبي المطاع الخثعمي، قَالَ: وَ كَانَ أول قتيل من بني أبي طالب يَوْمَئِذٍ علي الأكبر بن الْحُسَيْن بن علي، و أمه لَيْلَى ابنة أبي مرة بن عروة بن مسعود الثقفي، وَ ذَلِكَ أنه أخذ يشد عَلَى الناس وَ هُوَ يقول:
أنا عَلِيّ بن حُسَيْن بن علي
نحن و رب البيت أولى بالنبي
تالله لا يحكم فينا ابن الدعي
قَالَ: ففعل ذَلِكَ مرارا، فبصر بِهِ مرة بن منقذ بن النُّعْمَانِ العبدي ثُمَّ اللَّيْثِيّ، فَقَالَ: عليّ آثام العرب إن مرّ بي يفعل مثل مَا كَانَ يفعل إن لم أثكله أباه، فمرّ يشدّ عَلَىّ النّاس بسيفه، فاعترضه مرة بن منقذ، فطعنه فصرع، و احتوله الناس فقطعوه بأسيافهم. قَالَ أَبُو مخنف: حَدَّثَنِي سُلَيْمَان بن أبي راشد، عن حميد بن مسلم الأَزْدِيّ، قَالَ: سماع أذني يَوْمَئِذٍ من الْحُسَيْن يقول: قتل الله قوما قتلوك يَا بني! مَا أجرأهم عَلَى الرحمن، وعلى انتهاك حرمة الرسول! عَلَى الدُّنْيَا بعدك العفاء. قَالَ: و كأني أنظر إِلَى امرأة خرجت مسرعة كأنها الشمس الطالعه تنادى: يا اخياه! و يا بن أخياه! قَالَ: فسألت عَلَيْهَا، فقيل: هَذِهِ زينب ابنه فاطمه ابنه رسول الله ص، فجاءت حَتَّى أكبت عَلَيْهِ، فجاءها الْحُسَيْن فأخذ بيدها فردّها إِلَى الفسطاط، و أقبل الْحُسَيْن إِلَى ابنه، و أقبل فتيانه إِلَيْهِ، فَقَالَ: احملوا أخاكم، فحملوه من مصرعه حَتَّى وضعوه بين يدي الفسطاط الَّذِي كَانُوا يقاتلون أمامه قَالَ: ثُمَّ إن عَمْرو بن صبيح الصدائي رمى عَبْد الله بن مسلم بن عقيل بسهم فوضع كفه عَلَى جبهته، فأخذ لا يستطيع أن يحرك كفيه، ثُمَّ انتحى لَهُ بسهم آخر ففلق قلبه، فاعتورهم الناس من كل جانب ... (تاريخ الطبري؛ ج۵، صص۴۴۶ و ۴۴۷)
۲. حدّثني أحمد بن سعيد، قال: حدّثني يحيى بن الحسن العلوي، قال: حدثنا غير واحد، عن محمد بن عمير، عن أحمد بن عبد الرحمن البصري، عن عبد الرحمن بن مهدي، عن حماد بن سلمة عن سعيد بن ثابت، قال: لما برز علي بن الحسين إليهم، أرخى الحسين-صلوات الله عليه و سلامه -عينيه فبكى، ثم قال: اللهم كن أنت الشهيد عليهم، فبرز إليهم غلام أشبه الخلق برسول الله ، فجعل يشدّ عليهم ثم يرجع إلى أبيه فيقول: يا أباه، العطش، فيقول له الحسين: اصبر حبيبي فإنك لا تمسي حتى يسقيك رسول الله بكأسه، و جعل يكر كرّة بعد كرّة، حتى رمى بسهم فوقع في حلقه فخرقه، و أقبل ينقلب في دمه، ثم نادى: يا أبتاه عليك السلام، هذا جدّي رسول اللّه يقرئك السلام، و يقول: عجّل القدوم إلينا، و شهق شهقة فارق الدنيا. (مقاتل الطالبيين، ص۱۱۶)
یا حسین

"

13 ساعت پيش

عبدالعلی69 به سرنگار معنای تمسک به قرآن ، نفی سنت نیست پاسخ داد.
"
پست 2141
نقل قول:
در اصل توسط ghanet غانت هالک ملحد کافر بالله وانبیائه ورسله وکتبه وحججه بهائی ملحد زنیم مابون شیطان پرست بی سواد مدعی پیامبری وهدایت مردم ایراننوشته شده است http://www.iranclubs.org/forums/imag...s/viewpost.gif

خوشبختانه کلمه الیوم، در قرآن آنقدر بکار رفته که دست هر که را بخواهد آیات الهی را با احادیث آبکی توجیه نمایند و معنایشان را دگرگون سازد، کوتاه می کند. این کلمه در اغلب موارد به معنی یک دوره آمده نه یک روز خاص مثل 18 ذی الحجة. بعنوان مثال در آیه 5 مائده( یعنی دو آیه بعد از آیه ای که مورد هجمه اهریمن قرار گرفته) می خوانیم: الْيَوْمَ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبَاتُ- امروز .طیبات بر شما حلال شده است. آیا منظور از این روز نیز 18 ذی حجه می باشد؟! یعنی قبل از این روز( حالا هر روزی که باشد)طیبات بر مسلمین حرام بوده و زین پس حلال شده است؟ خیر. این آیه می خواهد به مومنین بگوید؛ امروز که دیگر روز(دوره) اسلام است نباید مانند دوره جاهلیت عمل کنند و رزق طیب را بر خود حرام نمایند
.....

حالا دوباره نظری به آیه 3 مائده بیندازید و ببینید آیا می توانید برای حدیث کذایی غدیر، جایی در آنجا باز کنید؟ ببینید آیا این قرآن است که حرف خودش را زده یا حدیث غدیر است که حرفش را به قرآن تحمیل نموده است.


hosyn
اولا تشکر میکنم که این بحث مفید را مطرح کردید، و بعد، ۷۵ بار کلمه یوم در قرآن با الف و لام آمده است، اگر کلمات قرآن کریم در مصحف شریف را به صورت مسلسل (واو عطف چسبان) شماره‌گذاری کنید، کلمه الیوم در آیه سوم سوره مبارکه مائدة (الیوم اکملت) کلمه ۱۳۵۵۰ است، و کلمه الیوم در آیه پنجم همین سوره (الیوم احل لکم) کلمه ۱۳۶۰۳ است، یعنی بیش از ۵۰ کلمه با هم فاصله دارند، اما در همین آیه سوم این سوره، کلمه الیوم دوبار آمده، کلمه (الیوم یئس ) کلمه ۱۳۵۴۱ است، یعنی بین دو کلمه الیوم در اینجا کمتر از ده کلمه، فاصله است، حال هر چند این را به عنوان مطایبه گفتم، اما دوست گرامی آیا انصاف است که شما از کلمه الیوم که بیش از ۵۰ کلمه با کلمه الیوم بحث ما فاصله دارد، شاهد بیاورید، ولی از کلمه الیوم که تنها ۸ کلمه با کلمه الیوم بحث ما فاصله دارد، چشم‌پوشی کنید؟!

دو فقره پشت سر هم در آیه سوم این است:

اليوم يئس الذين كفروا من دينكم فلا تخشوهم واخشون اليوم أكملت لكم دينكم وأتممت عليكم نعمتي ورضيت لكم الإسلام دينا

آیا انصاف است که این دو کلمه را با هم نگاه نکنیم و برویم آیه پنجم که آیه چهارم فاصله است که یسألونک دارد و مطلب در فضای جدید را مطرح میکند، شاهد بیاوریم؟

بحث کلمه الیوم بحث جالبی است که توضیح بیشتر نیاز دارد.
.
"

17 ساعت پيش

عبدالعلی69 به سرنگار کربلا پاسخ داد.
"

چگونه صبر کند خواهری که...

آیت‌الله وحید_خراسانی :
تا صدای علی_اکبر علیه‌السلام از میدان بلند شد، #سیدالشهدا علیه‌السلام از حرم بیرون آمد...
یک کلمه می‌گویم توجه کنید #مصیبت چقدر است...

سیّدالشهدا سواره آمد؛ قمر بنی هاشم سواره آمد؛ قاسم بن الحسن سواره آمد؛
امّا زینب_کبری سلام الله علیها با پای پیاده آمد؛ با چه عشقی خودش را با پای پیاده رساند.

همین که آمد خودش را روی پاهای حضرت علی اکبر علیه‌السلام انداخت؛ سیّدالشهدا علیه‌السلام نگاه کرد؛ دید خواهرش سر به #بیابان گذاشته، برای این که مبادا حرمش همه سر به صحرا بگذارند فریاد زد: «جوان‌ها بیایید نعش علی را بردارید!»

جنازه‌ی جوان را برداشتند؛ این جنازه را دارند رو به #خیمه‌گاه می‌برند. سیّدالشهدا علیه‌السلام با خواهرش همراه جنازه می‌روند تا به در خیمه رسید و دامن خیمه بالا زده شد؛ یک وقت نگاه کردند، دیدند #سکینه علیهاالسلام به پیشواز آمده است.

تا خواهر از میان خیمه بیرون آمد، #امام‌_حسین علیه‌السلام فرمود: دخترم صبر کن؛ دخترم #صبر را از دست نده.

تا این کلمه را گفت، عقده در گلوی حضرت سکینه گیر کرد و ایستاد و یک نگاهی به این جنازۀ غرقه به #خون کرد و یک کلمۀ دلسوزی به پدرش گفت که پدر دیگر جواب نداد.
گفت: بابا! چگونه صبر کند خواهری که برادر را به این حال ببیند..

أسرار الشّهادة، ص۳۷۰؛ نفس المهموم، محدث قمی، ص۳۰۷
یا حسین

"

17 ساعت پيش

عبدالعلی69 به سرنگار به نیت سلامتی وظهور وفرج صاحب العصر والزمان صلوات پاسخ داد.
"
یا حسین وو
اللهم صل علی محمد وال محمد وعجل فرجهم والعن واخذل واهلک من عاداهم

ان الحسین مصباح الهدی و سفینة النجاة

زيارت امام حسين عليه‌السلام

مرحوم آخوند ملا عبدالحميد قزويني گويد: در طول مدت مجاورتم زيارت مخصوصه حسينيه را مداومت نموده‌ام. مگر آن ايام كه تصميم گرفتم چهل شب در مسجد سهله بيتوته كنم، همه آن‌ها را پياده و غالبا از بيراهه مي‌رفتم، و معمولا در ايوان اطاق‌هاي صحن مطهر و يا در خود صحن يا توابع آن منزل مي‌نمودم، چون بضاعتي نداشتم قادر بر پرداخت كرايه منزل نبودم.

اتفاقا روزي به اراده كربلا بيرون رفتم، چون به بلندي وادي‌السلام رسيدم، جمعي از اعيان را ديدم كه براي مشايعت آقا‌زاده‌اي بيرون آمده‌اند، پس او را با كمال احترام سوار كجاوه كردند،‌و دعاي سفر در گوش او خواندند و قدري با او همراه شدند، و او با نوكر و لوازم سفر روانه گرديد.چون اين را ديدم و ذلت خود را مشاهده كرد، ملول و خجل شدم، و تصميم گرفتم ديگر اين‌گونه با ذلت و خواري به زيارت نروم، چون برگشتم بر همان اراده بودم. تا آنكه وقت زيارت مخصوصه رسيد، چند نفر از طلاب از من خواستند با آن‌ها به زيارت بروم. من قبول نكردم و گفتم: كرايه مسافرخانه ندارم و پياده هم نمي‌روم.

گفتند: تو هميشه پياده مي‌رفتي! گفتم: ديگر نمي‌روم. گفتند: اين دفعه كه ما اراده پياده رفتن داريم بيا كه ما از راه باز نمانيم، بعد خود مي‌داني.بعد از اصرار، توشه راه خريدند و روانه شديم.فرداي آن روز، روز زيارت بود. صبح بيرون رفتيم تا ظهر در كاروانسراي شور بخوابيم و در شب به كربلا برسيم. كاروانسرا مخروبه بود و هوا هم گرم و كسي نبود، به علاوه در آنجا خوف دزد هم بود.

پس از صرف غذا خوابيديم. من از همراهان زودتر بيدار شدم. و آفتابه برداشته براي وضو رفتم. در اثناي وضو كه مشغول مسح پا بودم شخصي را ديدم در لباس اعراب، پياده از در كاروانسرا داخل گرديد، و با سرعت به نزد من آمد. گمان كردم دزد است، لكن نترسيدم چون چيزي با خود نداشتم.نزديك آمد و متوجه من شد و گفت: ملا عبدالحميد قزويني تو هستي؟ چون بدون سابقه آشنايي نام مرا برد تعجب كردم گفتم: آري منم. گفت: تويي كه گفتي من با اين ذلت و خواري ديگر به كربلا نمي‌روم؟ گفتم: ‌آري، گفت: اينك آماده شو كه مولاي تو حضرت ابوالفضل و آقاي تو حضرت علي بن الحسين(عليهماالسلام) به استقبال تو آمده‌اند، كه قدر خود را بداني و به زرق و برق بي‌اعتبار دنيا افسرده و مهموم نگردي.

چون اين سخن را شنيدم مات و مبهوت شدم كه او چه مي‌گويد: ناگاه دو نفر سوار با شمايل آن بزرگوار كه شنيده و در كتب اخبار و متقل خوانده بودم ديدم، با آلات و اسلحه حرب، حضرت ابوالفضل (عليه‌السلام) در جلو و علي اكبر(عليه‌السلام) از پشت سر، از در كاروانسرا داخل صحن گرديدند. چون اين واقعه را ديدم،‌بي‌اختيار خود را از بالاي صفه پايين انداختم، دويدم خود را به پاي اسب‌هاي ايشان انداختم، بوسيدم، و به دور اسب‌هاي ايشان گرديدم، و زانو و ركاب و پايشان را مي‌بوسيدم.با خود گفتم: خوبست رُفقا را هم بيدار كنم تا به خدمت آن دو فرزند حيدر كرار (عليه‌السلام) برسند، پس با سرعت به نزد ايشان رفتم و يكي را با دست حركت دادم و گفتم: ملا محمد جعفر برخيز كه حضرت عباس و علي اكبر(عليهماالسلام) به استقبال آمده‌اند. بيا به خدمت ايشان شرفياب شو.

ملا محمد جعفر چون اين سخن را شنيد گفت: آخوند چه مي‌گويي؟‌شوخي مي‌كني! گفتم: نه والله! راست مي‌گويم. بيا ببين هر دو تشريف دارند.چون اين حالت و اصرار را از من ديد دانست كه چيزي هست،‌برخاست، چون رفتيم كسي را نديديم،‌و از در كاروانسرا هم بيرون رفته، اطراف صحرا را كه هموار بود و تا مسافت بسيار دور ديده مي‌شد مشاهده كرديم،‌اثري يا غباري از آن پياده و دو سوار نديديم. پس متأسف و متحير برگشتيم.

از عزم و اراده سابق نادم شدم و توبه كردم و تصميم گرفتم كه هرگز زيارت آن مظلوم را ترك نكنم، اگر چه از نظر ظاهر بر وجه ذلت و زحمت باشد.

سحاب رحمت: ص124، به نقل از دارالسلام عراقي: ص 448 خلاصه‌از واقعه هفتم
یا حسین
"

18 ساعت پيش

عبدالعلی69 به سرنگار کربلا پاسخ داد.
"
http://www.iranclubs.org/forums/show...=157311&page=3
زيارت امام حسين عليه‌السلام


مرحوم آخوند ملا عبدالحميد قزويني گويد: در طول مدت مجاورتم زيارت مخصوصه حسينيه را مداومت نموده‌ام. مگر آن ايام كه تصميم گرفتم چهل شب در مسجد سهله بيتوته كنم، همه آن‌ها را پياده و غالبا از بيراهه مي‌رفتم، و معمولا در ايوان اطاق‌هاي صحن مطهر و يا در خود صحن يا توابع آن منزل مي‌نمودم، چون بضاعتي نداشتم قادر بر پرداخت كرايه منزل نبودم.

اتفاقا روزي به اراده كربلا بيرون رفتم، چون به بلندي وادي‌السلام رسيدم، جمعي از اعيان را ديدم كه براي مشايعت آقا‌زاده‌اي بيرون آمده‌اند، پس او را با كمال احترام سوار كجاوه كردند،‌و دعاي سفر در گوش او خواندند و قدري با او همراه شدند، و او با نوكر و لوازم سفر روانه گرديد.چون اين را ديدم و ذلت خود را مشاهده كرد، ملول و خجل شدم، و تصميم گرفتم ديگر اين‌گونه با ذلت و خواري به زيارت نروم، چون برگشتم بر همان اراده بودم. تا آنكه وقت زيارت مخصوصه رسيد، چند نفر از طلاب از من خواستند با آن‌ها به زيارت بروم. من قبول نكردم و گفتم: كرايه مسافرخانه ندارم و پياده هم نمي‌روم.

گفتند: تو هميشه پياده مي‌رفتي! گفتم: ديگر نمي‌روم. گفتند: اين دفعه كه ما اراده پياده رفتن داريم بيا كه ما از راه باز نمانيم، بعد خود مي‌داني.بعد از اصرار، توشه راه خريدند و روانه شديم.فرداي آن روز، روز زيارت بود. صبح بيرون رفتيم تا ظهر در كاروانسراي شور بخوابيم و در شب به كربلا برسيم. كاروانسرا مخروبه بود و هوا هم گرم و كسي نبود، به علاوه در آنجا خوف دزد هم بود.

پس از صرف غذا خوابيديم. من از همراهان زودتر بيدار شدم. و آفتابه برداشته براي وضو رفتم. در اثناي وضو كه مشغول مسح پا بودم شخصي را ديدم در لباس اعراب، پياده از در كاروانسرا داخل گرديد، و با سرعت به نزد من آمد. گمان كردم دزد است، لكن نترسيدم چون چيزي با خود نداشتم.نزديك آمد و متوجه من شد و گفت: ملا عبدالحميد قزويني تو هستي؟ چون بدون سابقه آشنايي نام مرا برد تعجب كردم گفتم: آري منم. گفت: تويي كه گفتي من با اين ذلت و خواري ديگر به كربلا نمي‌روم؟ گفتم: ‌آري، گفت: اينك آماده شو كه مولاي تو حضرت ابوالفضل و آقاي تو حضرت علي بن الحسين(عليهماالسلام) به استقبال تو آمده‌اند، كه قدر خود را بداني و به زرق و برق بي‌اعتبار دنيا افسرده و مهموم نگردي.

چون اين سخن را شنيدم مات و مبهوت شدم كه او چه مي‌گويد: ناگاه دو نفر سوار با شمايل آن بزرگوار كه شنيده و در كتب اخبار و متقل خوانده بودم ديدم، با آلات و اسلحه حرب، حضرت ابوالفضل (عليه‌السلام) در جلو و علي اكبر(عليه‌السلام) از پشت سر، از در كاروانسرا داخل صحن گرديدند. چون اين واقعه را ديدم،‌بي‌اختيار خود را از بالاي صفه پايين انداختم، دويدم خود را به پاي اسب‌هاي ايشان انداختم، بوسيدم، و به دور اسب‌هاي ايشان گرديدم، و زانو و ركاب و پايشان را مي‌بوسيدم.با خود گفتم: خوبست رُفقا را هم بيدار كنم تا به خدمت آن دو فرزند حيدر كرار (عليه‌السلام) برسند، پس با سرعت به نزد ايشان رفتم و يكي را با دست حركت دادم و گفتم: ملا محمد جعفر برخيز كه حضرت عباس و علي اكبر(عليهماالسلام) به استقبال آمده‌اند. بيا به خدمت ايشان شرفياب شو.

ملا محمد جعفر چون اين سخن را شنيد گفت: آخوند چه مي‌گويي؟‌شوخي مي‌كني! گفتم: نه والله! راست مي‌گويم. بيا ببين هر دو تشريف دارند.چون اين حالت و اصرار را از من ديد دانست كه چيزي هست،‌برخاست، چون رفتيم كسي را نديديم،‌و از در كاروانسرا هم بيرون رفته، اطراف صحرا را كه هموار بود و تا مسافت بسيار دور ديده مي‌شد مشاهده كرديم،‌اثري يا غباري از آن پياده و دو سوار نديديم. پس متأسف و متحير برگشتيم.

از عزم و اراده سابق نادم شدم و توبه كردم و تصميم گرفتم كه هرگز زيارت آن مظلوم را ترك نكنم، اگر چه از نظر ظاهر بر وجه ذلت و زحمت باشد.

سحاب رحمت: ص124، به نقل از دارالسلام عراقي: ص 448 خلاصه‌از واقعه هفتم
یا حسین
"

18 ساعت پيش

عبدالعلی69 به سرنگار کربلا پاسخ داد.
"
باران خون در سال شهادت امام حسین علیه السلام در بریتانیا

یکی از وقایع پس از عاشورا و شهادت امام حسین علیه السلام باران خون است که در منابع بی‌شمار شیعه و سنی و حتی غیرمسلمانان نیز آمده است.

کتاب تاریخ آنگلوساکسون یکی از مهم‌ترین اسناد تاریخی است که از دوران قرون وسطی به جای مانده است. در دائرة المعارف بریتانیکا، در باره این کتاب آمده است: «‌این کتاب ابتدا به فرمان پادشاه آلفرد کبیر در حدود سال ۸۹۰ میلادی گردآوری شد، و تا اواسط قرن دوازدهم میلادی توسط نویسندگان و مورخین مختلف، وقایع سال‌های بعد به آن افزوده شد. ما فکر می‌کنیم که این کتاب به عنوان کامل‌ترین سند تاریخ بریتانیا از آغاز آن تا دوره حکمفرمایی پادشاه استفن در سال ۱۱۵۴ میلادی باشد. اگرچه این کتاب ممکن است تاریخ فراگیر و بی‌نقصی نباشد، ولی این مساله از ارزش بی‌بدیل آن در به دست آوردن تصویری روشن‌تر از تاریخ هزار سال پیش بریتانیا نمی‌کاهد».

در این کتاب در مورد وقایع سال ۶۸۵ میلادی که همزمان با سال ۶۱ هجری قمری و شهادت امام حسین علیه السلام و اهل بیت و اصحاب بزرگوارش هست نوشته شده:


In this year in Britain it rained blood, and milk and butter were turned into blood.

در این سال در بریتانیا باران خون بارید، و شیر و لبنیات به خون تبدیل شد.

The Anglo-Saxon Chronicle, Page 28

اسکن کتاب:
http://bit.ly/2QEvE5U
پوستر:
http://bit.ly/2NiBQT4

السلام علیک یا ابا عبد الله وعلی ارواح التی حلت بفنائک
یا حسین

"

يك روز پيش

عبدالعلی69 به سرنگار کربلا پاسخ داد.
"
زيارت امام حسين عليه‌السلام


مرحوم آخوند ملا عبدالحميد قزويني گويد: در طول مدت مجاورتم زيارت مخصوصه حسينيه را مداومت نموده‌ام. مگر آن ايام كه تصميم گرفتم چهل شب در مسجد سهله بيتوته كنم، همه آن‌ها را پياده و غالبا از بيراهه مي‌رفتم، و معمولا در ايوان اطاق‌هاي صحن مطهر و يا در خود صحن يا توابع آن منزل مي‌نمودم، چون بضاعتي نداشتم قادر بر پرداخت كرايه منزل نبودم.

اتفاقا روزي به اراده كربلا بيرون رفتم، چون به بلندي وادي‌السلام رسيدم، جمعي از اعيان را ديدم كه براي مشايعت آقا‌زاده‌اي بيرون آمده‌اند، پس او را با كمال احترام سوار كجاوه كردند،‌و دعاي سفر در گوش او خواندند و قدري با او همراه شدند، و او با نوكر و لوازم سفر روانه گرديد.چون اين را ديدم و ذلت خود را مشاهده كرد، ملول و خجل شدم، و تصميم گرفتم ديگر اين‌گونه با ذلت و خواري به زيارت نروم، چون برگشتم بر همان اراده بودم. تا آنكه وقت زيارت مخصوصه رسيد، چند نفر از طلاب از من خواستند با آن‌ها به زيارت بروم. من قبول نكردم و گفتم: كرايه مسافرخانه ندارم و پياده هم نمي‌روم.

گفتند: تو هميشه پياده مي‌رفتي! گفتم: ديگر نمي‌روم. گفتند: اين دفعه كه ما اراده پياده رفتن داريم بيا كه ما از راه باز نمانيم، بعد خود مي‌داني.بعد از اصرار، توشه راه خريدند و روانه شديم.فرداي آن روز، روز زيارت بود. صبح بيرون رفتيم تا ظهر در كاروانسراي شور بخوابيم و در شب به كربلا برسيم. كاروانسرا مخروبه بود و هوا هم گرم و كسي نبود، به علاوه در آنجا خوف دزد هم بود.

پس از صرف غذا خوابيديم. من از همراهان زودتر بيدار شدم. و آفتابه برداشته براي وضو رفتم. در اثناي وضو كه مشغول مسح پا بودم شخصي را ديدم در لباس اعراب، پياده از در كاروانسرا داخل گرديد، و با سرعت به نزد من آمد. گمان كردم دزد است، لكن نترسيدم چون چيزي با خود نداشتم.نزديك آمد و متوجه من شد و گفت: ملا عبدالحميد قزويني تو هستي؟ چون بدون سابقه آشنايي نام مرا برد تعجب كردم گفتم: آري منم. گفت: تويي كه گفتي من با اين ذلت و خواري ديگر به كربلا نمي‌روم؟ گفتم: ‌آري، گفت: اينك آماده شو كه مولاي تو حضرت ابوالفضل و آقاي تو حضرت علي بن الحسين(عليهماالسلام) به استقبال تو آمده‌اند، كه قدر خود را بداني و به زرق و برق بي‌اعتبار دنيا افسرده و مهموم نگردي.

چون اين سخن را شنيدم مات و مبهوت شدم كه او چه مي‌گويد: ناگاه دو نفر سوار با شمايل آن بزرگوار كه شنيده و در كتب اخبار و متقل خوانده بودم ديدم، با آلات و اسلحه حرب، حضرت ابوالفضل (عليه‌السلام) در جلو و علي اكبر(عليه‌السلام) از پشت سر، از در كاروانسرا داخل صحن گرديدند. چون اين واقعه را ديدم،‌بي‌اختيار خود را از بالاي صفه پايين انداختم، دويدم خود را به پاي اسب‌هاي ايشان انداختم، بوسيدم، و به دور اسب‌هاي ايشان گرديدم، و زانو و ركاب و پايشان را مي‌بوسيدم.با خود گفتم: خوبست رُفقا را هم بيدار كنم تا به خدمت آن دو فرزند حيدر كرار (عليه‌السلام) برسند، پس با سرعت به نزد ايشان رفتم و يكي را با دست حركت دادم و گفتم: ملا محمد جعفر برخيز كه حضرت عباس و علي اكبر(عليهماالسلام) به استقبال آمده‌اند. بيا به خدمت ايشان شرفياب شو.

ملا محمد جعفر چون اين سخن را شنيد گفت: آخوند چه مي‌گويي؟‌شوخي مي‌كني! گفتم: نه والله! راست مي‌گويم. بيا ببين هر دو تشريف دارند.چون اين حالت و اصرار را از من ديد دانست كه چيزي هست،‌برخاست، چون رفتيم كسي را نديديم،‌و از در كاروانسرا هم بيرون رفته، اطراف صحرا را كه هموار بود و تا مسافت بسيار دور ديده مي‌شد مشاهده كرديم،‌اثري يا غباري از آن پياده و دو سوار نديديم. پس متأسف و متحير برگشتيم.

از عزم و اراده سابق نادم شدم و توبه كردم و تصميم گرفتم كه هرگز زيارت آن مظلوم را ترك نكنم، اگر چه از نظر ظاهر بر وجه ذلت و زحمت باشد.

سحاب رحمت: ص124، به نقل از دارالسلام عراقي: ص 448 خلاصه‌از واقعه هفتم
یا حسین

"

يك روز پيش

عبدالعلی69 به سرنگار کربلا پاسخ داد.
"



شب_هشتم_محرم: به نام حضرت علی اکبر (علیه‌السلام)..

اللّهُمَّ اشْهَدْ عَلي هؤُلاءِ الْقَوْمِ فَقَدْ بَرَزَ اِلَيْهِمْ غُلامٌ اَشْبَهُ النّاسِ خَلْقاً وَ خُلْقاً وَ مَنْطِقاً بِرَسُولِك...
بارالها! بر اين مردم گواه باش كه جواني به مبارزه آنان شتافت كه در خلقت و خوي و گفتار، شبيه ترين مردم به فرستاده توست...

السَّلامُ عَلَیكَ یا أوَّلَ قَتیلٍ مِن نَسلِ خَیرِ سَلیلٍ مِن سُلالَةِ إبراهیمَ الخَلیلِ، صَلَّى اللّه ُ عَلَیكَ و عَلى أبیكَ، إذ قالَ فیكَ : قَتَلَ اللّه ُ قَوما قَتَلوكَ ، یا بُنَیَّ ما أجرَأَهُم عَلَى الرَّحمنِ وعَلَى انتِهاكِ حُرمَةِ الرَّسولِ ! عَلَى الدُّنیا بَعدَكَ العَفا
سلام بر تو، اى نخستین كُشته از تبار بهترین بازمانده از نسلِ ابراهیم خلیل! درود خدا بر تو و بر پدرت، آن گاه كه در باره ات فرمود: «خدا، بكُشد آن گروهى را كه تو را كشت.
پسرم، چه جرئتى بر خداى مهربان كردند. و چه جسارتى در هتكِ حرمت پیامبر! پس از تو، خاك بر سرِ دنیا !»
زیارت شریف ناحیه مقدسه

شیخ صدوق (رضوان‌الله‌تعالی‌علیه) به نقل از امام زین العابدین علیهم‌السلام می‌نویسد: هنگامى كه على اكبر علیه‌السلام براى مبارزه به سوى دشمن رفت، چشمان حسین علیه‌السلام، گریان شد و گفت : اللّهُمَّ كُن أنتَ الشَّهیدَ عَلَیهِم، فَقَد بَرَزَ إلَیهِمُ ابنُ رَسولِكَ، وأشبَهُ النّاسِ وَجهاً وسَمتاً بِهِ
«خدایا ! تو بر ایشان گواه باش، كه فرزند پیامبرت و شبیه ترینِ مردم به او در صورت و سیرت، به سوى آنان مى‌رود».
سید بن طاووس (رضوان‌الله‌تعالی‌علیه) در «الملهوف» ص۱۶۶ می نویسد:
على اكبر علیه‌السلام كه از زیباروى ترین و خوش خوترینِ مردم بود، بیرون آمد و از پدر، اجازه نبرد خواست.
امام علیه‌السلام به او اجازه داد. سپس، مأیوسانه به او نگریست و سرش را پایین انداخت و گریست.
سپس گفت: «خدایا ! گواه باش. جوانى به نبرد آنها مى‌رود كه از نظر صورت و سیرت و سخن گفتن، شبیه ترینِ مردم به پیامبر توست و ما هر گاه مشتاق پیامبرت مى شدیم، به او مى نگریستیم». سپس، بانگ برآورد و فرمود: «اى پسر سعد! خداوند، رَحِمت را قطع كند، همان گونه كه رَحِم مرا قطع كردى».

صدوق در الأمالی ص 226 مینویسد : علی اکبر علیه السلام به میدان رفت و جنگ نمایانی کرد. آن گاه، ده تن از آنان را كُشت و سپس به نزد پدرش باز گشت و گفت: اى پدر ! تشنه ام. حسین علیه السلام فرمود: «شكیبایى كن، پسر عزیزم! جدّت با كاسه اى پُر به تو مى نوشانَد» او باز گشت و جنگید و 44 تن از دشمنان را كُشت.

تاریخ الطبرى به نقل از ابو مِخنَف می نویسد: زُهَیر بن عبد الرحمان برایم نقل كرد كه : مُرّة بن مُنقِذ بن نُعمان عبدى لیثى، او را دید و گفت: گناهان عرب بر دوش من، اگر بر من بگذرد و چنین كند و من، پدرش را به عزایش ننشانم !
على اكبر علیه السلام ، با شمشیرش به دشمن حمله مى بُرد كه بر مُرّة بن مُنقِذ گذشت . او نیزه اى به على اكبر علیه السلام زد و او [بر زمین] افتاد . على اكبر علیه السلام، ندا داد: اى پدر ! سلام بر تو ! این، جدّم است كه به تو سلام مى رساند و مى فرماید: «زودتر ، به سوى ما بیا».

همچنین سلیمان بن ابى راشد، از حُمَید بن مسلم اَزْدى برایم نقل كرد كه: در روز عاشورا، به گوش خود شنیدم كه حسین علیه السلام مى گوید: «خدا، بكشد كسانى را كه تو را كشتند، اى پسر عزیزم! چه گستاخ بودند در برابر [خداى] رحمان و بر هتك حرمتِ پیامبر! دنیا، پس از تو ویران باد!
و گویى هم اینك به زنى مى نگرم كه مانند خورشیدِ به گاه طلوع، به سرعت، بیرون دویده، ندا مى دهد: اى برادرم و فرزند برادرم! در باره او پرسیدم. گفته شد: این، زینب، فرزند فاطمه دختر پیامبر خدا صلى الله علیه و آله است.
آن زن آمد تا خود را بر روى [پیكر] على اكبر علیه السلام انداخت. حسین علیه السلام نزد او آمد و دستش را گرفت و او را به خیمه، باز گردانْد. سپس، حسین علیه السلام به پسرش روى آورد و جوانان [خاندان] او نیز همراهش آمدند. حسین علیه السلام فرمود: «برادرتان را ببرید !» آنان، او را از آن جایى كه بر زمین افتاده بود ، بُردند و در خیمه اى نهادند كه جلوى آن مى‌جنگیدند ...

جوانان بنی‌هاشم بیایید/علی را بر در خیمه رسانید
خدا داند که من طاقت ندارم/علی را بر در خیمه رسانم

نه قطعه قطعه فقط... نقطه نقطه‌ات كردند/تنت به پهنه‌ي اين دشت تا كجا افتاد
خدا كُنَد كه خطاي نگاهِ من باشد/كه از تمام تنت چند تكه جا افتاد
ميان هلهله و خنده ها كم آوردم/به سانِ محتضري كه ز تن وَ پا افتاد
بلند شو پسرم كه دو چشم نامحرم/به خاكِ چادر ناموس كبريا افتاد

پس بیامد شاه معشوق الست
بر سر نعش علی اکبر نشست
چهرعالمتاب بنهادش به جهر
شد جهان تار از فراق ماه و مهر
سر نهادش بر سر زانوی ناز
گفت کی بالید سرو سرفراز
ای درخشان اختر برج شرف
چون شدی سهم حوادث را هدف
ای بطرف دیده خالی جای تو
خیز تا ببینم قد و بالای تو
ای نگارین آهوی مشگین من
با تو روشن چشم عالم بین من
این بیابان جای خواب ناز نیست
کایمن از صیّاد تیر انداز نیست
خیز و تا بیرون از این صحرا رویم
تک بسوی خیمه لیلا رویم
رفتی و بردی ز چشم باب خواب
اکبرا بی تو جهان بادا خراب

شاعر : حجة الاسلام نیر تبریزی
یا حسین

خیز و از جا آبرویم را بخر
عمه را از بین نامحرم ببر

"

يك روز پيش

عبدالعلی69 به سرنگار کربلا پاسخ داد.
"
فما رماه اذ رماه حرمله
و انما رماه من مهد له

حرمله نبود که تير انداخت
بلکه کسي که زمينه ساز آن بود تیر انداخت



سهم اتي من جانب السقيفه
و قوسه علي يد الخليفه

تيري از سوي سقيفه آمد
و کمان آن به دست خليفه بود


و ما اصاب سهمه نحر الصبي
بل کبد الدين و مهجة النبي

و تير او نه بر گلوي کودک
بلکه بر دل دين و قلب پيامبر نشست


الانوار القدسية، محمد حسين الغروي الاصفهاني، ص 99، (چاپ حيدريه)

شب_هفتم_محرم: به نام باب الحوائج إلی الله حضرت علی اصغر (علیه‌السلام)..

اللهم انی اُنشِدُکَ بِدَمِ الْمَظلوم...
يا قَوْمُ اِنْ لَمْ تَرْحَمُوني فَارْحَمُوا هذا الطّفْلَ الرضیع...
اي لشكر اگر بر من رحم نمي‌كنيد پس بر اين طفل رحم كنيد...



سبط ابن جوزى در تذکره از هشام بن محمّد کلبى نقل کرده که چون حضرت امام حسین علیه السّلام دید که لشکر در کشتن او اصرار دارند، قرآن مجید را برداشت و آن را از هم گشود و بر سر گذاشت و در میان لشکر ندا کرد: بینى و بینکم کتاب اللّه و جدّى محمّد رسول اللّه صلّى اللّه علیه و آله و سلّم ، بین من و شما کتاب خدا و جدم رسول الله (صلی‌الله‌علیه‌وآله) حاکم است.



اى قوم! براى چه خون مرا حلال مى‏دانید؟ آیا من پسر دختر پیغمبر شما نیستم؟ آیا به شما نرسید قول جدّم در حقّ من و برادرم حسن علیه السّلام: هذان سیّدا شباب اهل الجنّة؟ این دو دو سرور جوانان بهشتند.



در این هنگام که با آن قوم احتجاج مى‏نمود ناگاه نظرش افتاد به طفلى از اولاد خود که از شدّت تشنگى مى‏گریست، حضرت آن کودک را بر دست گرفت و فرمود: یا قوم! ان لم ترحمونى فارحموا هذا الطّفل ، اى لشکر! اگر بر من رحم نمى‏کنید پس بر این طفل رحم کنید.
پس مردى از ایشان تیرى به جانب آن طفل افکند و او را مذبوح نمود. امام حسین علیه السّلام شروع کرد به گریستن و گفت: اى خدا، حکم کن بین ما و بین قومى که خواندند ما را که یارى کنند بر ما، پس کشتند ما را، پس ندایى از آسمان آمد دعه يا حسين فانّ له مرضعاً في الجنه ، بگذار او را یا حسین که از براى او مرضعه یعنى دایه‏اى است در بهشت....



در کتاب احتجاج نقل شده است که حضرت از اسب فرود آمد و با نیام شمشیر، گودى در زمین کند و آن کودک را به خون خویش آلوده کرد پس او را دفن نمود...

حاج_ملا_هاشم در منتخب التواریخ ص224، می‌نگارد: خون مظلوم،خون حضرت علی اصغر حسین علیه‌السلام است بلکه مظلوم مطلق درکتب آسمانی و نزد جمیع مذاهب وادیان فقط خون شیر خواره حسین علیه‌السلام می باشد...

با سرعتي كه تير به حلقوم او نشست/حتي براي بستن چشمش زمان نداشت
گيرم گره، حسين، زقنداقه باز كرد/تا دست و پا زند، تن اصغر كه جان نداشت
پاشيد خون او به سماء و به ناله گفت/شش ماهه كه نياز به تير و كمان نداشت
یا حسین

"

يك روز پيش

عبدالعلی69 به سرنگار کربلا پاسخ داد.
"

⚪️ خون حسین (علیه‌السلام) را مال التجاره مقام این و آن نکنید...


حضرت آیت‌الله وحید خراسانی مدظله:

کامل الزیارات را بخوانید و بفهمید که در آنجا امام علیه‌السلام چه می‌فرماید؟! هیچ پیغمبر مرسلی نیست، هیچ ملک مقرّبی نیست، مگر اینکه آرزو دارد که خدا به او اذن بدهد تا به زیارت قبر حسین ‌بن‌ علی (علیه‌السلام) بیاید.

عبارتِ "هیچ پیغمبر مرسلی نیست، هیچ ملک مقربی نیست"، امر سهل و آسانی نیست. این است سیدالشهدا علیه‌السلام!
این است آن کسی که عاشورا را سرپا کرد و "لَا یَوْمَ‏ کَیَوْمِکَ‏ یَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ" را به وجود آورد! این است آن کسی که هر شب جمعه بدون استثنا از نخستین تا آخرین نبی، از اولین تا آخرین وصی، باید کنار قبر او سلام بدهد.

و امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) هر شب جمعه که به زیارتش می‌آید، خصوصیتی که دارد این است که یک فاتحه برای اموات مدفون در کربلا می‌خواند، که آن فاتحه وقتی قسمت می‌شود، به هر کس آنچه می‌رسد بیش از آن است که در بیانی بگنجد و در قلمی تحریر شود!
این سیدالشهدا (علیه‌السلام) است! امام حسین (علیه‌السلام) این است!

خون او چنین خونی است! این خون را مال التجاره برای مقام و منصب این و آن نکنید! این خون فقط باید سرمایۀ حق شود و حق هم سه کلمه بیش نیست.



حق اول: "فتَعَالَى اللَّهُ الْمَلِکُ الْحَقُّ"، خون حسین بن علی علیه‌السلام در مرحلۀ اول باید در این حق صرف شود.


حقّ دوم: "هوَ الَّذِی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَ دِینِ الْحَقِّ" این حقّ دومی است که خون آن حضرت باید در آن صرف شود.


حقّ سوم هم: "السَّلَامُ عَلَى‏ الْحَقِ‏ الْجَدِید". نتیجه اینکه عاشورا فقط باید در سه کلمه صرف شود: خدا، دین خدا، امام زمان عجل الله تعالی فرجه!

خونی که وقتی ریخته شد، اباعبداللّٰه (علیه‌السلام) فرمود: "بِسْمِ‏ اللَّهِ‏ وَ بِاللَّهِ‏ وَ فِی سَبِیلِ اللَّه" این خون را در راه خدا صرف کنید، تا خیر دنیا و آخرت نصیبتان شود و الّا خسر الدنیا و الآخره خواهید شد. "ذلِکَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِینُ".

بیانات معظم له در ۲۲ فروردین ۱۳۷۸
یا حسین
"

يك روز پيش

hooshdaran3 به سرنگار دادگاه ناعادلانه و نمایشی مهندس رحیم مشائی به دستور ملکه انگلیس انجام شد + فیلم پاسخ داد.
"
نقل قول:
در اصل توسط صبح نوشته شده است نمايش نوشته
هشت سال میرحسین موسوی
هشت سال هاشمی رفسنجانی
هشت سال خاتمی
پنج سال روحانی
بلدید بشمرید؟
من دارم حرف سال ۹۲ رو میزنم حاجی. پایان همون دوران پرافتخار آقای دکتر احمدی‌نژاد که مملکت کمپلت دست دوستان شما بود.....که هر سال هنوز هم که هتوزه جشن می گیرید. "

يك روز پيش

RAHA ASIRI به سرنگار اول جواب قبلی رو بده ...از بعدی بپرس..! پاسخ داد.
" ساعت 6صبح نباشه میرم
دوست داری شغل دوم داشته باشی وپولداربشی "

يك روز پيش

صبح به سرنگار تسلیت به ایتالیا / بی تفاوتی نسبت به همسایه و هم‌کیش! واقعا چرا؟ پاسخ داد.
"
نقل قول:
در اصل توسط ناقد نوشته شده است نمايش نوشته
من با اصل پیام تسلیت به افغانستان مخالف نیستم، اما اگر بنا بر پیام دادن باشد، با توجه به اوضاع وخیم امنیتی در همسایه شرقی، رییس جمهور کشورمان هر روز باید پیام بدهد!
از طرفی در برجام به اروپا نیازمندیم و توصیه رهبر هم تعامل با آن هاست. حال دولت کجا با عزت عمل می کند یا دچار انفعال می شود بحث دیگری است. در هر حال سیاست کلی روشن است. برخلاف ناز و اداهای ظاهری که درمی آوریم، این ما هستیم که به اروپا نیازمندیم! (والبته در شرایط فعلی بنظر می رسد همه چیز از دست دررفته و امیدی نیست)

تندخویی با عراق هم به دلیل قصور دولت در تامین امنیت کنسولگری ما در بصره بوده است. به لحاظ حقوقی و قانونی دولت عبادی پاسخگوی این کار است، نه عربستان و داعش و کومله و...
ضمنا ما از عبادی دل خوشی نداریم و تمایلی به نخست وزیری مجدد او نداریم. یکی از دلایل به قول شما "تندخویی" این است. و البته حوادث بصره سبب خیر شده و عبادی شانسی برای نخست وزیری ندارد.
بهانۀ خوبی نیست، چهار سطر پیام را که خود رئیس جمهور نمی‌نویسد، رئیس جمهور حداکثر سی ثانیه باید آن را بخواند. ما نگفتیم که به اروپا پیام ندهد! گفتیم مگر همسایه آدم نیست که به آن پیام بدهد! و این که «وقت نمی‌شود» از آن بهانه‌های مضحک است. مگر چند وقت یک بار حادثه رخ می‌دهد؟ "

يك روز پيش

عبدالعلی69 به سرنگار یا علی پاسخ داد.
"
سوال برای لخت شدن در سینه زنی ؟

« : سپتامبر 08, 2015, 05:43:39 pm »



اقاجون سلام علیکم ورحمه الله بنده دعاگویم ومی دونم دوستان هم دعا
گویند انشالله هر جا هستید سالم و....باشید
سوالی مطرح است که از روایات ویا ......ایا رجحانی برای لخت شدن در سینه زدن هست و......چون مبتلا به هست و..........ویا کلام وجود مقدس حضرت وقتی ظهور عمومی می فرمایند الا یا اهل عالم ان جدی الحسین علیه السلام طرحوه عریانا و......میشه استفاده کرد از باب مواسات و....
ممنون از الطاف شما
اقاجون ممنون از پاسخ شما


پاسخ : سوال برای لخت شدن در سینه زنی ؟

« پاسخ #1 : سپتامبر 09, 2015, 09:19:31 pm »
بسمه تعالی

سلام علیکم و رحمة الله
بنده هم دعاگوی همه دوستان هستم و محتاج دعا میباشم.
از روایات چیزی در خاطرم نیست، و مسأله مواسات یک دلیل خاص نیاز ندارد ولی صدق عرفی نیاز دارد، و بسیاری از عزاداریهای سنتی شیعه به نظر میرسد پشتوانه‌اش همین انواع مواساة است، مثل اینکه در لرستان از قدیم عزاداریشان به نحو در گل غلطیدن بوده، و قهرا لخت هم میشوند ولو در یخبندان باشد، و به هر حال محور و میزان باید تفجّع باشد، پس هر چه آن را مانع باشد یا کمرنگ کند مرجوح است و هر چه سبب تقویت تفجّع میشود راجح است، و هر چه تاثیری ندارد متساوی الطرفین است، و البته واضح است که این مطلب در زمانها و مکانها و شرائط گوناگون، مختلف میشود و ضابطه کلی ندارد، و در هر مورد باید شرائط موجود در همان حال را ملاحظه کرد.
یا حسین
"

يك روز پيش

عبدالعلی69 به سرنگار کربلا پاسخ داد.
"

سوال برای لخت شدن در سینه زنی ؟

« : سپتامبر 08, 2015, 05:43:39 pm »



اقاجون سلام علیکم ورحمه الله بنده دعاگویم ومی دونم دوستان هم دعا
گویند انشالله هر جا هستید سالم و....باشید
سوالی مطرح است که از روایات ویا ......ایا رجحانی برای لخت شدن در سینه زدن هست و......چون مبتلا به هست و..........ویا کلام وجود مقدس حضرت وقتی ظهور عمومی می فرمایند الا یا اهل عالم ان جدی الحسین علیه السلام طرحوه عریانا و......میشه استفاده کرد از باب مواسات و....
ممنون از الطاف شما
اقاجون ممنون از پاسخ شما


پاسخ : سوال برای لخت شدن در سینه زنی ؟

« پاسخ #1 : سپتامبر 09, 2015, 09:19:31 pm »
بسمه تعالی

سلام علیکم و رحمة الله
بنده هم دعاگوی همه دوستان هستم و محتاج دعا میباشم.
از روایات چیزی در خاطرم نیست، و مسأله مواسات یک دلیل خاص نیاز ندارد ولی صدق عرفی نیاز دارد، و بسیاری از عزاداریهای سنتی شیعه به نظر میرسد پشتوانه‌اش همین انواع مواساة است، مثل اینکه در لرستان از قدیم عزاداریشان به نحو در گل غلطیدن بوده، و قهرا لخت هم میشوند ولو در یخبندان باشد، و به هر حال محور و میزان باید تفجّع باشد، پس هر چه آن را مانع باشد یا کمرنگ کند مرجوح است و هر چه سبب تقویت تفجّع میشود راجح است، و هر چه تاثیری ندارد متساوی الطرفین است، و البته واضح است که این مطلب در زمانها و مکانها و شرائط گوناگون، مختلف میشود و ضابطه کلی ندارد، و در هر مورد باید شرائط موجود در همان حال را ملاحظه کرد.

یا حسین
"

يك روز پيش

عبدالعلی69 به سرنگار کربلا پاسخ داد.
"
مدينة معاجز الأئمة الإثني عشر ؛ ج‏4 ؛ ص214


الخامس و الثمانون و مائة إخباره- عليه السلام- بأنّ اصحابه يقتلون في غد و ابن اخيه القاسم و ابنه عبد اللّه‏
1242/ 295- روى أبو حمزة الثمالي، قال: سمعت علي بن‏ الحسين زين العابدين- عليه السلام-، يقول: لمّا كان اليوم الذي استشهد فيه أبي- عليه السلام-، جمع أهله و أصحابه في ليلة ذلك اليوم، فقال لهم: يا أهلي و شيعتي اتّخذوا هذا الليل جملا لكم، فانهجوا بأنفسكم، فليس المطلوب غيري، و لو قتلوني ما فكّروا فيكم، فانجوا رحمكم اللّه، فأنتم في حلّ و سعة من بيعتي و عهدي الذي عاهدتموني.
فقال إخوته و أهله و أنصاره بلسان واحد: و اللّه يا سيّدنا يا أبا عبد اللّه، لا خذلناك أبدا، و اللّه لا قال الناس: تركوا إمامهم، و كبيرهم و سيّدهم وحده، حتّى قتل، و نبلو بيننا و بين اللّه عذرا و لا نخلّيك أو «1» نقتل دونك.
فقال لهم- عليه السلام-: يا قوم إنّي في غد اقتل و تقتلون كلكم معي، و لا يبقى منكم واحد.
فقالوا: الحمد للّه الذي أكرمنا بنصرك، و شرّفنا بالقتل معك، أو لا «2» نرضى أن نكون معك في درجتك يا ابن رسول اللّه؟
فقال جزاكم اللّه خيرا، و دعا لهم بخير فأصبح و قتل و قتلوا معه أجمعون.
فقال له القاسم بن الحسن: و أنا فيمن يقتل، فاشفق عليه.
فقال له: يا بنيّ كيف الموت عندك؟!
قال: يا عمّ أحلى من العسل.
فقال: أي و اللّه فداك عمّك إنّك لأحد من يقتل من الرجال معي، بعد أن تبلو ببلاء عظيم، و ابني عبد اللّه.
______________________________
(1) كذا في المصدر، و في الأصل: إنّي و هو مصحف.
(2) في نسخة «خ»: و لا.
مدينة معاجز الأئمة الإثني عشر، ج‏4، ص: 216
فقال: يا عمّ و يصلون إلى النساء حتّى يقتل عبد اللّه (و هو رضيع؟
فقال: فداك عمّك يقتل عبد اللّه) «1» إذا جفّت روحي عطشا، و صرت إلى خيمنا فطلبت ماء و لبنا فلا أجد قطّ فأقول: ناولوني ابني، لأشرب من فيه، فيأتوني به، فيضعونه على يدي، فاحمله لادنيه من فيّ، فيرميه فاسق- لعنه اللّه- بسهم فينحره، و هو يناغي، فيفيض دمه في كفي، فارفعه إلى السماء، و أقول: اللهم صبرا و احتسابا فيك، فتعجلني الأسنّة منهم، و النار تستعرّ في الخندق الذي فيه ظهر الخيم، فاكرّ عليهم في أمرّ «2» أوقات في الدنيا، فيكون ما يريد اللّه فبكى و بكينا و ارتفع البكاء و الصراخ من ذراري رسول اللّه- صلّى اللّه عليه و آله- في الخيم، و يسأل‏ «3» زهير ابن القين، و حبيب بن مظاهر، عنّي‏ «4» فيقولون: يا سيدنا فسيّدنا علي- عليه السلام- فيشيرون إلى ما ذا يكون من حاله؟ فيقول: مستعبرا ما كان اللّه ليقطع نسلي من الدنيا، فكيف يصلون إليه و هو أب ثمانية أئمة- عليهم السلام-. «5»
(1) ما بين القوسين ليس في نسخة: «خ».
(2) في المصدر: آخر.
(3) كان في المصدر و الأصل: و يسألني عن علي و القائل هو عليّ بن الحسين- عليه السلام- فاصلحنا العبارة على حسب الحال.
(4) كان في المصدر و الأصل: و يسألني عن علي و القائل هو عليّ بن الحسين- عليه السلام- فاصلحنا العبارة على حسب الحال.
(5) الهداية الكبرى للحضيني: 43 «مخطوط».
مدينة معاجز الأئمة الإثني عشر، ج‏4، ص: 217

________________________________________
بحرانى، سيد هاشم بن سليمان، مدينة معاجز الأئمة الإثني عشر و دلائل الحجج على البشر، 8جلد، مؤسسة المعارف الإسلامية - ايران ؛ قم، چاپ: اول، 1413 ق.



"

2 روز پيش

عبدالعلی69 به سرنگار کربلا پاسخ داد.
"

مدينة معاجز الأئمة الإثني عشر، ج‏4، ص: 227
الثالث و التسعون و مائة علمه- عليه السلام- بأجله بمن يقتل معه و انّ ابنه عليّا- عليه السلام- لا يقتل، و إنّه أبو أئمة ثمانية
1252/ 305- ابن حمدان الحضيني، في هدايته، بإسناده، عن أبي حمزة الثمالي، قال: سمعت عليّ بن الحسين سيّد العابدين- عليه السلام-، يقول: لمّا كان اليوم الذي استشهد فيه أبي- عليه السلام-، جمع أهله و أصحابه في ليلة ذلك اليوم، فقال لهم: يا أهلي و شيعتي اتخذوا هذا الليل جملا لكم، فانجوا بأنفسكم، فليس المطلوب غيري‏ «1»، و لو قتلوني ما فكّروا فيكم. فانجوا رحمكم اللّه، فأنتم في حلّ وسعة من بيعتي و عهدي الذي عاهدتموني عليه.
فقال إخوته و أهله و أنصاره بلسان واحد: و اللّه يا سيدنا يا أبا عبد اللّه لا خذلناك‏ «2» أبدا، أيّ شي‏ء يقول‏ «3» الناس: تركوا إمامهم و كبيرهم و سيّدهم وحده، حتّى قتل، و نبلو بيننا و بين اللّه تعالى‏ «4» عذرا، و لا نخلّيك [و حاش للّه أن يكون ذلك أبدا أو] «5» نقتل دونك.
فقال- عليه السلام- يا قوم! فانّي غدا اقتل، و تقتلون كلّكم معي، حتّى لا يبقى منكم أحد.
______________________________
و يأتي في المعجزة: 248 من معاجز الامام الصادق- عليه السلام-.
(1) في المصدر: يطلبون.
(2) في المصدر المطبوع: لا تركناك.
(3) كذا في المصدر «ط» و في الأصل: و اللّه لا قال الناس.
(4) في المصدر «المخطوط»: بيننا و بين عدو اللّه.
(5) من المصدر المطبوع.
مدينة معاجز الأئمة الإثني عشر، ج‏4، ص: 228
فقالوا: الحمد للّه الذي أكرمنا بنصرك و شرّفنا بالقتل معك، او لا ترضى أن نكون‏ «1» في درجتك يا بن [بنت‏] «2» رسول اللّه؟
فقال لهم: جزاكم اللّه خيرا، و دعا لهم بخير فأصبح و قتل و قتلوا معه أجمعون.
فقال له القاسم بن الحسن- عليهما السلام-: و أنا فيمن يقتل؟ فأشفق عليه، فقال له: يا بني كيف الموت عندك؟
قال يا عمّ أحلى من العسل.
فقال: أي و اللّه فداك عمّك إنّك لأحد من يقتل من الرجال معي، بعد ان تبلو ببلاء عظيم و ابني عبد اللّه.
فقال يا عم! و يصلون إلى النساء حتى يقتل عبد اللّه و هو رضيع؟
فقال: فداك عمّك، يقتل عبد اللّه إذا جفّت روحي عطشا، و صرت إلى خيمتنا، فطلبت ماء و لبنا فلا أجد، فأقول ناولوني ابني لأشرب من فيه. «3»
و هذا الحديث بطوله قد تقدم بزيادة عن قريب فاتفق تكراره فتمامه يؤخذ مما تقدم.
تم بعون اللّه و حسن توفيقه معاجز سيد الشهداء- عليه السلام- و الحمد للّه رب العالمين‏
______________________________
(1) كذا في المصدر المطبوع، و في الأصل: او لا تردون و في المخطوط: أو لا تكون.
(2) من المصدر المطبوع.
(3) الهداية الكبرى للحضيني: 43.
و قد تقدّم في المعجزة: 185 من معاجز سيد الشّهداء- عليه السلام-.
مدينة معاجز الأئمة الإثني عشر، ج‏4، ص: 229
بحرانى، سيد هاشم بن سليمان، مدينة معاجز الأئمة الإثني عشر و دلائل الحجج على البشر، 8جلد، مؤسسة المعارف الإسلامية - ايران ؛ قم، چاپ: اول، 1413 ق.

یا حسین وو
"

2 روز پيش


كليه زمانها +3.5 نسبت به گرينويچ . هم اكنون ساعت 12:38AM مي‌باشد.


© کليه حقوق براي باشگاه جوانان ايراني محفوظ است .
قوانين باشگاه
Powered by: vBulletin Version 3.8.10
Copyright ©2000 - 2018, Jelsoft Enterprises Ltd.
Theme & Persian translation by Iranclubs technical support team
اين وبگاه صرفا خدمات گفتمان فارسي بر روي اينترنت ارائه مي‌نمايد .
نظرات نوشته شده در تالارها بعهده نويسندگان آنهاست و لزوما نظر باشگاه را منعكس نمي‌كند
Live Feed provided by Forum Live Feed & User Wall v1.2.10 (Lite) - vBulletin Mods & Addons Copyright © 2018 DragonByte Technologies Ltd.